Lament Novels & Stories

3rd person POV Nina trembled beneath Hades's grip, her breathing shallow, chest rising and falling in panic. Her voice cracked as she begged, eyes wide with fear. "T-tama na... hindi ko kaya..." she whispered, the tears finally spilling down her cheeks. "Anong gusto mong gawin ko? Pakawalan mo lang ako..." Hades leaned in closer, his eyes narrowing. There was something unreadable in his gaze—an edge of cruelty laced with something darker, lust and something personal.

I just really don't know na ganoon pala iyon kahalaga. Fuck! Di magkamayaw ang puso ko sa pagwawala. Tears keep on flowing. Hindi ko maipaliwanag yung sakit na nararamdaman ko ngayon. Hirap na hirap na nga ako dahil sa pagkawala ni Amari tapos ngayon nalaman ko pa ang isang napakalaking kasalanan ko!

Grace Lopez-Silvano THE MOST PAINFUL heartbreak for a mother is losing her child and i just lost mine. I felt like half of my heart was crashed. Ang sakit! Anong klaseng kamalasan ba ang nangyayari sakin? Bakit ako pinarurusahan ng ganito? “Hi, beautiful, wanna dance?”

Sa harap ng isang amang pinagkaitan ng karapatan, at ng isang nobyong itinuring akong katuwang sa lahat ng bagay, wala akong mahanap na tamang salita. "I am sorry..." Iyon lang ang tanging lumabas sa nanginginig kong mga labi habang dahan-dahang bumabagsak ang aking mga luha. Parang bawat patak ay humihingi ng tawad sa pagkakaibigang nayurakan ng katahimikan. "I'm so sorry, Liam..." Isang mapait at nakakangilong tawa ang pinakawalan ni Liam. Tiningnan niya ako ng matalim habang umiiling iling.

Lalong lumalim ang nararamdaman kong inis sakanya. Akala ko pa naman naiintindihan nya ang pinag dadaanan ko. Akala ko hindi nya ako huhusgahan dahil naiintindihan nya ako pero hindi pala. Nagkamali ako. “I'm not insane, Lyn. I'm just grieving. Hindi mo kasi naiintindihan ang nararamdaman ko kasi wala ka sa kalagayan ko. Hindi kasi ikaw yung nasa sitwasyon ko kaya ang dali sayong sabihin ang mga bagay na yan. You know what? Araw-araw kong sinisisi ang sarili ko. Pakiramdam ko kasalanan ko kung bat namatay si Knight. Ni wala man lang akong nagawa para dugtungan ang buhay nya. Ngayon, na nalagay ako sa sitwasyon kung saan pakiramdam ko nabigyan ako ng pagkakataong bumawi kay Knight, bakit para

Tears that flowed endlessly, a relentless stream of sorrow that seemed to have no end. The world felt like it had tilted on its axis, the ground shifting beneath my feet. Lahat na lang ba talaga ng mahalaga sa akin at mahal ko, nakatakdang mawala sa akin? My carefully constructed plans for revenge, for justice, seemed insignificant, meaningless, in the face of this great loss. The anger towards Niccolo, towards Ayi Hana, towards Margaret, towards Monica—it all seemed muted, distant, almost irrelevant. There was only the pain, the overwhelming, suffocating pain of loss.

The clouds above looked bruised, almost like they, too, carried grief that never quite healed. Leslie Alcantara. Walang katawan. Walang proper goodbye. Just a stone I had made… para kahit papaano, may mahawakan ako. May mapuntahan ako tuwing hindi na sapat ‘yung paghinga. I knelt down slowly, the familiar ache crawling up my chest. “I always said I hated lilies,” I murmured, placing one on the base of the headstone. “Too fragile. Too white. Parang hindi bagay sa ‘yo. You were color, Les. Chaos and warmth and noise.”

Ang katahimikan ng maliit na lift ay mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling kasabay ng pagpapakawala ko ng hangin sa katawan ay kumawala rin ang sakit na unti-unting gumagapang sa buong sistema ko. I really hate this feeling! The feeling of being helplessly alone and hopeless… I feel like I am so pathetic! Fresh tears started soaking my cheeks. Agad ko naman iyong pinalis.

LOSING someone important to you is generally considered one of the most traumatic and devastating experiences that a person can go through. The grief and sorrow can be overwhelming, and can affect a person physically, emotionally, and mentally. How much more kung parti ng pagkatao mo, inalagaan mo ng siyam na buwan sa tiyan mo tapos magigising ka na lang sa isang iglap, na malalaman na wala na ito?

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.