Novel & Cerita Lament

Ngunit ngayon, ang magnetismong iyon ay wala nang kapangyarihan sa akin. "It's Architect Valderama to you, Mr. Alcantara," sagot ko. Ang bawat salita ko ay matalas, direkta, at parang isang bala na sadyang itinutok sa kanyang dibdib. "Ang babaeng kinaladkad mo at itinapon na parang basura limang taon na ang nakakalipas ay matagal nang namatay sa ulan. I am the phoenix that rose from her ashes, Liam. At sa pagkakataong ito, hindi ako narito para magmakaawa."

“Ako ang lalaking nagligtas sa iyo sa kapahamakan. Kaya paano mo nagawang makipaglaban sa akin bilang kapalid ng kabutihang loob na ipinakita ko sa iyo?” “Pooh!” Nandidiring sinabi ng namumulang si Lillian. “Itigil mo na ang mga kalokohan mong hayop ka.” Itinuro ni Lillian ang balot sa dugong mga bangkay nina Earle at ng mga kasama nito bago sabihing, “Maaari ngang hindi naging mabuti ang mga taong iyon pero hindi pa rin sila nararapat na mamatay. Paano mo nagawang mawalan ng awa sa kanila para bigyan sila ng ganito kamiserableng kamatayan? Ikaw ang perpektong kahulugan ng kasamaan, ang sama ng ugali mo.”

And the tears come streaming down your face When you lose something you can't replace When you love someone, but it goes to waste Could it be worse? Lights will guide you home.. And ignite your bones. And I will try to fix you... Kumanta lang naman ako. Pero nakit humikbi na ang honeypie ko.Agad ko munang tinabi ang sasakyan sa gilid.

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

CHAPTER 2 First installation of A Wife's Grief Series WRITTEN BY MissteriousGuile A WIFE'S SORROW ROSEGAIL'S POV Napamulat ako, inilibot ang paningin sa paligid. Nakahiga parin ako sa pwesto kung saan nawalan ako ng malay. Natuyo na ang dugo sa ulo at kamay ko dahil sa bubog kanina. May nakita pa rin akong bubog sa kamay ko, maliit lang s'ya pero mahapdi.

Late nang umuwi pero nagawa pa rin umiskor. ******** ***** *** *** ** Kanina pa si Elena nakatitig sa harap ng salamin. Hindi niya mapigilan ang makaramdam ng lungkot habang pinagmamasdan niya ang sarili niyang reflection sa salamin. Malungkot siya and the same time, sobrang dismayado niya. Paano ba naman kasi…ang pangit na pala niya

Na kahit masakit na ang lumalabas sa kaniyang bibig ay nakakaramdam pa rin ako nang saya mula roon. Sa totoo lang ay dapat akong kabahan sa kaniyang sinabi dahil malapit nang matapos na ang kalayaan ko. I know he just wants revenge, he just wants to see me suffer. He's one of the reasons for my grief, a grief that brings bliss within me. Then make me pay, Architect. Make me suffer on your hands more than what I'm experiencing. Be my blissful grief in every misery.

Past memories nila. Suddenly, Paula felt a pang of sorrow. Isang masakit na sakit ang bumalot sa kanyang puso. Hindi maipaliwanag na paghihirap na agad bumalot sa kanyang buong katawan. Hindi na siya makagalaw at hindi na rin makalakad. Napilitan siyang mapaupo habang yakap ang sarili. Ang malamig na kalye, ang basang simento ng kalsada sa bawat sulok, at ang babaeng naghihirap ay naging tanawin sa gilid ng kalsada. Her heavy breathing, like that of a wounded beast. Paula's hot tears continued to fall, until she wept uncontrollably, her heart now breaking into pieces. All traces of romance vanished; only Paula’s regret remained. Ito lang ang natira sa katawan niya.

Kailangan ko siyang intindihin sa sitwasyon niya ngayun dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay. "I am sorry for your loss." mahinang sambit ko. Alam kong walang mas magandang salita ang pwedeng sabihin para mabawasan ng kahit na kaunti ang pagdadalmahati na nararamdaman niya ngayun.

Siya na nga itong nagdadalamhati, pero sa kanya pa rin itinuro ang sisi. Tahimik pero buo ang loob niyang humarap kay Lara. "I'm sorry sa pagkamatay ni Tito, pero hindi ako ang pumatay sa kanya. Huwag kang magsalita ng walang katotohanan. Alam kong masakit sa inyo ang nangyari, pero masakit din ito sa amin. Please, let’s mourn with respect." Ngunit lalong nagngitngit si Lara. "Mourn? E ni hindi ka man lang tumulong! Wala kayong ginawa kundi manahimik! Wala kayong pakialam!"