Lament Novels & Stories

“Pero minsan, naiirita rin ako sa sarili ko kasi parang… parang hindi ko alam kung anong dapat maramdaman.” Nilapit ko ang kamay ko sa kanya—hindi para akbayan, pero para ipatong sa mesa sa pagitan namin. Isang pulgada lang ang pagitan ng mga daliri namin, pero parang may kuryenteng dumaloy sa pagitan. “Normal ‘yan,” sagot ko. “Ang grief… minsan parang alon. Hindi mo alam kung kailan babagsak, o kung kailan ka lulunurin.”

Hindi na rin daw ito makakilala at laging nakatulala sa kawalan. Noon, ang akala ni Liam, mabubuhay siya na hindi man lang nakikita nang harapan ang ina. But after everything he went through, he learned that regret only comes to those thing sone didn’t do in his or her lifetime. And so there he is, braving the ghost of his past and meeting that monster who chose to throw him away when he was still a helpless baby—his own mother. Ang masuyong paghaplos ni Lily sa kanyang pisngi ang bahagyang nagpalimot kay Liam sa kanyang mga isipin.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

“Did something happen?” Nagkibit-balikat si Liliana bago kinagat ang sausage. “She is just...” She let out a heavy sigh. “Pitiful. And with this soft heart of mine, how can I hate her? And look at her! She lost one eye yet instead of just letting everything go and living in peace at a faraway place, she reeked of anger and vengeful aura. She even cried a river last night. If I collected her tears, it would be enough to fill my pool.”

Tumango naman sa kaniya ang lalaki. Hindi preparado ng mga sandaling iyon ang binata kaya naman ay hindi niya alam kung ano ang dapat niyang sabihin upang mapagaan man lang kahit konti ang mabigat na pakiramdam nito. “I’m so sorry for your loss, wika pa ni Leopold. Nakangiting pinahid naman ni Arman ang mga butil-butil niyang luha sa mga mata at muling magiliw na hinarap ang dalaga.

Pakiramdam niya ay uminit ang kanyang ulo at wala sa sariling kinuyom ang kanyang palad. “I’m sorry. I’m really sorry. I didn’t mean it!” sambit ni Lavender. She felt so disrespected. Pakiramdam niya ay nauwi ang lahat wala. Ang ilang gabing pinagpuyatan niya ay nauwi sa wala dahil lang sa tubig ‘yon. She looked at Lavender and right now… she doesn’t look sorry at all. Her jaw clenched. “It’s fine.” That’s a lie. It’s not fine at all! Sinong matutuwa sa ganito, ‘di ba? Ilang gabi mong pinagpuyatan tapos biglang isang sorry lang kapalit dahil lang nasira ito.

Naniniwala pa ako no’ng una na setup lang ang lahat, and that Sarah won’t ever do the thing to herself—but in this note… in her penmanship traces on the note, gumuho ang mundo ko. “Iyong araw na tinutukoy niya kung saan ang tanging araw sa kalendaryo na maaalala namin siya, she’s talking to her death anniversary.” Liam’s trying to talk like his voice is not breaking, yet he ends up bursting into tears.

Agad itong ngumisi sa akin. "kahit kailan hindi ko pagsisisihan lahat ng nagawa ko. Nakatakdang maging akin si Luther pero bigla kang bumalik sa buhay nya at inagaw mo siya sa akin! Ilang taon akong nagtiis at nghintay na matutunan nya din akong mahalin pero..nauwi lang sa wala ang lahat! Hanggang sa huli ikaw pa rin ang pinili nya kaya dapat lang na mamatay siya! Hindi ako papayag na magiging masaya kayo habang buhay kaya pagdusahan mo ang pagkawala nya! Kung hindi ka sana bumalik baka masaya kaming nagsasama ngayun! Bwesit ka!" mahabang wika nito at sa sobrang galit ay halos lumabas na ang litid sa kanyang leeg.

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

Nagniningning ang luha sa kanyang mga mata. "Salamat. Kung hindi dahil sa’yo... siguro... ako na ang naging biktima ng hayop na iyon." Naging malambot ang ekspresyon ni Lysander, ngunit sa loob-loob niya, kinamumuhian niya ang sarili. Bakit hindi niya kayang alisin ang nararamdaman niya para sa babaeng ito? "Parang pamilyar ang pangyayaring ito, hindi ba?"