Keeping Love Alive Novels & Stories

“Kapag handa ka na, Thea, pakakasalan kita. Hindi dahil kailangan. Kundi dahil ikaw ang tahanan.” Napangiti ako, kahit may luha pa rin sa mata ko. Kasi ngayon ko lang naranasang umibig nang ganito. Hindi kailangan ng alahas para maramdaman mong mahalaga ka. Minsan sapat na yung kanta. Yung salita. Yung presensiya ng taong di mo na kayang mawala. At doon ko naintindihan. This is love. This is forever.

Those gorgeous lips of him. It is the only thing makes us feel alive We keep this love in a photograph We made these memories for ourselves Where our eyes are never closing Hearts are never broken And time's forever frozen, still Tumigil ito, at smile slightly at her. "I love you.." he whispered. So you can keep me Inside the pocket of your ripped jeans Holding me closer 'til our eyes meet You won't ever be alone, wait for me to come home. Loving can heal, loving can mend your soul

Ang pinag-aalala niya lang ngayon ay kung katulad din ba ni Art ang kapatid nitong si Keifer, ang kanyang fiance. Napabuntong hininga siya sa naisip. Kung siya lang talaga ang tatanungin she'd rather live the opposite of her life now. Iyong kahit hindi ka mayaman pero malaya kang gawin ang naisin mo. Iyong kahit hindi mamahalin ang mga gamit mo ay masaya at kuntento ka sa mga bagay na meron sa'yo.

Nandito lang ako para tapusin yung misyon ko at para bigyan s'ya ng lakas ng loob para lumaban sa buhay. I know life can be cruel sometimes.Pero wala tayong magagawa, naka planado at nakatadhana na yun para sa isang tao.And as a Guardian Angel, I can't do anything to stop that.That's why I feel sorry for her....Hannah. HANNAH'S POV

Nagseselos ako, sobra. Ayaw 'kong makinig sa mga pag-uusap nila kaya pakiusap, gusto ko ng lamunin ako ng lupang kinauupuan ko ngayon. Hindi ko kaya ang mga naririnig ko. Nasasaktan ako ng sobra. Ganito pala 'yung pakidamdam ng nagmamahal. "Okay lang naman mahal ko. Ikaw kamusta ka na diyan? I miss you!" Paglalambing ni Jaya kay Erroze.

Binura na din niya lahat ng mga pictures nila sa cellphone niya para wala ni isa mang ala-ala na maiiwan sa kanya tungkol kay Rex. She looked herself on the mirror and started to talk to her self. "Sobrang laki na mga eyebags mo Roxanne Sanchez! Mugtong mugto na din ang mga mata mo. Pumayat ka na din. Kawawa ka naman self! Kalimutan mo na siya! He don't deserve your love!You need to move on! Move on! Kailangan mong harapin muli ang buhay! Don't dare to love again! That's bullshit! Don't ever fall to those damn guys out there! Lahat sila'y manloloko! Walang kwenta! You need to promise it to your self Roxanne! Kaya mo yan! Ajah!"

As the tendrils of destiny weave through the fabric of their lives, the silent yearnings of two hearts echo in the distance. In this prologue, explore the delicate dance of forgotten emotions and the mysterious allure that binds Luke and Jia. Unveil the layers of a love story entwined with sacrifice, as the echoes of their shared past whisper the promise of a second chance at happiness. Little do they realize, the symphony of their love is poised for a poignant encore, and the unraveling of their tale has only just begun.

Nagkukwentuhan saka ang iba naman ay halos nagtatawanan. Biglang nilapitan ni Herold si Safira na tahimik namang nakatutok sa kanyang libro na nakapatong sa kanyang kinauupuan. "Hindi pare... masyado lang talagang mailap si Ms. Manang... ahmmm... Ms. Clumsy, baka naman kulang ka lang sa pagmamahal. Maaari mong maranasan ang tinutukoy kong pagmamahal kung susubukan mo lang ako. Malay mo, matutunan mong mag ayos at mapalabas mo ang naitatago mong ganda riyan sa pamamagitan ko. Game na game naman ako roon. Ano mapagbibigyan mo ba ako?" malagkit na bulong ni Herold sa kaliwang tainga ni Safira habang dahan dahan nilalapit nito ang kanyang mukha sa kaliwang tainga ni Safira saka niya biglaang h

Ayaw niyang may kahati ito sa pag angkin sa katawan ng babaeng kanyang buong buhay na pinahalagahan. Ang dating pagmamahal ay nauwi sa pandidiri at kasuklamlam. Napuno na siya sa pangyayaring iyon, sinusumpa niya ang dalawa sa bawat kadyot at ungol ng mga ito. Isang bagay lang ang naglalaro sa isip nito kundi ang paghihiganti. "Mga putangina ninyo, makatsempo lang ako sigurado may kalalagyan kayo" bulong nito sa sarili. Hinintay niya lang pala na mabigyan lang siya ng pagkakataon sa gabing iyon ay ipaparanas nito ang walang katumbas na sakit, higit pa sa sakit na naramdaman niya.

It was a love that was different, stronger, more profound than anything I had ever experienced. I raised my glass, a silent toast to the women who had shaped my life, who had brought about significant changes, who had left an indelible mark on my soul. To Ariadne, wherever her spirit may reside, for the intensity of our love, the unforgettable memories, the lessons learned. And to my Hope, for her unwavering love, her unwavering support, her ability to heal my wounds, to fill the void, to give my life meaning. I vowed to cherish her, to protect her, to love her unconditionally, for the rest of my life. The past was still there, but it no longer held the power to define me. I was moving forwa