Kwento Ng Buhay Novels & Stories

Hindi na magiging madali ang pagsalba sa bingit ng kamatayan ang isnag imortal. "Hindi ba ito naalagaan dito kaya namatay ito? Imposibleng mamatay ito, Estrebelle ng ganoon lang. This tree is..." Ngunit hindi ko naman masabi sa kanya kung ano ang punong ito. Hindi ito alam ng mga ordinaryong mamamayan. Ang kaalaman ng pag-usbong ng puno ng buhay ay bubuo ng kasakiman.

Lahat naman tayo dumaan sa puntong masyado tayong immature upang maunawaan ang sariling boundaries na dapat mayroon talaga sa atin, kaso madalas hindi natin natutunan ang mga iyon kung hindi natin ang mararanasan ang salitang “essence of life.” Kung saan magbibigay sa atin ng kung ano, paano at bakit ganito, ganyan ang buhay ng tao sa mundo. Kung saan ang salitang “essence of life” ang magtuturo sa atin na buhay pa tayo at nakakatayo pa rin tayo sa sariling hamon ng buhay; upang masabi rin na sa bawat bahagi ng sitwasyon o pagkakataon isa tayo sa mga nakakaranas ng realidad ng tao sa kasalukuyan. Malalaman lang kasi nating buhay pa tayo kung mararanasan at mahahanap natin ang sagot kung baki

anito. Kinuwento niya ang buhay niya rito—nila ng Mama niya. Maging ang naging pagbabago sa buhay niya nang mawala ang Papa niya at magkasakit ang Mama niya. Naki-iyak ito sa kanya habang kinukuwento ang mga pinagdaan niya habang nag-aaral siya at nagtatrabaho. Ilang beses din siya nitong inalo nang ibahagi niya ang sunod-sunod na dagok na dumating sa buhay niya mula nang mamatay ang Mama niya. Nangako itong aayusin ang lahat ng problema niyang pinansiyal. Maya-maya pa, bumaba ang tingin nito sa maliit na umbok ng kanyang tiyan. Ngumiti ito bago ibinalik ang tingin sa kanya. “Now tell me about your husband.”

Kung wala siya, ewan ko kung ganito pa rin ito ngayon. Isang linggo kaming masayang nagkwentuhan. Kilala pa rin ako ng mga tao sa bayan, kahit matagal na akong nawala. Akala ko huhusgahan nila ako dahil buntis ako, pero hindi. Masaya ako dahil kahit hindi nila alam ang buong kwento, tinanggap nila ako. Ang sabi nga nila, "Ganyan talaga ang buhay. Hindi natin inaasahan ang mga pangyayari, pero minsan, iyon pala ang biyaya."

Lahat kaya kung gawin. Pasuko na ako. Isang linggo na akong naghahanap ng mapapasukang trabaho ngunit heto bigo pa rin ako. May mali ba sa'kin? Isinumpa ba akong maging ganito kamalas? "Mas mahirap kaya ang buhay ng kangkong. Paano kapag tagtuyot? Eh di mangangayayat ka tapos mamatay ka na pagkalipas ng ilan pang araw." Pagbibiro niya.

pagkukwento nito na may halong poot sa tono. "Napakasama mo. Sinira mo ang buhay ko. Paano mo naatim kunin ang isang bagong silang na sanggol para sa sarili mong kapakanan? Wala kang kwenta, wala kang karapatang maging ina ninoman," pang-uuyam ko dito. Nagkibit balikat lang naman ito.

sambit ko habang nalulungkot. " That is life astra, Wala tayong magagawa. It's life cycle,ganiyan din Ang mangyayari saatin mawawala din tayo. So be happy, yan lang Ang magagawa natin dito, move forward, forget and forgive yourself para kahit na mawala ka ay Wala Kang regrets sa Buhay" sambit Naman Niya.

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan."

Sa buong paglalakbay ko, marami akong nakilalang mga kaibigan. Hindi ko kayang talunin ang sakit ko, pero iyon ang pinakamasasayang araw ng buhay ko. Pagkatapos ng trip ko, naadmit ako sa ospital noong sandaling bumalik ako. Hindi na kinaya ng katawan ko. May hiningan ako ng tulong para bumili ng paglilibingan sa’kin at hinintay kong dumating ang kamatayan ko. Wala pang isang linggo, namatay ako. Akala ko doon na magtatapos ang buhay ko. Sa hindi inaasahan, nakatali ako kay Rosalie kahit na isa na akong multo.

Walang N*****x pero ang kwento ng buhay ay parang nasapelikula. Napamasid ako sa madungis kong sapatos at sira-sira na. Na siyang nagsasalamin nang kapalaran ko. Kung i-kuwento ang buhay ko sa drama ay parang korean nobela. Kawawa naman ang gaganap na artista. Magiging pulubi at walang pera tapos matutulog pa sa tabi ng kalsada. Lagi na lang ganito. Kasing pait ng ampalaya ang buhay ko. Sana bukas maka-candy man lang.