Romans & histoires Kwento Ng Buhay

Mahabang pagpapaliwanag nito sa akin habang nakatingin pa rin sa kisame. "Lalim Naman ng pinanghuhugutan mo Kuya, may problema ka ba?" Pagtatanong ko Dito sabay humarap sa kanya. "Wala Naman, and that's reality. Mayaman man tayo o mahirap enjoy ang buhay hangga't Buhay dahil ang buhay Hindi natin alam kung kilan tayo kukunin." dagdag ulit nito. May point si Kuya na kahit gaano karami ang pera o kayamanan mo iisa lang pinagbabagsakan ng tao ang KAMATAYAN.

kwento nito. “Namatay? Ano daw ikinamatay at paanong piniling ilagay?” Pag tatanong ko. “Una po ang anak niya, pangalan po ng baby niya sunod naman po ang kaarawan ng nanay po niya. Si Late madame po? Leukemia sakit po sa dugo. Matagal na battle ang kinaharap nila bago tuluyan na iniwan po siya ng Mama niya, buntis pa mga daw po siya nun..” pag ku-kwento pa nito lalo.

Pero sa kabila noon, siya pa rin ang naging sandalan ko at nagpamulat sa akin kung gaano kahalaga ang buhay. Sabi niya, dapat daw na pilitin kong mabuhay para sa mga taong mahal ko. Na hindi talaga natatapos ang buhay ng mga taong mahalaga sa atin, dahil hangga't buhay sila sa puso ng mga nagmamahal sa kanila, nananatili silang buhay kahit hindi mo sila pisikal na nakikita o nahahawakan. Kaya nga iyon ang pinipilit kong gawin. Nang mamatay sina Jom at Bianca, nagsulat ako ng kuwento, na ang pamagat ay "Mamamatay Na Ako... Bukas!" na paniguradong nabasa ninyo na, para kahit man lang sa pamamagitan noon e maramdaman kong buhay pa sila at kasama ko sila palagi, kahit na hindi ko na sila nakikit

nakangiting Sabi ni mae "so don't cry na be, may times talaga na kailangan Ng lumisan o umalis na Isang tao o bagay sa Buhay natin, at hindi natin pwedeng mapigilan yun, dahil lahat ng bagay, tao, sa mundong to, is may hangganan, kaya siguro, habang Tayo ay nabubuhay sa mundong to, wag natin aksayahin Buhay natin, sa walang kwentang bagay, and fight lang din, sa pgsubok natin na haharapin natin sa Buhay, kaya it's ok, I know lahat ng pagsubok na darating sa buhay mo, matatapos din"nakangiting Sabi ni Karen Kay ma

kwento nito. Binalik ni Leonna ang tingin sa harapan, at nagpatuloy sa pagkwe-kwento gamit ang mahinahon at malamig na boses. "Nong sumali ako sa grupo nila ay marami akong natutunan. 'Don ko rin narealize na sa mundo pala na ginagalawan natin ay mas mabuti ng may alam kesa maging mangmang at hanggang sigaw lang kapag nasa punto ng panganib.

Pero paano? "Kaya kung gusto mo pang mabuhay, matuto ka sa sarili mo. Marami ka pang hindi alam na dapat mong malaman. And take note na hindi kita tinatakot. Binabalaan at pinaaalalahanan lang kita. Dahil sa bawat araw na darating sa 'yo, may mga gabi ka ring bangungot. Hindi mo alam kung hanggang kailan magtatagal ang buhay mo rito. You're just like us, weird and merciless. Kaya ka nga ipinatapon ng tita mo rito, hindi ba? And if you want to prolong your life, be weird and merciless. That's the only way para mabuhay," pagpapaliwanag ni Mendel sa 'kin. "H-Hindi ako tinapon ng tita Judie ko rito. At hindi weird and merciless ang tingin niya sa 'kin," pagtatama ko sa sinabi niya sa 'kin kanina

nakangusong sagot niya sa akin. "David, ganoon talaga ang buhay. Walang katiyakan o kasiguraduhan na kahit mayaman ka ngayon ay huwag kang kampante na habambuhay ka nang ganyan. Minsan, hindi mo alam na mawawala rin sa 'yo ang lahat. Ang sabi nga ng mga matatanda na ang buhay raw ng tao ay parang gulong na misan ay nasa taas, minsan naman ay nasa baba. Kaya huwag tayong magmamayabang o magsayang ng kung ano ang mayroon tayo dahil baka mawala rin ito sa atin. Saan na tayo pupulutin nito? 'Di ba sa wala? Sinasabi ko 'to sa 'yo hindi para paringgan ka, okay? Sinasabi ko 'to sa 'yo dahil ito dahil 'yon ang katotohanan ng buhay," paliwanag ko kay David na tinanguan naman kaagad ni ya.

“Walang kwenta!” “Wala bang kwenta, o ayaw mo lang harapin ang totoo? Alam mo ang sagot dun.” Kalmado siyang pinagmasdan ni Maisie. “Kapag nakita mo na kung gaano kalupit ang buhay pero ayaw mo pa rin tanggapin yun at nagpatuloy na mabuhay sa delusyon, kahangalan yun at ibig sabihin kailangan mo pa ng maraming leksyon. “Ayaw mo magbago pero gusto mong makilala at mabuhay nang komportable. Hindi mo pwedeng makuha ang lahat. Apat na taon na. Nabubuhay ka pa rin ba sa panaginip?”

Charter and Adrastos, No, all of the staffs of Live Suicide ay walang pinagkaiba. They think human as a tool that can be easily disposed kapag wala na silang kuwenta. Wala silang pinagkaiba sa magulang ko na ituring akong b****a dahil wala na akong kuwenta. Mayroong katanungan na gumugulo sa isipan ko. Maaari ba nating ihambing ang buhay ng tao sa mga mamahaling bagay tulad ng mga bag, damit, bahay, at iba pa upang magkaroon ng halaga at mga layunin sa buhay?

iyon ay huwag Kang susuko at lumaban ka Lang SA pag subok Ng buhay. Dahil Ang buhay ay isang Laban na maari tayong matalo ... Ngunit Hindi Ibig sabihin nun ay Hindi na Tayo mananalo pa.. Isa Lang Ang mapapayo ko sa inyong lahat.. patuloy Lang kayong lumaban Lalo na Kung Alam nyong Tama Naman... Huwag kayong matakot na sumugal tulad ko.. dahil Kung Hindi ako sumugal ay Hindi ko maikukuwento Ang storya naming Ito at Kung Hindi ako sumugal ay Wala ako sa pwesto ko ngayun.