Kung Wala Kana Lyrics Novels & Stories

Bakit hindi mo maramdaman Ikaw sa akin ay mahalaga Akin ka na lang Akin ka na lang Ang dinadasal sa araw-araw Akin ka na lang Akin ka na lang At maghihintay hanggang akin ka na Giliw Pinanlamigan ako ng buong katawan. I kept on cursing inside my head. Shit! ‘Yong song! Sa dinami-dami ng kanta na puwedeng patugtugin ng station na ito sa Cebu, bakit ito pa?

Kaya't nagtataka siya kung ang iba ay mga taong sinapian din o hindi sa pamamagitan ng isa pang kaluluwa. "Tandaan mo na isa ka lang sa mga artista. Kung wala ka, makakahanap pa rin ako ng iba. Pagtuunan ng pansin ang iyong tungkulin, Huwag magtanong ng mga bagay na hindi mo dapat itanong. Sa totoo lang, wala akong pakialam sa kaluluwa mo at hanapin ang iyong kaluluwa bagong host," sabi ng mahigpit at galit na tinig sa kanyang isipan.

Wala ng bawian mamatay man Period no erase No no no no no oh oh No no no no no oh oh Wala ng bawian mamatay man Period no erase No no no no no oh oh No no no no no oh oh Wala ng bawian mamatay man Period no erase Napalunok ako, nangingilid na ang mga luha dahil sa mga naaalala. We all knew that he was supposed to sing that song for me but when that day come, I saw him singing it with her. My young heart did not understand why does he have to say those words and hurt me like this. He made my heart full of anger...

hindi naman 'di ba? "All of those nights we shared, All of those days you were there I just wana love you forevermore, And I wanna hold you just like before And maybe someday, we might just find a way and we can love forevermore. Kinusot ko ang mata ko. Para kasing hindi ko na kayang pigilan eh. "Oh I'm lost without you, Oh tell me what should I do Now that you're gone, I can't go on alone, I'm a lonely man, I need you again"

Akala ko sa'yo natagpuan Pag-ibig na walang hanggan Ang ating pagsasama Pinaglaruan ng tadhana Nagmahal ka ng iba Iniwan mo akong mag isa Hindi ko maturuan ang pusong 'Wag magmahal ng tapat sa'yo Kahit pa, ako'y bahagi na lamang, Ng nakaraan mo ohhh Andito lang ako sa'yo Hanggang kailan aasa? Hanggang kailan magdurusa? Hanggang kailan? Hanggang kailan? Hanggang kailan aasa? Hanggang kailan magdurusa? Hanggang kailan? Hanggang kailan? Nanlalabo ang paningin sa luhang patuloy na bumabalong sa kanyang mga mata. 'Grabe naman ito.' Kanta pa talaga ni Michael Pangilinan ang inaawit ng banda ng bar kung saan siya naroroon ngayon.

"Mahal kita Steven Kiazxon." Pareho kaming hindi maipaliwanag ang ligayang nadarama. Nangungusap at namumuo ang mga luha sa aming mga mata. Akalain ba namin na sa gitna ng panganib ay nakahanap kami ng walang humpay na ligaya.

“Alam ko. Kasi ba naman puro pang-mayamang prutas ang kinakain mo sa Maynila.” “Dae, ah! Nagpapabakal din ako duman ning bayawas. Gusto ko rin baga ang santol, Tyong. Sayang ngani. Mayo pa ngunyang malig-ang, ano po? Miss ko na din ito, ay!” (Translation: Hindi, ah? Nagpapabili rin ako doon ng bayabas. Gusto ko rin ng santol. Sayang nga. Wala pa ngayong malig-ang, ano po? Miss ko na rin iyon, eh!)

O baka naman may pinuntahan lang siya sandali? Halos hindi na ako mapakali kakaisip sa kaniya. Panay ang pagsilip ko sa pintuan at umaasang makikita ko siya doon ngunit lumipas ang pagdapit hapon ay wala pa rin siya. Kahit saan man ako tumingin ay hindi ko siya nakikita ni anino niya ay hindi ko mahagilap. Nasaan ka na ba, Clara? Bakit ang tagal mo? Bakit wala ka pa rin dito?

Kanyanan ng ambag ang bawat isa sa amin para sa pambili ng alak, pero kapag wala pang sahod ay nandyan si aling Chona na laging maaasahan sa oras ng kagipitan kaya ang ending wala pang katapusan ay ubos na ang sahod. “… Ang mundo ay umiikot Huwag, ka sanang malikot Baka ikaw ay mahulog Hindi ka ba natatakot… At ikaw… ay matawag na salot…” “Woohhh!” Malakas na hiyawan namin ng matapos ang kanta, malakas na sumipol naman si Carlo na halatang lasing na dahil hindi na ito mapakali sa kanyang kinauupuan.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang