Lament นิยาย & เรื่องราว

“Simula ng mamatay ang anak natin. 10 months na pala.” I can see the sudden change of his facial expression. The grief emotion is in his eyes. He walk towards me. “Hindi ko alam, I’m sorry.” He pull my head and hug me. Now I’m facing his chest. “I’m sorry, baby.” I don’t know why he’s sorry. Hindi ko rin naman kasi nasabi sa kaniya ang petsa ng pagkawala ni Wendel. “Why are you sorry? Sabay nalang tayo pumunta ng simbahan ngayon.” I hugged him back.

Hindi ko alam kung babalik pa ba kami sa dati o hindi, pero umaasa ako na sana parehong malulutasan namin ni Lily ang lahat ng ito. It's been an agonizing two days since the tragedy struck, leaving her physically present but emotionally adrift. Despite her physical presence, it's as if she's retreated into a world of her own, a place where our words and gestures cannot penetrate the thick veil of grief that shrouds her. It's heartbreaking to see her like this, to witness the hollow look in her eyes and the heaviness that weighs down her every movement.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Sambit niya. Mas umagos ang luha ko. Nakaka sama ng loob. Nakaka sama ng loob na sa kabila ng lahat ng sakit na pinag daanan ko, isang sorry lang yung kapalit. Napaka unfair! "I've been hurt all this time. I hate that a single sorry from you makes me feel like I'm now ready to let go off all the things I've been holding against you. It's so unfair. Almost three years of hurting... a single sorry. Fuck it." Sambit ko saka bumuhos ang masaganang luha.

“Pero minsan, naiirita rin ako sa sarili ko kasi parang… parang hindi ko alam kung anong dapat maramdaman.” Nilapit ko ang kamay ko sa kanya—hindi para akbayan, pero para ipatong sa mesa sa pagitan namin. Isang pulgada lang ang pagitan ng mga daliri namin, pero parang may kuryenteng dumaloy sa pagitan. “Normal ‘yan,” sagot ko. “Ang grief… minsan parang alon. Hindi mo alam kung kailan babagsak, o kung kailan ka lulunurin.”

Hindi na rin daw ito makakilala at laging nakatulala sa kawalan. Noon, ang akala ni Liam, mabubuhay siya na hindi man lang nakikita nang harapan ang ina. But after everything he went through, he learned that regret only comes to those thing sone didn’t do in his or her lifetime. And so there he is, braving the ghost of his past and meeting that monster who chose to throw him away when he was still a helpless baby—his own mother. Ang masuyong paghaplos ni Lily sa kanyang pisngi ang bahagyang nagpalimot kay Liam sa kanyang mga isipin.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

“Did something happen?” Nagkibit-balikat si Liliana bago kinagat ang sausage. “She is just...” She let out a heavy sigh. “Pitiful. And with this soft heart of mine, how can I hate her? And look at her! She lost one eye yet instead of just letting everything go and living in peace at a faraway place, she reeked of anger and vengeful aura. She even cried a river last night. If I collected her tears, it would be enough to fill my pool.”

Tumango naman sa kaniya ang lalaki. Hindi preparado ng mga sandaling iyon ang binata kaya naman ay hindi niya alam kung ano ang dapat niyang sabihin upang mapagaan man lang kahit konti ang mabigat na pakiramdam nito. “I’m so sorry for your loss, wika pa ni Leopold. Nakangiting pinahid naman ni Arman ang mga butil-butil niyang luha sa mga mata at muling magiliw na hinarap ang dalaga.

“You’re too emotional right now. Walang maaayos kung ganito ka.” Hindi agad sumagot si Vanessa. Tahimik lang siyang tumingin sa kanya, parang sinusukat kung sino na ba talaga ang lalaking nasa harap niya. Ang lalaking minsan niyang minahal ay nandoon pa rin—parehong mukha, parehong boses—pero ibang-iba na ang laman. Para dito, aksidente lang ang pagkamatay ng mga anak nila. Para dito, ang limang taon niyang pagdurusa ay simpleng pagiging emosyonal. Siguro, minsan nakaramdam ito ng guilt, pero malinaw ngayon na hindi iyon sapat kumpara sa buhay na binuo nito kasama si Lorraine at ang batang iyon.