Novel & Cerita Lament

Pilit siyang tumawa. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Hatred. Disappointment. Pain. “I was born like this, Helena. I can't be perfect in your eyes. I can't give a perfect life and future to the both of you.”

Gusto ko nang matapos ang gabing ito at magising na sana'y wala na akong maalala pa sa nangyari. Nanginig ang kamay ko nang hilahin ko sa aking daliri ang malamig na metal. Binato ko ang singsing sakaniyang dibdib. Umawang ang kaniyang labi. Bumagsak ang singsing sa semento kasabay ng pagguho ng puso ko. The pain feels so cold. This bereavement feels like darkness and ruination. A concrete drying in my chest, like a giant hole was pummeled into me, with no hope of repair.

Naramdaman kong tumulo ang luha ko kaya agad ko itong pinunasan. "See I'm crying again. Hindi ko na kasi alam kung paano pa maging matatag. Sayo lang kasi ako kumukuha ng lakas ng loob sa tuwing nauubusan na ko ng lakas at pag-asa. But honestly I'm happy for you now, you're free now, wala kanang mararamdamang sakit at mamumuhay kana ng masaya at malaya kung nasan ka man ngayon." I smiled. "Basta gabayan mo ko ha? Gabayan mo ko pati na din ng magiging baby ko. Anyway, hindi pa pala ako nakakapag pasalamat sayo. Thank you for everthing, thank you for the love and care, salamat sa mga maikling panahon na nakasama kita. Salamat sa pananatili sa tabi ko, sa suporta, sa tiwala. Thank you. I would

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

Tears continue to flowon my face thinking how it would be if I'm gone. Isa-isa kong binuklat ang mga larawan ng aming kasal.Mga ala-ala na lamang pala iyon at hindi na maibabalik pa ang mga ngiti sa aming mga labi kagaya ng mismong araw na iyon.Sana maibabalik ko pa ang araw na masaya pa kami.Maga araw na wala pa akong sakit. Wala pang Nathalie sa buhay ni Liam.Reality hurts and thats what I should accept.

Ah, binabawi ng yakap na iyon ang lahat ng panahon na nabasura dahil sa GALIT. Ilang saglit pa'y lumayo na siya rito. "Damn you, Jayden. I'm old enough to cry like this." Natatawang sabi nito. Walang sapat na pangungusap ang kayang ilarawan kung ano ang nararamdaman nila ngayon. Walang pang-uri ang kayang idepinisyon ang nangyari ngayon. This moment is a blast. A blast to remember.

"It’s nothing! I’m just pissed!" Rage consumes me like a blazing inferno! Para kasing hindi pa ako nadala na manipulahin sa loob ng tatlong taon. "By the way. you look good in green!" puri niya sa akin. "Thank you!" simple kong tugon. Muling naglandas ang luha ko. For a year now, I've worn black as a constant reminder of the grief from losing my baby. Sa ngayon ang nararamdaman ko ay pagkalungkot, galit at pagkaawa sa sarili ko.

Kundi tunay na sakit ng isang babaeng iniwan. “But he married me,” sagot ko, mahina pero malinaw. Natahimik siya saglit. Kumurap lang at marahang tumango. “He did. And I still wonder... if that was grief, or cruelty.” Tila may tumusok sa lalamunan ko. Gusto kong magsalita, pero naunahan niya ako. “You’re not his beginning, Lorraine. You’re the afterthought. The apology. The safest choice. But that doesn’t make you the one.”

This man in front of me is entirely different. "Cayden.... You can't simply patch things up with sorry." Mahina kong saad rito at mapait na ngumiti. Yung totoo ay naiinis ako sa sarili ko dahil biglang nawala ang galit ko rito. Kaya maggagalit galitan na lang ako dahil ang babaw ko naman kung isang sorry lang nito ay bati na kami kaagad. "Sorry is like a tape trying to build back together the broken plate."