Lament Novels & Stories

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

Siguro ay may pakialam pa nang kaunti si Lucien sa kanya. Kaya lang… hindi sapat. At ang damdamin ay palaging malupit kapag pinaghahambing mo nang magkatabi. Sa sandaling lumitaw si Lysandra, si Amara ang palaging naiiwan nang walang pag-aalinlangan. Sabi nila, ang pag-ibig ay dumarating nang walang dahilan at lumalalim nang walang babala. Pero ang disappointment?

“Ako ang lalaking nagligtas sa iyo sa kapahamakan. Kaya paano mo nagawang makipaglaban sa akin bilang kapalid ng kabutihang loob na ipinakita ko sa iyo?” “Pooh!” Nandidiring sinabi ng namumulang si Lillian. “Itigil mo na ang mga kalokohan mong hayop ka.” Itinuro ni Lillian ang balot sa dugong mga bangkay nina Earle at ng mga kasama nito bago sabihing, “Maaari ngang hindi naging mabuti ang mga taong iyon pero hindi pa rin sila nararapat na mamatay. Paano mo nagawang mawalan ng awa sa kanila para bigyan sila ng ganito kamiserableng kamatayan? Ikaw ang perpektong kahulugan ng kasamaan, ang sama ng ugali mo.”

Nagsisisi ba si Jacob na naging matigas siya sa pakikipaglapit sa yumao na niyang kapatid? "I can see it's bringing you so much pain, Jacob. Kahit ako naman nakakaramdam. Guilt is slowly consuming you. It's okay that you mourn for his loss, but I don't wanna see you punish yourself for the things that you felt. Your feelings weren't invalid to start with kaya normal ang reaction mo."

Gusto niyang gumulong na nakabalot sa kumot, ngunit nagsimula nang magliyab ang kumot. Siya ay nasa isang dilemma, medyo naiinis sa kanyang pagmamataas at pagiging mapusok- sumpain ito, kung nangyari ito, ang kwintas ay hindi maliligtas, at siya ay mahihirapan din! Ewan ko lang, kung namatay talaga siya, malulungkot kaya si Cormac sa sarili niyang pagkamatay, o mas malulungkot siya sa pagkawala ng kwintas?

I was wrong when I hurt you But did you have to hurt me too Did you think revenge will make it better? Kanta ni Jed Madela na “The Past” ang narinig kong pumailanlang sa magandang boses ni Gerald. Nakita ko ang kumikislap na luha sa mga mata niya habang kinakanta niya iyon. Paano ba niya makakalimutan ang lahat ng pananakit na ginawa nito sa kanya? Lahat ng pang-iinsulto, pagyurak sa kanyang pagkatao ay naranasan na niya kay Gerald. Hinangad din naman niyang gantihan ito ngunit ni minsan hindi niya naramdaman ang saya. Lalo lang niyang sinaktan ang kanyang damdamin. pagod na siyang umiwas. Kahit gusto niyang umalis at iwan si Gerald doon ay hindi na nakakatulong pa. Pumikit siya at muling na

Hindi na nito malaman ang gagawin bukod sa pagpapadama nito ng kanyang pagmamahal sa pamamagitan ng yakap na iyon. Sa wakas ay napakalma ang dalaga. Bahagyang pumayapa ang kanyang loob. Gayunpaman, nanatili itong lumuluha, “Kasalanan ko ang lahat kung bakit umabot sa ganito.” Resentment is evident in her tone of voice. “Kung hindi lang sana ako baog, wala sana tayo sa sitwasyong ito. I am sorry for being barren. I am sorry for not giving the only thing you asked of me.”

And the tears come streaming down your face When you lose something you can't replace When you love someone, but it goes to waste Could it be worse? Lights will guide you home.. And ignite your bones. And I will try to fix you... Kumanta lang naman ako. Pero nakit humikbi na ang honeypie ko.Agad ko munang tinabi ang sasakyan sa gilid.

Humawak ako sa paanan n'ya and hugged his toes, halos mabasa na ng mga luha ko ang pantalon n'ya dahil nakadikit doon ang mga mata ko. Humalakhak s'ya sa sinabi ko at umaagos na rin ang mga luha n'ya. "Being you as my wife is one of the things that I regretted and loving you is the biggest mistake I did in the past, I wish I never met you." Tinanggal n'ya ang kapit ko sa paa n'ya at pumunta sa taas. I'm just here, crying. Crying for the lost love. Crying for something I never did. Ang sakit, sobra. Yung halos hindi kana makahinga kasi ang sakit sakit.

Grief Ang pagdadalamhati ay parang alon sa dagat. Minsan banayad at rumaragasa. Maaari kang malunod sa sakit, ngunit sa paglipas ng panahon, matututunan mong lumangoy kasabay nito. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Paris, France