Lest We Forget Novels & Stories

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

mahina kong sabi. "Alam mo 'te, advice lang ha? Hindi mo naman kailangan kalimutan lahat 'yon, eh. Actually, hindi naman talaga recquired 'yon. Saka 'te kahit anong gawin mong paglimot dyan, hindi mo 'yun makakalimutan. Forgive but never forget. Sobra kasi 'yung pain na 'yon. Parang katulad lang 'yan ng mga masasayang memories niyo ni Yael, hindi mo makalilimutan. Ang pinagkaiba lang, nasaktan ka," seryosong sabi ni Cloud. "Yes, Cloud's right. You don't need to forget but learn to forgive. You're both hurting each other, eh," naiiling na sabi ni Bea. Marahas akong bumuga ng hangin.

My face turned sour at that na ikinahalakhak ng matanda. "You know my only wish before I die right?" Lolo whispered. "Marry Alistair then I'll be happily leaving this place." "Lo naman!" "That's the only thing that would make me happy, Solstice. Don't you want to make the old man happy?" dagdag niya pa. I sighed. How about me then? Kung patuloy kong isisipin ang mga bagay na magpapasaya sa kanila, papaano naman ako? Am I really born just to obey everything that they say?

“That’s my wife, ituloy mo lang ang pagiging down sa mga bagay-bagay, ha. Wala namang mawawala kung minsan ay babalik tayo sa pagtapak sa lupa. And lastly, it’s better to forgive and forget para sa ikapapanatag ng kalooban natin.” Opo, sir.” I pinched his face, umayos ng upo habang pinipisil-pisil ang kamay niya na hawak ko. It was not safe na isang kamay lang niya ang nakatuon sa manibela kaya naman bumitiw na ako, Itinuon ko na lang ang kamay ko sa kaniyang tainga at pinisil-pisil ang malambot na parte niyon. Then, hindi ko namalayang ang kabilang kamay ko naman ay nakatuon sa pendat ng necklace na bigay ng aking byenan. Napapaisip pa rin ako.

Kaylee just listens to him words for words. "What about the one night stand we had before the wedding that I didn’t remember but you did." Kaylee asked. Huminga ng malalim si Alexander at saka nagsalita ulit. "I never thought that you wouldn’t remember anything after that. Akala ko maaalala mo kinaumagahan pero hindi. I waited for you to remember it until I forgot about it as well. It’s not my intention to hide that from you. I just don’t want to open that up on my own. I’m sorry."

“Hindi mo alam kung ano’ng pakiramdam na unti-unting mawalan ng pwesto sa buhay ng sarili mong ama. Wala kang alam, Cassandra.” Bahagya nitong ibinaba ang tingin. Pagkatapos ay dahan-dahang huminga. “Forgive and forget para sumaya ka at makalaya,” mahina nitong sabi. Napatigil si Candice. “Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang ideya na ‘yan,” dagdag nito. “Pero isang bagay ang alam ko, hindi ka ampon. Kapatid kita. At kahit nakakairita ka, alam ko ’yon,” anitong tumalikod na.

“It means you knew things you weren’t supposed to know.” My breath caught. “And now?” I whispered. A pause. Then— “I made sure you forgot.” My world tilted. Because suddenly— Everything felt wrong. Everything felt controlled. Everything felt like a lie. The rain started again outside. Louder. Harder. And with it— The memory came back. Stronger this time. Clearer. Adrian’s voice. Urgent. Desperate. “If you forget everything… remember this—” My chest tightened painfully. “Say it…” I whispered.

Magfo-focus ako para sa future namin at pag dumating naagkita kami Hindi Hindi na siya nakakawala sakin. I'll be work hard so that it will be easier to forget you temporarily and when the days come that we'll meet each other I'm sure meron na akong mukhang ihaharap sayo.

Parehas kami ng kaibigan niya na hindi malaman kung anong point niya. "Wag natin silang kalimutan bagkus itanim natin sa puso at isipan natin ang mga masasaya nating memorya kasama sila. Karamihan kasi sa atin pag nasaktan tayo, we tend to forget all of our good memories with them to heal. Pero para sa akin mali iyon. Hindi ka tunay na gagaling kung iniiwasan mo ang mga memoryang binuo niyong magkasama. Kasi pag nakalimutan na natin sila sasabihin natin okay na, pero pagkaharap na natin ang mga taong sabihin nating nanakit sa atin, babalik at babalik pa rin lahat ng sakit. Though kaunti na lang pero naroon pa rin ang sakit. Sa case ko kasi hindi ko sila kinalimutan tinanggap ko ang naging ka

And now they are the one who’s asking a sorry to me. Forgive and forget. These two words are what we need right now, they will forgive me and forget everything upon settle all the things that misleading. Hindi gano’n kadali, pero ngayong kulong ako sa mga bisig nila. Ang kay papa na lang ang aking inaalala, partly, hindi lang siya. Dahil lahat sila ay aking pinag-alala, kasama na rin ang mga tao sa hacienda. Siguro minsan sa buhay ng tao, ang mga taong nakikita natin na palatawa at masaya. Hindi natin alam, sila pala iyong mga taong mas kinakailangan ng makakasama.