Lament Novels & Stories

tanging nasabi ko nalang dahil sobrang hinang hina ako at wala ng lakas para makapagsalita pa. "When I lost you and my child, I felt as if the world ended. Time stopped for me and nothing else mattered. The grief of losing my babies made me feel so lost. Iwondered if dying was a better alternative to enduring the rest of my days without you and my child to keep me alive.The process of losing someone does not happen all at once. It comes in bits and pieces, creeping up on you slowly but surely. It’s only when the gaping hole of loss overwhelms you that you fully comprehend the devastating permanence of losing someone to the hands of death.." hindi ako nagsalita at dapat pakinggan ko ang lahat

Pilit siyang tumawa. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Hatred. Disappointment. Pain. “I was born like this, Helena. I can't be perfect in your eyes. I can't give a perfect life and future to the both of you.”

Gusto ko nang matapos ang gabing ito at magising na sana'y wala na akong maalala pa sa nangyari. Nanginig ang kamay ko nang hilahin ko sa aking daliri ang malamig na metal. Binato ko ang singsing sakaniyang dibdib. Umawang ang kaniyang labi. Bumagsak ang singsing sa semento kasabay ng pagguho ng puso ko. The pain feels so cold. This bereavement feels like darkness and ruination. A concrete drying in my chest, like a giant hole was pummeled into me, with no hope of repair.

Naramdaman kong tumulo ang luha ko kaya agad ko itong pinunasan. "See I'm crying again. Hindi ko na kasi alam kung paano pa maging matatag. Sayo lang kasi ako kumukuha ng lakas ng loob sa tuwing nauubusan na ko ng lakas at pag-asa. But honestly I'm happy for you now, you're free now, wala kanang mararamdamang sakit at mamumuhay kana ng masaya at malaya kung nasan ka man ngayon." I smiled. "Basta gabayan mo ko ha? Gabayan mo ko pati na din ng magiging baby ko. Anyway, hindi pa pala ako nakakapag pasalamat sayo. Thank you for everthing, thank you for the love and care, salamat sa mga maikling panahon na nakasama kita. Salamat sa pananatili sa tabi ko, sa suporta, sa tiwala. Thank you. I would

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

Tears continue to flowon my face thinking how it would be if I'm gone. Isa-isa kong binuklat ang mga larawan ng aming kasal.Mga ala-ala na lamang pala iyon at hindi na maibabalik pa ang mga ngiti sa aming mga labi kagaya ng mismong araw na iyon.Sana maibabalik ko pa ang araw na masaya pa kami.Maga araw na wala pa akong sakit. Wala pang Nathalie sa buhay ni Liam.Reality hurts and thats what I should accept.

"It’s nothing! I’m just pissed!" Rage consumes me like a blazing inferno! Para kasing hindi pa ako nadala na manipulahin sa loob ng tatlong taon. "By the way. you look good in green!" puri niya sa akin. "Thank you!" simple kong tugon. Muling naglandas ang luha ko. For a year now, I've worn black as a constant reminder of the grief from losing my baby. Sa ngayon ang nararamdaman ko ay pagkalungkot, galit at pagkaawa sa sarili ko.

Gusto ko siyang kausapin pero wala rin akong lakas na gawin iyon. Pagkatapos ng ilang segundo, siya rin ang bumasag ng katahimikan. “That part of my life… doesn’t vanish just because time passes,” ani Sandro, kamlado pa rin ang tono pero mababa. “But grief isn’t a box you shut. You just… carry it differently as the years go.” Tumango si Mrs. Regala. “Of course. I just wanted her to know.” Tumango rin ako ng marahan. “I understand po.”