Lament Mga Nobela at Kwento

The clouds above looked bruised, almost like they, too, carried grief that never quite healed. Leslie Alcantara. Walang katawan. Walang proper goodbye. Just a stone I had made… para kahit papaano, may mahawakan ako. May mapuntahan ako tuwing hindi na sapat ‘yung paghinga. I knelt down slowly, the familiar ache crawling up my chest. “I always said I hated lilies,” I murmured, placing one on the base of the headstone. “Too fragile. Too white. Parang hindi bagay sa ‘yo. You were color, Les. Chaos and warmth and noise.”

Nahihirapan niyang sambit. "This marriage you're talking about is something I'll forever regret," I blatantly told him. He glanced at me like he couldn't believe what I just said. "God, when will you be like this? Are you going to do this forever? Do you really want to make this hard for the both of us?" "Your apologies would not mend my wounds, Zachariel. Gusto kong maramdaman mo lahat ng pighating naramdaman ko no'ng sinaktan mo ako! Seeing you suffer might alleviate the pain."

“You've never changed… you still have this badass aura behind your innocent face. Kaya nga hindi lang ang pinsan ko ang napaibig mo. Sayang nga lang, wala nang thrill ang lahat dahil kinuha siya agad ni kamatayan.” Kinuyom ko ang aking kamao dahil sa matinding galit. He will never stop showing how happy he is for someone's death. He is really a fucking psycho! “How I wish that instead of Lyam, it was you who died! It was you who suffered from that accident because you're nothing but a useless bastard that even the government can't use you for the good excrescency of this country! You're such a worthless jerk, Lorenzo!” Malakas na sigaw ko sa kanya.

Nagkaroon ng katahimikan sa lamesa, kaya naman ngumiti ako sa mga bata at inilagay ang bulalak sa isang tray na walang laman. "This is the Lily of Valley, a very poisonous flower the symbolizes the tears from religions. This represents sadness, pain, loss, and death. So, if you see this kind of flower, wag na wag nyong hahawakan bare hands, okay? this may not be fatal just like when it was ingested but it can cause dermatitis if touched. Pag sinabing dermatitis, eto yung skin irritation, kumbaga mangagati ka, magkakaroon ng rashes o dry skin. Kaya careful next time okay... Sharmaine?" I said at lumingon sa batang dadamputin sana ito.

Buong buhay ni Aliyah lahat ginawa niya para maging maayos ang buhay ng anak pero iyon lang ang maririnig niya, na isang impeyerno ang kanyang buhay sa kamay niya at sa loob ng kanyang pamamahay. "Kung alam ko lang na ito ang isusukli mo sa akin pagdating ng araw, sana hindi nalang kita kinuha sa nanay mo. Sana hinayaan ko na lang kayo mamatay dalawa sa gutom at hirap," lumagitgit ang ngipin na usal ni Limerence. "Kung hindi lang dahil sa koneksiyon na mayroon ka sa mga Lim na akala ko magsasalba sa akin at sa kompanyang pinaghirapan ko, hindi na sana kita dinala sa pamamahay ko at binigyan ng magandang buhay."

Bumili muna siya ng bulaklak at kandila na ititirik niya sa puntod ng kanyang pinakamamahal na daddy na sobrang miss na miss na niya. Pakiramdam pa ni Angela ay kamamatay lang ng daddy niya kahit anim na taon na ang lumipas nang mamayapa ito. Masakit pa rin na isipin na wala na ang pinakamamahal niya na daddy. Kaya tama ang sinasabi ng karamihan na hindi basta-basta madaling makalimot sa pagkawala ng taong pinakamamahal mo sa buhay. Kahit ilang taon pa ang lumipas ay hindi pa rin 'yon basta-basta mabubura. Habang lumilipas ang mga araw, buwan at taon ay mas lalong nagiging masakit 'yon. Kung sa sugat ay nagnanaknak. Iyon siguro ang klase ng sugat na kailanma'y hindi magagamot ng panahon. Hab

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Hindi ko alam kung babalik pa ba kami sa dati o hindi, pero umaasa ako na sana parehong malulutasan namin ni Lily ang lahat ng ito. It's been an agonizing two days since the tragedy struck, leaving her physically present but emotionally adrift. Despite her physical presence, it's as if she's retreated into a world of her own, a place where our words and gestures cannot penetrate the thick veil of grief that shrouds her. It's heartbreaking to see her like this, to witness the hollow look in her eyes and the heaviness that weighs down her every movement.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Sambit niya. Mas umagos ang luha ko. Nakaka sama ng loob. Nakaka sama ng loob na sa kabila ng lahat ng sakit na pinag daanan ko, isang sorry lang yung kapalit. Napaka unfair! "I've been hurt all this time. I hate that a single sorry from you makes me feel like I'm now ready to let go off all the things I've been holding against you. It's so unfair. Almost three years of hurting... a single sorry. Fuck it." Sambit ko saka bumuhos ang masaganang luha.