Novel & Cerita Kung Tayo Talaga

“Can we- you?" “Kayo nga-" sa daming bata na pwede kung makita, sila pa talaga? Is this a coincidence? Nagsisimba rin pala sila? Hmmm

"Tara na, baka hinahanap ka na sa inyo, Ihahatid na kita" "Thank you talaga Zeki" ngumiti ako dito ng malapad. Umalis na nga kami sa pinagtataguan namin, nakakalungkot naman, sana magkaayos na talaga sila, Oh well ganoon talaga pag nagmamahal, lagi kang masasaktan kaya pala Love is painful.

yamot kong sagot dito "Tsk...sungit! By the way, huwag ka munang matulog dahil bababa pa tayo para makakain." sreyoso nitong wika sa akin. Kaagad naman akong napabangon at seryoso itong tinitigan

“Sino kaya may event dito? Nakakainggit naman.” Ngumiti ako, sinubukang itago ang kaba. “Maybe we’ll find out.” **********

“What do you mean?” “Well I don’t think I still need to tell you this, but I feel like I have to… Pero kasi… Pwede ba tayong mag kita?” “M-mag kit- teka nasaan ka ba? Are you back to the Philippines?” Gulat niyang tanong, at tila lalo pa siyang nagulat sa isinagot nito. “Yes, WE are back to the Philippines, I am with Thalia, Faith… We need to talk to you…”

“What are you doing?” “Na-lockan po tayo.”

"Kung hindi ka marunong magsalita ng maayos, huwag ka na lang magsalita." "Hindi ka na bata. Bakit ka pa tumatakas sa realidad?"

Confident akong malabo 'yan. " What if nga eh, tanga talaga " Ani ni Kliezea. " Nope, kung mang-yayare man 'yan siguro hindi ako papayag na maging kami, masisira ang pag ka-kaibigan na mayron kami, ayokong mangyare yon " Ani ko na diretso ang tingin sa daan.

Hindi tayo makakaakyat ng mabilis. Ginagawa niya ba talaga to!!!

Kahit na paunti-unti kong nakikilala ang iba't-ibang ugaling meron s'ya, masasabi kong totoong kaibigan naman ito. "We're here." Aniya at agad na bumaba nang sasakyan at dali-dali pa akong pinagbuksan ng pinto. "So, kailan tayo kakain ulit nang mga korean food?" Nakangisi nitong tanong at saglit naman akong napaisip. Puwede naman sigurong bukas na lang ano?