Kantutan Sa Bus Mga Nobela at Kwento

Kakaiba talaga umasta ang mga kabit hindi niya kinakaya ang kakapalan nang mukha ng isang iyon. Kasalukuyan na siyang nasa terminal bus ngayon para mag antay ng masasakyan niya papunta sa probinsya nila. Saktong dumating ang isang sasakyan na ba byahe papunta sa probinsya nila. Nang magsi babaan ang mga sakay nito ay umakyat na siya sa bus maging ang mga iba pang pasahero na kasabayan niya.

Yung tipong hindi ka magsasawa kahit 24 hours mong titigan. Magkasabay kaming umagikhik bago bumaba ng bus. Nagkumpulan na ang mga students sa harap ni Ma’am MC at iba pang NSTP Instructors. Nakaagaw ng atensyon ko ang tatlong bus na medyo may kalayuan sa amin. Hindi kapareho ng kulay sa bus namin at dalawa lang din ang bus na naghatid sa amin. Ibang school? Hindi lang kami ang magtree planting dito?

Kung ang mga lalaki ng tinataguan nito ang inaalala ay sasabihin niyang wala na ang mga iyon pero bago pa niya masabi ay tumayo na ang tibo saka mabilis na bumaba ng bus. Naiwang lito at tigalgal si Berting. Napakaweird ng experience niya sa Bus na ito. Una naholdap siya ng yakap, ikalawa nadukotan naman siya ng halik at sa labi pa. Ano pa kaya ang susunod na nanakawin sa kanya. Puri na kaya?

Sobra nga lamang ito'y makadikit sa kanya na animo'y linta nga. Natahimik ang lahat ng magsimulang umandar ang bus na sinasakyan. Patungo ang bus sa Zambales, ang lugar kung saan may mga nakatirang katutubo. Ang lugar kung saan sila magdaraos ng serbisyo komyunidad.

Hindi naman kasi kami pwedeng magsabay ngayon at saka nag-iwan naman ako ng breakfast niya na may kasamang note na mauuna na ako. Pero hindi ko na rin napigilan ang mahinang pagtawa nang sumama ang kanyang muka dahil sa pagpipigil ko kanina. "Everyone please confirm your attendance first and once you're done, you may get inside the bus," Mayroong tatlong bus na hinanda ang school, at lahat ng iyon ay malalaki. Sigurado akong marami pang seats ang mababakante at mas mabuti iyon para sa akin.

turan ni Calyx naroon pa rin ng ngiti sa mga labi nito. "Ang bus nga na Sir, manogguwa na. Ang bus na'yan Sir, palabas na papuntang Iloilo." Sagot ni Kuya sabay turo sa sasakayan na kulay dilaw. "Madamo gid nga salamat manong. Salamat nang marami Kuya." Sabi ni Calyx. Humarap ito sa kanya. Hawak-hawak pa rin nito ang kamay niya.

Bulong ko at sumakay na ako sa sasakyan ko. ANDREA TINONGKO Nang makasakay kami ng buss ni Kuya Jun sinabi namin kung saan kami baba. Dahil may direksyon si ate na sinabi. Hindi pala kami pwede dumaan kung saan nahulog si ate. Kasi sabi sa sulat delikado dito. “Okay ka lang?” Tanong ni Kuya Jun sa akin. Masarap ang simoy ng hangin sa dahil ordinary bus ang sinakyan namin at hindi aircon.

Kaya ang iba sa kasabayan niya kanina sa waiting shed ay nakaupo pa rin malapit sa kanya. “Sa tingin mo ba ay isa rin siyang aplikante? Mukha kasing mayaman ang tindig. Pero pang dukha naman ang ayos . . .” Rinig niyang bulungan ng dalawang babae. “Baka bababa rin diyan sa unahan. Alam mo namang may tatlong stop ito bago diretso sa Foltajer mountain.” Makalipas ang fifteen minutes ay tumigil na ang bus sa unang stop nito. May iilan na bumaba at maramirami ang sasakay sana kun ’di lang puno ito.

At tamang-tama, may bus na naghihintay at papaalis na. Agad akong kumaripas ng takbo at sinalubong ang konduktor. "Ma'am saan po ang punta niyo?" tanong ng konduktor. "Sa Santa Ana Village po." sagot ko at pinapasok na niya ako sa bus. Ilang minuto lang ay umandar na ang bus. At bumiyahi na kami. Makalipas ang dalawang oras, nakarating na kami at agad naman akong bumaba sa bus.

"3 minutes sir." Apat na sasakyan ang huminto sa harapan ng bus. Nagsibaba ang mga kalalakihang may madudungis na pananamit at may mga mahahabang bigote, balabas at buhok. Mga mahahabang sandata rin ang kanilang hawak. Isang lalaki ang pumagpag sa bus. Senyales iyun na kailangan na nilang ibaba ang prime minister ng Thailand.