Kasabihan Joke Novels & Stories

Sabi ko na napapadyak ang mga paa. "Joke lang love, hindi na ako lalaban, 'to na nga." wika niya na taas ang dalawang kamay. "Mabuti pa magbihis ka na lang love, hindi ka naman interesado sa mga kwento ko." kunwari nagtatampo na wika ko. Humalakhak 'to. "Hindi na mabiro!" kagat ang pangibabang labi na sabi sa 'kin. Humilig 'to at hin*likan ako. Tumayo ako sa kandungan niya.

Nawala naman ang kabang nararamdaman ko ng sabihin niya iyon ngunit isang beses ko pa siyang hinampas. "Ano na naman? Sinabi ko ng joke lang iyon, diba?" saad niya ngunit sinamaan ko lang siya ng tingin dahilan para ngumiti siya at magpeace sign. "Hindi magandang biro iyon, Jazz. Talagang malilintikan ka sa akin kapag ginawa mo iyan."

Hindi ito masaya, kundi mapanukso niya itong tinitigan parang narinig niya ang pinaka-nakakatawang joke ng taon. Pumulot siya ng hollow block na naputol sa gilid ng abandonadong tindahan, tapos marahang tinapik ang pisngi ni Lucian. “Pabalik ka para kunin ang gamit mo, tapos plano mong tumakas, ‘di ba?”

HILSTON POV "You're joking right?". Kitang kita ko ang hindi maipintang gulat nito sa muka nang marinig nya ang tinuran ko. Lumalim at bumilis ang pag hinga nito at ano mang oras ay parang handa itong pagtatadyakan ako. Umiling ako at nagkibit balikat. "Am i?". Sarkastikong bigkas ko. "I don't know how to make a joke, all i know is about business at kung paano ko makukuha ang gusto ko".

Wala itong saplot, nakahandusay sa sahig. Hindi napigilan ni Lia ang mapangiti ng may maalala siya sa ganung scenario. "What's so funny?! Nag eenjoy ka ba sa nakikita mo?? Tatayo ka lang ba dyan o tutulungan ako? I thought that's the reason kung bakit ka andito.. para maging alila ko!" pilosopong pahayag ni Kurt. Busangot ang mukha nito at salubong ang mga kilay.

“Sabi ko na nga ba bibigay ka eh!” Parang guguho mundo ko nang sinabi niya yun sa harap ko. Parang gusto kong pumatay ng tao sa gound zero at itapon siya sa 2nd floor! Tawa lang siya ng tawa na para nang gugulong sa sahig I am so embarrassed on what I’ve been heard, I’ve been fooled by him again. “Hey, okay okay! I’m just joking totoo yun tinitingn—“

Kasunod no’n ang kape at kanin. “Bacon, egg, pancake, or hotdog?” he asked. Kumunot ang noo ko at tumingin sa mga inihain niya sa lamesa. “Wala namang hotdog!” sagot ko at muling nag-angat ng tingin sa akin. “I mean, my hotdog,” he cleared his throat. “Kain na tayo!” I almost laughed at his joke. Hindi ko iyon naintindihan kaagad pero ngayon ay hindi naman ako sa joke niya natawa, kundi sa reaksyon niya nang mapahiya!

mapang asar na sabi ni Jehiel habang nilalapit ang mukha niya sa pisngi ko. Hindi ko parin siya nilingon at nanatili akong tahimik. "You're cute when you're mad, I mean kapag bitin ka" mapilyong sabi ni Jehiel at humagalpak ng tawa. "Ha-Ha-Ha funny" inis kong sabi at tumayo saka naglakad. "Zahra! Joke lang!" sigaw ni Jehiel at agad akong hinabol at hinawakan ang kamay ko.

"Hindi ka pa nanakawan kahit kailan?" Mabilis naman itong umiling. "Hindi pa." "Bakit nga ba?" Tanong pa niya kahit na alam naman niyang walang kwenta na ang kasunod na punch line. "Kasi nasa akin ang Zeus-si," seryoso nitong sagot. Sandali siyang natigilan pero maya-maya lang ay mahinang natawa. "That was a lame joke, Zeus." "It still made you laugh," kibit balikat nitong sagot.

“Sa bahay na tayo kumain ha. Nag-iwan ako roon ng niluto ko, e. Init na lang natin.” Ginilid ko ang mukha ko. “Fried chicken ulit?” “Hindi. Sinigenggeng,” sagot niya. Tumikhim siya. “May joke ako,” out of the blue niyang sabi. Hindi ako umimik. “Why do crabs never volunteer?” “Bakit?” “Because they're shell-fish.” Ipinaling ko ang ulo sa kaniya. Nakangisi siyang nilingon ako. Umiling-iling ako.