روايات وقصص ضمن Kahoy

Kaya amoy asukal, strawberry na sa sobrang tamis, mada-diabetis ka. “Kaya nga. Away namin na may pumangit. Kaya enjoy the life ate. Kaya din naman namin dito. Wag kang mag-aalala. Tinuruan mo kami ng sailormoon dance. Kaya nothing to worry.” “Anong magagawa ng sailormoon dance kapag inakyat kayo dito.” “Ang sagwa tignan ate. Narealize lang namin ngayon. Grabe ka magturo. Try ko nga.”

Carmella Muntik pa nyang malagla ang hawak na cellphone ng makita ang lalaking nakatayo sa may pintuan ng kubo. Nakakunot ang noo nitong nakatingin sa kanya. Napalunok sya habang titig na titig sa lalakeng ang buhok ay aabot sa batok na nito na may pagka wavy at magulo. Nakasuot ito ng itim ng t-shirt at maong na halos punit na sa magkabilang tuhod. Wala itong sapin sa mga paa. May hawak itong malaking baril na ginagamit sa panghuhuli ng mga ibon. Matapos nyang masuri ang kabuuan nito, bumalik ang mga mata nya sa mukha nito. Napalunok sya muli ng mapagmasdan mabuti ang gwapong mukha nito. Iniisip nya kung sino ito at bakit tila ngayon lang nya ito nakita sa San Miguel. Well, nasa dulo na ng

Tahimik silang bumalik sa loob ng kombento. Kinabukasan ng hapon ay dumating na ang taong sinasabi ni Padre Antonio na siyang makakatulong sa akin. Isa itong matandang babae na sinasabi nila ay manggagamot daw na nagmula sa bundok Himalaya. Isang beses sa isang taon lang daw ito bumababa sa bundok at ngayon lang ay napilitang bumaba dahil na rin sa pakiusap ni Padre Antonio. At napag-alaman din namin na kapatid pala ito ni Padre Antonio.

Halos wala pang bawas at kung titignan, mukhang di lang ito alak na nabibili sa kung saan-saan. " Malakas ba ang tama nito? " tanong ni Catalina saka kinuha ang alak upang suriin ang brand label at ang amoy nito. " Mukhang malakas nga. " " Akala ko ba hindi ka umiinom? " tanong ni Rostam ngunit imbis na makakuha siya ng sagot, tinungga nito ang bote habang dire-diretsong nilalagok ang alak niyang galing pa sa ibang bansa. Halos mangalahati ang laman nito dahil lang sa isang lagukan ng dalaga sa harap niya.

“Kasasabi ko lang.” Napakagat labi ko, sobrang init. Nakakapaso at napatingin ako sa baso, parang meron mamuo-muong kulay puti na parang gatas na kondensada… naalala ko nga, pinalagyan ko ng kondensada iyong kapeng pinatimpla ko sa kaniya. Sabi ko kasi, iyong inilalagay sa champorado. Inilapag ko na lang muna sa tabi ko. “Kuya Sam, bakit po pala dito kayo sa bahay? I mean, hindi ba po mas malaki iyong bahay ni Mang Goryo? Hindi po ba siya pumayag na doon kayo?”

Naghalong perfume at amoy niya. Fuck shit lalo akong nababaliw sa kanya. I can't wait na makauwi na agad para masolo siyang muli. "Anung mabilis lang?"nagtataka niyang tanung. "Alam mo na. Energy booster para sa first day of work mo." nangingiti kong sabi. "Energy booster ba talaga yan? Uubusin mo lakas ko Kurt wala pa ako sa trabaho ko." humalakhak ako sa tinuran niya. She's so pretty and charming.

bandang alas tres ng hapon Sinama ko si Seve sa mall para makapamili na kami ng mga gamit nya Like, shoes, toys, damit at groceries. Pinaglaro ko rin sya sa world of fun. napakasaya ko dahil iba ang ngiti ng anak ko. eka nga nila, its priceless. enjoy na enjoy syang maglaro. sinasamantala ko naman ang pagkakataon na iyon para kunan sya ng videos at litrato. apura ang bili ko ng token dahil natutuwa akong makita syang masaya. kumbaga, napagod na lang talaga si Seve sa kakalaro kaya natigil.

at suminghal: "Kero_Dixlo, sindihan mo muna ang fan sign bago mo sabihin ito." 【Classic attention to shrimpallergic】 【Light up the vermicelli club】(6 fish balls) 【Reward: katsudon_ Vermicelli Brand*1】 [Kero_Dixlo Zai shrimpallergic Live Room Opens Super Emperor] (Fish Balls)

buko Kaya isang hapon habang papalabas siya sa Herrera Ticketing Booth, naisipan niyang dumaan sa mga flower shop na malapit sa HTB. Sa unang tingin pa lamang niya ay napukaw na ang pansin niya sa mga white roses na halatang fresh na fresh. Napangiti tuloy siya dahil umaayon ang panahon. "Ate, magkano po iyang white roses?" agad niyang tanong sa tindera.

Napakalapit ng kanilang mga katawan, parang halik ang kanilang paghinga. “Mataas pala ang mga kabinet mo,” sabi ni Kaelix, ang tingin ay nakatutok sa mga labi ni Hiraya. Hinawakan ni Hiraya, ang sparkling water at inayos ang kanyang boses. “Oo nga. Hindi mo pa sinasabi kung ano gusto mong inumin.” Gusto sanang sabihin ni Kaelix, na “basta”, ngunit napadako ang kanyang mga mata sa isang tambak ng makukulay na maliliit na bote sa counter, na tila maraming alkohol.