Lament Novels & Stories

he asked. Liana shrugged her shoulders. “May mga masasaya at mga alaalang gusto kong makalimutan dahil sa paninirahan ko dito… And one of those was Lester’s suffering,” aniya kasabay ng isang mahabang buntong-hininga at nilaro ng daliri ang rim ng wine glass.

Binalik niya ito sa tabi niya. Bumuntonghininga si Frances. She realized something. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at inirehistro ang bawat lyric ng kaniyang pinakinggang kanta. All the moment she listened, her tears freely fell down. Ang dami na pala niyang napagdaanan nitong mga nakaraang mga araw. All things messed up. Kailangan niya na lang talaga ang bumangon. Life is not only about happiness. Life will make you feel guilty from the things you did not make. Life will make you sad for the memories that can’t be back. Maraming maaaring ibigay ang buhay sa mga tao. Frances’s life is different. Yeah, we live differently.

"Mukhang may pinagdadaanan kayo. I'll come back later." "Celestine, wait—" "No need to explain, Mr. Vale." Sabay labas niya, hindi lumingon. Cassandra wiped her tears, voice trembling. "She's the reason you can't forgive me, isn't she?" Tahimik lang si Lysander, pero kita sa mata niya — guilt, confusion, at isang damdamin na matagal na niyang tinatago. Sa labas ng building, bumuhos ang ulan. Celestine stood by the curb, tahimik, hindi alam kung saan mas masakit — ang nakita niya o ang naramdaman niya.

“Then she’s nothing.” The silence that followed was heavy. Damien knew better than to argue. He turned to leave, pausing only at the door. “Just remember Hades, sometimes pawns bleed.” Hades didn’t answer. He didn’t care. People bled all the time. It was part of the game. When he was alone again, he leaned back in his chair, letting the silence settle around him. He thought of Nina—how small she looked in his world of marble and glass, how easily she broke beneath his authority. It wasn’t guilt he felt. It was satisfaction.

Nagtagumpay saying lapitan ito. “Julian, hindi dahil sa hindi ko ipinapakitang malungkot ako sa pagkamatay ni Lemuel, ay ibig sabihin masaya na ako. Hindi ko man ipinapakita sa inyo kung gaano ako nagluluksa at nagdaramdam sa pagkawala niya pero dito sa kailaliman ng puso ko, pira-piraso na iyon,” malungkot niyang sagot kay Julian. Natigilan si Julian at hindi na ito nagsalita pang muli.

Marahil ay dahil iyon sa mga nagbabadyang luha sa loob ng mata ko. This is my decision... right? Why am I hurt? Why do I feel so much remorse? Kinuyom ko ang kamao ko. Sobrang higpit. Sinasabayan ko kung paanong humihigpit din ang pagsikip ng dibdib ko. Damn it! I should be happy. Finally, after I found out Jasper is having an affair, I will finally be free from him! Hindi ko deserve 'yong katulad niya!

dagdag pa ni Keran. " Ang sabihin mo para tayong mga tuod. Akala ko magkaka stiff-necked na ako dahil sa sobrang tuwid ng katawan ko. Hindi ko na magawang igalaw man lang ang ulo o leeg ko " sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg.

Nagsumikap ako nang husto sa loob ng sampung taon upang painitin ang puso ni Xander, ngunit sa araw na bumalik si Grace, lahat ng pagsisikap ko ay naglaho na parang usok. Nasasaktan din kaya ang mga kaluluwa? Naisip ko na lang na hindi ako makahinga. Muling bumalot sa akin ang kawalan ng pag-asa, nakakahilong pakiramdam habang nakakulong ako sa maleta. Habang hawak-hawak ni Xander si Grace, mas nagdilim ang ekspresyon niya.

And as usual, I was distracted, I lost my focus kaya ang speech ko ay naging sabaw. Pagkababa ko ay pinaulanan ito ni Damien ng mga batikos at kritisismo. Kesyo maliit daw ang attention span ko, walang kwenta ang speech, at iba pa. In my mind, I was making faces while he’s enumerating my mistakes and what I should have said.

“I-I’m sorry to hear that, Tita.” Ibinalik ni Mariana ang tingin kay Diana. Sa isip ay ang paghanga para sa dalagang ngayon lang nito nakilala. “May iba’t-ibang uri ng paglisan, hija. Subalit lahat ng naiiwan, dumadaan sa pagdadalahamti. We also grieve differently. A month, a year, or sometimes… forever. The deeper the love, the longer the grieving. Labinlimang taon na mula ng mawala ang aking mga anak. But I am still here, praying for things to change.”