Kahirapan Sa Pilipinas 소설 & 이야기

Kapag hindi namin nagawa yun ay maaari na din kaming maging zombie pag nakataon. "Alam ko kung saan nakakonekta ang pinakamalaking hose dito sa bansa. Malapit lang dito yun. Pasalamat na lang tayo. Ihahalo natin ito sa tubig at saka natin ipapaulan. Maaaring buong Pilipinas muna ang magamitan natin nito pero kapag naging tao na sila muli ay makakatulong na sa atin ang gobyerno para rito." Tama, Tama. Mas uunahin muna namin ang Pilipinas bago ang buong mundo.

Kanina no'ng nags-scroll ako sa Facèbook, doon ko napagtanto na kasing laki ng Pilipinas ang bagyo. Naalala ko 'yong nangyari noon sa bagyong Yolanda, sobrang nakakatraumá. Ang daming nasawing buhay, nandoon na 'yong buhay ng mga hayop, nawalan ng hanapbuhay, bahay, lahat. Iba humagupit ang bagyong 'yon, at sa nakita ko sa balita, hindi malabong mangyari 'yon unless matunaw.

Kahirapan na maaring meron sa ating lahat. As a child, I’ve experienced the adverse impacts of poverty. As I looked around, I realize that the poverty I knew was just one of the many poverties. May tatlo akong nalalaman na paghihirap, ang kahirapan sa pangangailangan, kahirapan sa karunungan at kahirapan sa pananampataya . At lahat iyon noon ay mayroon ako. Salat kami sa pera, salat ako noon sa karunungan at salat ako sa pananampalataya.

hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila. Ngunti kahit na ganon nakakamiss pa rin ang hangin na pulyusion sa Pilipinas kung kaya kahit papaano masaya pa rin sila na naroroon na sila ng Pinas. “Let’s go guys!”

"Ang hirap palang mabuhay kung mahirap ka. Paano kung totoong mahirap nga ako?a Tahimik si Kuya Zyd. Binaling niya ang tingin sa kalsada at nagmaneho palabas ng parking lot. “Alam mo, Liza,” aniya habang binabaybay namin ang daan, “minsan kasi, kahit gaano ka kabait, hindi ka pa rin nila matatanggap. At hindi ‘yon dahil sa ‘yo, kundi dahil sa masama talaga ang ugali nila. Ayaw nila sayo dahil pakiramdam nila, nasa mababang antas ka lang at lulustayin ang kanilang salapi. Iyan ang pagkakaiba ng mahirap at mayaman, Liza. Tandaan mo yan. Kapag mahirap ka, para sa mga katulad nilang mapagmataas, isa ka lamang ta e."

Parang bigla akong natauhan sa mga salitang iyon na galing kay Claudia. "Pero, ten years ago, tadhana na mismo ang nagsabing, "bakit hindi kung kaya namang maghiganti?" Eh? "Bakit ang creepy niya sa side na iyan?" bulong na tanong ni Amariya. Napapatango na lang kami dahil totoo nga naman. "Dahil ten years ago, natuklasan namin na ang pinakamalaking human trafficking sa mundo ay may base dito sa Pilipinas at miyembro ang pitong babaeng nasa screen na nakikita ninyo ngayon."

Kabanata 5: Ang Pagbabalik at Muling Pagkikita Ang desisyong bumalik sa Pilipinas ay hindi naging madali para kay Elara. Sa loob ng mahabang panahon, itinuring na niyang lupang dayuhan ang bansang ito—isang lugar na puno ng masasakit na alaala, panloloko, at pagkabigo. Ngunit nang malaman niyang nasa bingit ng pagkawasak ang kumpanya ng kanyang mga magulang, na siyang pinaghirapan nila sa loob ng mahigit tatlong dekada, wala na siyang ibang pagpipilian kundi harapin muli ang kinatatakutan niyang nakaraan.

She winces when she feels the sudden pain. “Hindi na talaga mauulit 'yon, dahil kapag naulit pa 'yon... ako na mismo ang magpapalayas sa'yo rito." Tumalikod si Hazel at naglakad palabas. Padabog niyang sinara ang pinto. She reminded herself, ‘you must endure it… just endure everything for now’ It is just a matter of time. If her savings was enough, she would voluntarily leave this family and then live alone. Nang sa gano’n ay matahimik na ang pamilyang ito.

Hindi pwedeng nandito lang ako sa Seattle kasama sila. Isa pa, nagtataka na rin si Mama kung bakit halos mag-i-isa't kalahating buwan na akong hindi umuuuwi. Si Kairos, ginagawang Metro – Bataan ang Seattle at Pilipinas. Tuwing Biyernes ay nandito siya tapos uuwi siya ng Lunes nang gabi. I mean, wala namang kaso, we have a plane but then, I am more concern with Danielle and Ada. Wala naman akong care kay Iake, I don't like her even from the start. Civil lang ako sa kanya.

Tapos sa mahigit hundred and eight million na bilang ng populasyon ng Pilipinas, bakit ang mga kamag-anak niya sa isla ang tanging nabiyayaan ng yateng iyon na may nakakalulang presyo? “Kahit kaming lahat dito, April ay hindi rin lubos akalain na may ganitong suwerte kaming matatanggap. Akalain mo iyon, sobra–sobra ang ibinigay na kapalit ng ilang araw lang na kagipitan namin. Instant celebrity na nga kami rito, hindi lang sa isla kundi sa buong munisipyo ay umugong na ang pangalan ng angkan natin. Tsinismis pa nga rito sa isla na tumama raw kami ng mega jackpot sa lotto.” Kagipitan? Kapalit?