Lament Novels & Stories

dagdag pa ni Lino na nagpatahimik na sa ‘kin. Lino sounds sad and hurting pero bakit? Ang bigat na rin ng buong pagkatao ko. Dahil ba 'to kay Liwan o sa ‘kin bilang Lemon? Kung sino man ang nakalimutan ko, sana ay maalala ko na siya. Kasi dahil sa pagkawala niya sa alaala ko, parang naging kulang ang pagkatao ko ngayon. Parang kung ano ako ngayon ay dahil din sa kanya. To be continued...

This man in front of me is entirely different. "Cayden.... You can't simply patch things up with sorry." Mahina kong saad rito at mapait na ngumiti. Yung totoo ay naiinis ako sa sarili ko dahil biglang nawala ang galit ko rito. Kaya maggagalit galitan na lang ako dahil ang babaw ko naman kung isang sorry lang nito ay bati na kami kaagad. "Sorry is like a tape trying to build back together the broken plate."

Mahina akong humikbi, naramdaman ko ang kamay niyang yumakap sa akin. "Wala ka noong oras na kailangan ka namin. At hanggang ngayon nasasaktan ako. Hindi ko alam... Hindi ko magawang maging masaya, iyon anak natin iyong nawala pero parang namatay rin ako noong araw na malaman ko na wala na siya." "I will forever blame myself for our lost." Mas lalong lumakas ang aking paghikbi. Marami ang na sayang na hindi na maibabalik.

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”

Pakiramdam ko mamamatay ako sa sobrang laki ng napunit sa 'kin. "I'm sorry to break it to you... but. It's still halfway inside." "Fuck you!"

Sa harap ng isang amang pinagkaitan ng karapatan, at ng isang nobyong itinuring akong katuwang sa lahat ng bagay, wala akong mahanap na tamang salita. "I am sorry..." Iyon lang ang tanging lumabas sa nanginginig kong mga labi habang dahan-dahang bumabagsak ang aking mga luha. Parang bawat patak ay humihingi ng tawad sa pagkakaibigang nayurakan ng katahimikan. "I'm so sorry, Liam..." Isang mapait at nakakangilong tawa ang pinakawalan ni Liam. Tiningnan niya ako ng matalim habang umiiling iling.

Lalong lumalim ang nararamdaman kong inis sakanya. Akala ko pa naman naiintindihan nya ang pinag dadaanan ko. Akala ko hindi nya ako huhusgahan dahil naiintindihan nya ako pero hindi pala. Nagkamali ako. “I'm not insane, Lyn. I'm just grieving. Hindi mo kasi naiintindihan ang nararamdaman ko kasi wala ka sa kalagayan ko. Hindi kasi ikaw yung nasa sitwasyon ko kaya ang dali sayong sabihin ang mga bagay na yan. You know what? Araw-araw kong sinisisi ang sarili ko. Pakiramdam ko kasalanan ko kung bat namatay si Knight. Ni wala man lang akong nagawa para dugtungan ang buhay nya. Ngayon, na nalagay ako sa sitwasyon kung saan pakiramdam ko nabigyan ako ng pagkakataong bumawi kay Knight, bakit para

Tears that flowed endlessly, a relentless stream of sorrow that seemed to have no end. The world felt like it had tilted on its axis, the ground shifting beneath my feet. Lahat na lang ba talaga ng mahalaga sa akin at mahal ko, nakatakdang mawala sa akin? My carefully constructed plans for revenge, for justice, seemed insignificant, meaningless, in the face of this great loss. The anger towards Niccolo, towards Ayi Hana, towards Margaret, towards Monica—it all seemed muted, distant, almost irrelevant. There was only the pain, the overwhelming, suffocating pain of loss.

Ang katahimikan ng maliit na lift ay mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling kasabay ng pagpapakawala ko ng hangin sa katawan ay kumawala rin ang sakit na unti-unting gumagapang sa buong sistema ko. I really hate this feeling! The feeling of being helplessly alone and hopeless… I feel like I am so pathetic! Fresh tears started soaking my cheeks. Agad ko naman iyong pinalis.

LOSING someone important to you is generally considered one of the most traumatic and devastating experiences that a person can go through. The grief and sorrow can be overwhelming, and can affect a person physically, emotionally, and mentally. How much more kung parti ng pagkatao mo, inalagaan mo ng siyam na buwan sa tiyan mo tapos magigising ka na lang sa isang iglap, na malalaman na wala na ito?