Sa mga sulok ng ating kasaysayan, ang kundiman ay tila isang magandang salamin na naglalantad ng damdamin at kwento ng mga Pilipino. Mula sa panahon ng mga Kastila, naging isa itong anyo ng sining na nag-uugnay sa mga tao sa kanilang mga alaala at pag-asa. Ang mga liriko ng kundiman ay puno ng pag-ibig, pagnanasa, at mga balakin ng bayaning laban sa pang-aapi. Sa kabila ng mga pagsubok, ang mga awitin ay nagsilbing pampatibay-loob sa ating mga ninuno. Totoo, tulad ng sa 'Bituin Walang Ningning' o 'Nais Ko'y Ikaw', ang mga tema ng pagbatikos sa mga imperyalistang nilalang ay makikita rin sa mga kanta.
Sa panahon ng pakikibaka para sa kalayaan, ang kundiman ay naging balon ng inspirasyon para sa mga rebolusyonaryo. Para sa mga Pilipino, ito rin ay naging daan upang ipahayag ang kanilang mga damdamin at saloobin. Isipin mo ang tagpo sa mga pagtitipon kung saan ang mga tao ay sama-samang umaawit ng mga kundiman. Ang mga tunog nito ay nagbigay liwanag sa dilim ng pananakop, nagtutulungan ang bawat nota na umusbong upang ipakita ang ating pagkakaisa. Sa bawat pag-awit, parang nagiging sandata ito laban sa kalupitan ng mga dayuhan, simbolo ng katatagan at pag-asa.
Ngunit hindi lang ito isang simpleng repleksyon ng ating nakaraan. Hanggang ngayon, tinitingala pa rin ang kundiman bilang isang mahalagang bahagi ng ating kulturang Pilipino. Kahit na ang pananaw ng kabataan ay nagbabago at lumilipat sa modernong musika, may mga pagkakataon pa ring bumabalik ang mga tao sa mga awitin ng kanilang mga ninuno. Ang kundiman ay nagbibigay-diin sa ating pagkakakilanlan, isang kasaysayan na patuloy na isinasalaysay sa pamamagitan ng musika at damdamin. Sa ganitong paraan, ang kundiman ay hindi lamang kanta kundi isang damdamin na nakatali sa ating pagkatao bilang mga Pilipino.