Ipagpapatuloy Ko Ang Aking Pagiging の小説・ストーリー

Nag-kibit balikat nalang ako at pinag-patuloy ang pag-kain. ******** Itutuloy sa susunod na kabanata..

singhal ko na lamang sa kaniya, pero patuloy lamang siya sa kaniyang ginagawa. Kalaunan, hindi na ako nakipag-away pa. Minabuti ko na lamang na hayaan siya sa kaniyang kagustuhan, dahil ultimo naman ako ay hindi naman mapigilan ang aking sarili. Mabibigat ang aking hininga nang patuloy pa rin siya sa kaniyang ginagawa, at sa tuwing lumilipas ang segundo, mas lalo lamang bumibilis ang paggalaw ng kaniyang dila.

At sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman ang matinding pagnanais na malaman ang buong kwento—kahit na ang katotohanang iyon ay magdadala ng sakit, pagsisisi, o pagbabago sa buong takbo ng aming mga buhay. Ang kanyang pagtatanggol ay naging mitsa ng mas malalim na paghahanap, at ang lihim na kanyang itinatago ay tila lalong lumalaki at nagiging mas mahalaga sa bawat pagkakataong sinusubukan niyang itago ito. TO BE CONTINUE

“Lagpas kalahating taon na tayong ganito at matagal ko nang pinag iisipan kung dapat pa ba natin ipagpatuloy ito…” Ilang beses nang dumaan sa isipan ko ‘yon. Para kaming magkasintahan na walang label, sanay naman ako sa walang label pero sa lahat ng mga nakalandian ko, hindi naman tumatagal nang ganito. Alam ko rin naman na hindi lang basta landi ang namamagitan sa ‘min kaya kailangan ko nang gawin ito.

Kyaaaah! Sa isip ko pa lang iyon, kinikilig na ako. Napatigil lamang ako ng nasa huling baitang na ako. Sa harapan ko ngayon ay isang pader. Teka, ano na ang gagawin ko ngayon? Napakamot tuloy ako sa batok ko.

Pati pagkain ay kinatatamaran ko narin, ang pag-iyak nalang ginagawa kong agahan, tanghalian at hapunan. Sobrang sakit kasi nang dibdib ko, more like yung puso ko. Imbis kasi na maging masaya ang 18th birthday ko ay naging bangungungot ang lahat. I don't understand why is this happening to me. May nagawa ba akong mali kaya pinaparusahan ako ng diyos nang ganito. Ano ba yung mali na yun para maitama ko?

Kaagad nila aking dinala sa bahay nila at magmula nang araw na iyon ay dito na ako tumira sa kanila. "Kahit paano ay okay na ang pakiramdam ko, Julie. Salamat sa concern mo," nahihiyang sagot ko sa kanya. Ayokong maging pabigat sa kanya at sa mga magulang niya kaya kahit gusto kong magmukmok at umiyak sa isang tabi ay pilit kong inayos ang aking sarili. Kailangan kong magpakatatag. Walang mangyayari sa akin kung patuloy akong magluluksa at ang magpapakahina-hina. Hindi ko magagawang makapaghiganti kung isa akong mahinang babae.

Ano na naman 'tong mga pinag-iisip ko? Nagsimula akong maglakad papasok at naghanap ng pwedeng mauupuan. Pero habang ginagawa 'yon, pansin ko ang mga tinginan at bulungan ng mga ibang estudyanteng naririto. Ang iba naman, mga walang pakialam. Hanggang ngayon pa ba, hindi pa rin sila maka-move on sa paglipat ko rito? May nahanap na naman akong pwesto sa may dulo sa may tabi ng bintana. Sakto't walang tao roon.

Ang bilis na naman ng kabog ng dibdib ko, kinabahan na naman. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, mas pinili kong huminga nang malalim at magpatuloy sa paglalakad. Mas pinanaig ko ang isang bagay, ang maging totoo sa sarili ko. Ayoko nang tumakbo, ayoko ng umiwas pa, o sanayin pang mag isa lagi. At ayoko na ng ganitong pakiramdam.

“Promise. Hindi na ako magde-delay. Hindi na ako magiging delulu na okay lang lahat habang nagtatago.” Bahagya siyang ngumiti. “Good. Kasi next time, gusto kong proud kang ikuwento sa kanila ang panalo mo kahit na ilang beses ka pang ma-first blood. Hindi ‘yong parang secret agent ka dito.” Napatawa ako nang mahina. “Kuya?” “Hmm?” “Salamat.” Hindi lang sa pagpunta. Hindi lang sa pagsuporta. Kundi sa pananatili kahit minsan ako mismo ang nahihirapang panindigan ang sarili ko.