Ang dulo ng 'Topograpiya ng Lumbay' ay parang pagbagsak ng mga kristal—tahimik pero may kaluskos na umaalingawngaw. Si Adrian, ang protagonista, ay naglakbay nang malayo para hanapin ang nawawalang bahagi ng kanyang pagkatao, pero sa huli, natuklasan niyang ang sagot ay nasa mismong pagtanggap na hindi lahat ng pagkawala ay may kapalit. Yung eksena sa dagat, habang naglalakad siya papalayo sa bukang-liwayway… grabe, ang bigat! Parang hinila ka mismo sa loob ng pahina.
Nakakagulat yung paggamit ng tahimik na simbolismo imbes na malaking drama. Walang sigawan o luha, pero ramdam mo yung pagkaubos ng pag-asa. Ang ganda rin ng parallel sa unang bahagi ng libro—yung pagbabalik sa mga lugar na pinagtaguan niya ng sarili, pero ngayon, tinatanggap na niya ang kalungkutan bilang parte ng kanyang 'topograpiya.'