Novel & Cerita Lament

Nanlalabo na rin ang kaniyang paningin dahil sa basa niyang mga mata. “During this period of time, iniisip ko rin na talaga bang nakagawa ako ng mali? Pero sabi ko sa aking sarili, kung ang iyong pakakasalan is not knowledgeable, baka mas mamuhay ka pa ng masaya. It is my selfishness that hurt you apo, I am sorry I made you suffer.” Paghihingi ng sorry kay Carmina.

Bumalik na naman ang bigat ng pakiramdam ko. I bit my lower lip to supress my tears but fuck it betrayed me again. Sunod-sunod na pagpatak ng luha ang kumawala at mas lalo lamang bumigat ang aking pakiramdam. Kailan ba ako pwedeng sumaya? "Lady Valeriana, pardon me, milady."

Mahina akong humikbi, naramdaman ko ang kamay niyang yumakap sa akin. "Wala ka noong oras na kailangan ka namin. At hanggang ngayon nasasaktan ako. Hindi ko alam... Hindi ko magawang maging masaya, iyon anak natin iyong nawala pero parang namatay rin ako noong araw na malaman ko na wala na siya." "I will forever blame myself for our lost." Mas lalong lumakas ang aking paghikbi. Marami ang na sayang na hindi na maibabalik.

Gusto kong tumakbo at habulin sya, yakapin sya para sabihing sorry na nagkamali ako pero alam ko, The damage has been done. It's beyond what I can do. Hindi ko na maaayos pa, kahit ibigay ko ang buong buhay ko. I just destroyed Dylan Kasper Pendleton And if he thought na pagbabayaran ko sa hinaharap ang desisyon na to, ngayon pa lang sinisimulan ko na. Mahal kita, pero hindi siguro ako ang tamang babae para sayo. Nagtagpo pero hindi itinadhana.

"You don't need to be sorry. Basta, nandito lang kami ni Lenie. Sabihin mo lang sa amin kung anong kailangan mo." Umupo si Lenie sa upuang malapit kay Zyra pagkatapos ay agad na kinamusta niya ang kanyang kaibigan. "Kamusta ka na? Buti na lang at gising ka. Sobra akong nag-aalala sa iyo, BFF. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. I'm sorry for your loss," sabi ni Lenie pagkatapos ay ngumiti.

Nahihirapan niyang sambit. "This marriage you're talking about is something I'll forever regret," I blatantly told him. He glanced at me like he couldn't believe what I just said. "God, when will you be like this? Are you going to do this forever? Do you really want to make this hard for the both of us?" "Your apologies would not mend my wounds, Zachariel. Gusto kong maramdaman mo lahat ng pighating naramdaman ko no'ng sinaktan mo ako! Seeing you suffer might alleviate the pain."

“You've never changed… you still have this badass aura behind your innocent face. Kaya nga hindi lang ang pinsan ko ang napaibig mo. Sayang nga lang, wala nang thrill ang lahat dahil kinuha siya agad ni kamatayan.” Kinuyom ko ang aking kamao dahil sa matinding galit. He will never stop showing how happy he is for someone's death. He is really a fucking psycho! “How I wish that instead of Lyam, it was you who died! It was you who suffered from that accident because you're nothing but a useless bastard that even the government can't use you for the good excrescency of this country! You're such a worthless jerk, Lorenzo!” Malakas na sigaw ko sa kanya.

Nagtagumpay saying lapitan ito. “Julian, hindi dahil sa hindi ko ipinapakitang malungkot ako sa pagkamatay ni Lemuel, ay ibig sabihin masaya na ako. Hindi ko man ipinapakita sa inyo kung gaano ako nagluluksa at nagdaramdam sa pagkawala niya pero dito sa kailaliman ng puso ko, pira-piraso na iyon,” malungkot niyang sagot kay Julian. Natigilan si Julian at hindi na ito nagsalita pang muli.

And maybe it is because all I felt are grief for the one I've lost and indifference for I've become. “Babe” sambit nito at sinubukan lumapit pero humakbang ako paatras. Sinenyasan sya na wag lumapit. “I’m sorry if I didn’t let you fight with me. If I pushed you away, for not saying what you need to know and for everything that I’ve done in the past. I loved you but I don’t wanna lie to myself. I’m lost... Nathan and I don’t know if I can love you the same way as before”Sambit ko. Nakita ko ang mata niyang tila nagmamakaawa na wag ko sya pakawalan. Nag-iwas ako ng tingin sa lalaki.