Kwento Ng Buhay Novels & Stories

“Of course, it is easy for you. Mapera ka naman.” “But money can’t buy a life.” Malamlam ang mga matang nilingon siya ni Kien Massimo. “Hindi matutumbasan ng pera ang buhay ko. Quin’s mom saved my life. I wouldn’t be here if she didn’t saw me dying in the dark street of Canada.”

Mukhang ito pa lang ang simula ng buhay ko, ang pagbabago. *************

"Isang bagong buhay?" "Oo, isang bagong buhay! Ito ang iisipin mo, ikaw at ako ay magkapantay lang. Hindi mo kailangang maglihim at magsakripisyo para lang sa kapakanan ko at iniisip ko. Ayun ang gusto kong iparating sayo. Hindi mo kailangang hulaan kung anuman ang iniisip ko. Kung mayroon kang hindi maintindihan at gusto mong malaman, lumapit ka at magtanong ka sa akin, at sasagutin kita”

Alam ko namang Ang buhay ay hindi patas. May mahirap, may mayaman, at may mga taong may kaya lang. Kung tatanungin mo ako kung saan jan ang istado ng aking buhay ay ang isasagot ko ay Ewan. Para sa akin kasi, diyan mo palang masasabi na mahirap, mayaman, at may kaya ka kapag nagawa mo na ang bagay na gusto mung gawin O, Kaylangan mung gawin.

“Hindi, walang makakapantay sa’yo. Pangako mo sa akin na hindi ka mauunang mamatay.” Napangiti siya nang helpless. “Silly girl, bente anyos ka pa lang. Bakit mo iniisip ang kamatayan? Mabubuhay ka hanggang isang daang taon. At saka, paano ko kokontrolin ang kamatayan? Nakatakda na ang buhay ng bawat tao.” Alam kong tama siya. Kahit gaano pa makapangyarihan ang isang tao, hindi niya kayang kontrolin ang kapanganakan, pagtanda, pagkakasakit, at kamatayan.

tanong pa niya sakin habang nginunguya 'yong kaning nasa bibig niya. "Hindi naman." sagot ko naman. "Ibang iba ang buhay namin dito kaysa sa buhay na meron kayo." aniko. "Dito, kapag nagluluto ka, maglalaan ka pa ng ilang oras para gumawa ng apoy. Do'n naman sa inyo, hindi na kailangan. Kapag gusto mong kumain, maghuhugas ka na lang ng kamay tapos pwede ka nang kumain. Hindi mo na rin kailangan mag igib ng tubig para makapag ligo ka. Tapos hindi mo na kailangan problemahin ang pera sa pang araw-araw na gastusin."

"Oo, kaya nga tinatanong ko kayo. Kasi kung wala kayong trial, magluluto ako bilang celebration ng birthday ko." "I'm free!" Masiglang sabi ni Kal. Napakalawak ng mga ngiti niya na siyang ikinapagtaka ko. Sa kanilang lima, si Kal ang pinaka-humble at mapagbigay. Minsan na rin akong binigyan ni Kal ng pera. At dahil wala akong pera, syempre hindi ko tinanggap. Kahit naman wala akong pera, hindi ko pa rin tatanggapin 'yon, 'no. Malaking tulong na ang mapakain at mapatira sa bahay nila.

Ang malas nga naman oh. Aish! Huwag na nga muna akong mag-iisip ng kung anu-anong bagay, ang mabuti pa-- namnamin ko nalang ang moment na ito dahil minsan lang 'to mangyari sa buhay ko. Tutal magpapalipas ako ng gabi dito, eenjoyin ko ang LED TV, aircon at mga pagkain na nasa mini ref. May nakita akong red wine doon kanina so baka pati yun ay inumin ko na rin. Once in a lifetime, ika nga nila.

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

“Siya ay kalahi ng gabay ko, kaya agad niya akong nakilala,” “So, ibig sabihin may pantas ka rin?” mangha kong tanong. “Oo, nabubuhay sila noon pa hanggang sa makita o ipangangak ang karugtong ng buhay nila. Do’n nila makikita ang kahulugan at hangganan ng buhay nila.” “Woah. Eh? Nasaan na ang pantas mo?” tanong ni Lala.