Lament นิยาย & เรื่องราว

Pakiramdam niya ay uminit ang kanyang ulo at wala sa sariling kinuyom ang kanyang palad. “I’m sorry. I’m really sorry. I didn’t mean it!” sambit ni Lavender. She felt so disrespected. Pakiramdam niya ay nauwi ang lahat wala. Ang ilang gabing pinagpuyatan niya ay nauwi sa wala dahil lang sa tubig ‘yon. She looked at Lavender and right now… she doesn’t look sorry at all. Her jaw clenched. “It’s fine.” That’s a lie. It’s not fine at all! Sinong matutuwa sa ganito, ‘di ba? Ilang gabi mong pinagpuyatan tapos biglang isang sorry lang kapalit dahil lang nasira ito.

Naniniwala pa ako no’ng una na setup lang ang lahat, and that Sarah won’t ever do the thing to herself—but in this note… in her penmanship traces on the note, gumuho ang mundo ko. “Iyong araw na tinutukoy niya kung saan ang tanging araw sa kalendaryo na maaalala namin siya, she’s talking to her death anniversary.” Liam’s trying to talk like his voice is not breaking, yet he ends up bursting into tears.

Agad itong ngumisi sa akin. "kahit kailan hindi ko pagsisisihan lahat ng nagawa ko. Nakatakdang maging akin si Luther pero bigla kang bumalik sa buhay nya at inagaw mo siya sa akin! Ilang taon akong nagtiis at nghintay na matutunan nya din akong mahalin pero..nauwi lang sa wala ang lahat! Hanggang sa huli ikaw pa rin ang pinili nya kaya dapat lang na mamatay siya! Hindi ako papayag na magiging masaya kayo habang buhay kaya pagdusahan mo ang pagkawala nya! Kung hindi ka sana bumalik baka masaya kaming nagsasama ngayun! Bwesit ka!" mahabang wika nito at sa sobrang galit ay halos lumabas na ang litid sa kanyang leeg.

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

Nagniningning ang luha sa kanyang mga mata. "Salamat. Kung hindi dahil sa’yo... siguro... ako na ang naging biktima ng hayop na iyon." Naging malambot ang ekspresyon ni Lysander, ngunit sa loob-loob niya, kinamumuhian niya ang sarili. Bakit hindi niya kayang alisin ang nararamdaman niya para sa babaeng ito? "Parang pamilyar ang pangyayaring ito, hindi ba?"

he asked. Liana shrugged her shoulders. “May mga masasaya at mga alaalang gusto kong makalimutan dahil sa paninirahan ko dito… And one of those was Lester’s suffering,” aniya kasabay ng isang mahabang buntong-hininga at nilaro ng daliri ang rim ng wine glass.

“The people who truly loves you are mourning for your absence and living miserably for years. . . Please know that, Zarchx Montenegro.” Gumalaw ang adams apple ni Zarchx at umigting ang panga. Titig na titig sa magandang mukha ni Amary at hindi maiwasang mag-isip; Na para bang isa si Amary sa mga taong nagluksa at namuhay ng miserable sa kaniyang pagkawala.

Binalik niya ito sa tabi niya. Bumuntonghininga si Frances. She realized something. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at inirehistro ang bawat lyric ng kaniyang pinakinggang kanta. All the moment she listened, her tears freely fell down. Ang dami na pala niyang napagdaanan nitong mga nakaraang mga araw. All things messed up. Kailangan niya na lang talaga ang bumangon. Life is not only about happiness. Life will make you feel guilty from the things you did not make. Life will make you sad for the memories that can’t be back. Maraming maaaring ibigay ang buhay sa mga tao. Frances’s life is different. Yeah, we live differently.

Marami pa kaming pag-uusapan ngunit sa ngayon ay gusto ko lang damhin ang kapayapaan ng isip ko dahil sa mga nalaman ko. “Babe, I'm really sorry. Please, let's fix this.” He tried to reach me out. Umiling ako. “Please din, Lev. Hayaan mo muna ako. Lahat ng ito ay sobra-sobra na para sa akin. Ang p-pagkawala ni nanay, ang akala kong p-pambabae mo. Ang sugat na idinulot niyon sa akin ay malalim. Hindi kayang pawiin ng mga paliwanag mo. So please, nagmamakaawa rin ako sa ‘yo…” basag ang boses na sabi ko at umakyat na sa taas kung saan ako nagising kanina.

lalo lang siyang nakakaramdam ng guilt. "Sorry.. Hannah.."