Librarian Show Mga Nobela at Kwento

Isang librarian ang tita ko. VERONICA CUEVAS CRUZ Isang librarian. Namamahala dito sa library. Binalik ko ang paningin ko dito sa babae. Eves her name, i dont know. Gusto kong tanungin pero baka isiping interesado ako pero......interesado naman talaga ako.

[The Unmasking] Ang "Library of Shadows" ay hindi lamang isang imbakan ng mga dokumento; ito ay isang buhay na monumento ng pagsisisi. Ang bawat pahina ay amoy luma, ngunit ang impormasyong nakapaloob dito ay sapat na para magliyab ang buong mundo. Sa loob ng silid na ito, kung saan ang tanging liwanag ay nagmumula sa mga solar-powered monitors at ilang piraso ng kandila, hinarap nina Ryella at Vladimir ang pinakamabigat na katotohanan ng kanilang buhay.

Iyong librong ilang taon kong pinangarap ma-display sa bookstore. Ngayon, kasama na siya sa mga librong dati tinititigan ko lang. “Picture-an mo ‘ko— hindi wait— ako muna.” Agad kong inilabas cellphone ko at kinuhanan ng picture iyong display. Close up. Wide shot. May kasama iyong logo ng bookstore. May solo shot iyong title. Halos hindi ako mapakali sa excitement. “Parang proud parent,” natatawang sabi ni Elco.

Hindi ako interesado sa gusto niyang ipakita, lalo na sa kaniya. "Ako ang nag-drawing niyan. Dahil nakita kitang nagbabasa ng libro tungkol sa mga paranormal, alam kong maniniwala ka na nag-eexist ang mga Nayagi—" Naputol ang sinasabi niya nang lumapit ang masungit na librarian at pinagalitan siya dahil sa lakas ng boses niya. Napairap na lang ako at pinagpatuloy ang pagbabasa.

Marahas na napabuntong hininga si Lexie saka inis na nilamukos ang papel na kanina pang naka tanga sa harap niya ay wala pa ring bakas ng kahit na anong tinta, sunod niyang pinagdiskitahan ang makapal na medical book na ang tanging na buklat niya lamang ay ang front page, padabog niya iyong ibinato at sa kapal niyon ay gumawa ng malakas na ingay dahilan para makuha niya ang atensyon ng ilan pang estudyanteng tahimik na nag aaral, nakuha niya pang irapan ang ilan sa mga ito, still feeling not contented, pilit niya muling inabot iyon, ibabato niya sana ulit nang pigilan na siya ng masungit na librarian. “Iha, excuse me lang ano? Hindi pag babato at pag dadabog ang alam kong paraan ng pag aaral

Bibilisan niya lang ang pagkausap sa may-ari ng bar at dederetsyo agad sa agency. Kapapasok lang ni Stella sa lumanang library kung saan sumalubong sa kaniya ang nagtataasang bookshelf na daang-daang libro ang naroroon. Bungad sa library ay makikita mo ang librarian habang mayroong maraming lamesa sa gilid. Malawak ang library na iyon at sa kanang parte ay naroroon ang mga libro habang sa kaliwang parte ay mayroong space para sa mga magbabasa. Napatingin sa kaniya ang babaeng matanda na at mayroong soot na salamin. Ngumiti ito sa kaniya kung kaya limapit siya doon. “Agent white angel long time no see.” Inalis nito ang salamin na soot at doon ay nakita niya ang tunay na kulay ng mata nito.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.

Parang malapit na siyang mamatay. Nagpakilala ang matanda, “Ako ang librarian ng Mount Nothingness, si Quaiel Lexington. Ang tungkulin ko ay bantayan ang kwarto ng silid aklatan, kaya hindi ako nakaalis upang batiin ka. Patawarin mo sana ako, Your Holiness.” Hindi lumuhod si Quaiel kay James. Sa halip, bahagya siyang yumuko bilang paggalang.

𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘳𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘶𝘣𝘭𝘪𝘤 𝘭𝘪𝘣𝘳𝘢𝘳𝘺 𝘯𝘰𝘰𝘯𝘨 𝘢𝘳𝘢𝘸 𝘯𝘢 𝘺𝘶𝘯, 𝘶𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘯𝘨𝘢𝘥 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 𝘢𝘺 𝘴𝘪 𝘈𝘴𝘵𝘳𝘪𝘥 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨-𝘪� �𝘴𝘢, 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘢𝘰-𝘵𝘢𝘰 𝘮𝘢𝘭𝘪𝘣𝘢𝘯 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 , 𝘢𝘵 𝘴𝘢 𝘭𝘪𝘣𝘳𝘢𝘳𝘪𝘢𝘯.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.