Lest We Forget Novels & Stories

“Maybe I have. Kaya ko sinasabi sa’yo, you can be smarter next time, but don’t let them turn your heart into stone.” Napatingin ako ulit sa dagat. “I’m trying. But right now, I just… I want to forget.” Ngumiti siya, pero may halong lambing. “Then let me help you forget kahit ngayong gabi lang.”

Nanginginig nang kaunti ang boses ko nang itanong ko iyon. Sandali siyang natahimik. Parang siya rin ay hindi sigurado kung paano sasagutin. "Because I don't want you to forget it." Bahagya siyang ngumiti. "Especially when you forget it yourself." Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko alam kung paano niya napapansin ang mga bagay na pilit kong tinatago. "Marikit."

And now they are the one who’s asking a sorry to me. Forgive and forget. These two words are what we need right now, they will forgive me and forget everything upon settle all the things that misleading. Hindi gano’n kadali, pero ngayong kulong ako sa mga bisig nila. Ang kay papa na lang ang aking inaalala, partly, hindi lang siya. Dahil lahat sila ay aking pinag-alala, kasama na rin ang mga tao sa hacienda. Siguro minsan sa buhay ng tao, ang mga taong nakikita natin na palatawa at masaya. Hindi natin alam, sila pala iyong mga taong mas kinakailangan ng makakasama.

"Imi- meet natin si Lola Lina for lunch. Kanina pa ako nag- antay ng tawag mo. Iyon pala ay nakalimutan mo. Kaya napagpasyahan kong pumunta na lang dito sa opisina mo. I hope okay lang itong attire ko. Hindi na kasi ako nakapagpalit." "Oh!..... I forgot!" anito. Nagpakawala ito ng buntung- hininga, tanda ng pag- aming nakalimot nga ito. Pumalatak siya. " Buti na lang pala, kahit busy ako sa canteen at laundry shop, hindi ko nakalimutan ang importanteng lakad na ito. Kung katulad mo ako, malamang namumuti na ang mga mata ni Lola Lina sa kahihintay sa atin. You shouldn't forget that family is our first priority. It should come always first." pagpapaalala niya rito.

--- Magkahawak ang kamay. --- Napahinto si Elena. --- "Selene..." --- Lumapit siya sa hologram. --- Sa recording... Naririnig ang dalawang bata. --- «"Promise me, Lene."» «"Promise what?"» «"That you'll remember me."» --- Nanginig ang boses ni Elena. --- "I remember..." --- Napapikit siya. --- "Even when everyone told me to forget." --- Samantala...

“Meaning?” “Alam ni Ethan kung paano tapusin ang Project Forget Me.” Tahimik. “Pero hindi niya alam kung paano.” “Then paano natin malalaman?” Tumingin siya sakin. “May kailangan kayong gawin.” “Ano?” “Pagsamahin ang memories ko, memories mo, at memories ni Ethan.” Napatingin si Adrian. “That's dangerous.” “Oo.”

“Hindi mo alam kung ano’ng pakiramdam na unti-unting mawalan ng pwesto sa buhay ng sarili mong ama. Wala kang alam, Cassandra.” Bahagya nitong ibinaba ang tingin. Pagkatapos ay dahan-dahang huminga. “Forgive and forget para sumaya ka at makalaya,” mahina nitong sabi. Napatigil si Candice. “Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang ideya na ‘yan,” dagdag nito. “Pero isang bagay ang alam ko, hindi ka ampon. Kapatid kita. At kahit nakakairita ka, alam ko ’yon,” anitong tumalikod na.

Parehas kami ng kaibigan niya na hindi malaman kung anong point niya. "Wag natin silang kalimutan bagkus itanim natin sa puso at isipan natin ang mga masasaya nating memorya kasama sila. Karamihan kasi sa atin pag nasaktan tayo, we tend to forget all of our good memories with them to heal. Pero para sa akin mali iyon. Hindi ka tunay na gagaling kung iniiwasan mo ang mga memoryang binuo niyong magkasama. Kasi pag nakalimutan na natin sila sasabihin natin okay na, pero pagkaharap na natin ang mga taong sabihin nating nanakit sa atin, babalik at babalik pa rin lahat ng sakit. Though kaunti na lang pero naroon pa rin ang sakit. Sa case ko kasi hindi ko sila kinalimutan tinanggap ko ang naging ka

"We don't have to do it. We just need to make a new memory. Please, try to think it's me not Lawrence. At hindi ako si Lawrence para gawin ko ulit ang mga bagay na iyon sa iyo. Just stop comparing it to the past. Paano tayo makakausad kung palagi mong inaalala ang nakaraan?" His last words hit her hard. Paano nga naman talaga sila makakausad. Tumigil siya sa paglalakad at hinarap ito. "Fine. I'm sorry. I just..." hindi na niya naituloy ang ibang sasabihin nang simulang manginig ang bibig at kamay niya. "I just can't simply forget it," she managed to say.

“Magsimula tayong kalimutan ang lahat.” “Emer-son...” Malalim ang paghinga ko. “Hindi ko pa kayang makalimot.” “Trust me, Helena, let's forget everything, let's forgive them para sa ikapapanatag ng loob natin. Para sa kapayapaan ng isip at puso nating dalawa. Kalimutan na natin kung ano man ang nangyari sa nakaraan.” Paano kung hindi ko magawa ang gusto niya? Paano kung bumigay ako? Paano kung hindi ko makayanan?