Life Goes On In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

Mukhang mabait naman pala? "Pasensya ka na maliit lng tong nirerentahan ko, mukhang sanay ka pa naman sa buhay mayaman." Sa totoo lng nahihiya ako amoy palang at tindog obvious na talaga ang katayuan sa buhay ehh. "It's okay, not a big deal at all." nakahinga ako kahit konti sa sinabi niya. "Initan muna kita ng tubig para maka ligo ka, may extra ka bang damit? Baka kasi magkasakit ka." mahirap nang magka utang na loob pa ako sa lalaking toh noh.

garalgal kong tanong kahit pa alam ko ang ibig niyang sabihin, sadyang parang ayaw ko lang tanggapin “Hmm.. dahil po sa dami ng dugo na nawala sainyo, nalagay po sa alanganin ang buhay nyo, and to save your lifr po we need to sacrifice tha f-tus.” sagot nito na tuluyang nagpahagulhol sakin.

"I was young when my Mother sold me. Even if I look for her, I might be too late. Maybe this is the new life that was meant for me, you saved me and my destiny is here in the Philippines. I will die here in the land I knew, and not in the land where I was born." "Are you sad?" "No, it's called "Life" and my life must go on.." paliwanag niya sa akin. Nalinawan naman ako sa sinabi niya, may tama siya. Ako rin pala, kailangan ko na ding mag- move on.

Pananakot ko naman rito. Ngumuso naman ito. "Eh bakit ikaw, wala naman nangyaring masama sayo?" "Sino sa tingin mo kausap mo? Pero alalahanin mo, muntikan na akong namatay doon. This is already my second life." Sagot ko naman rito. "Eehhhh..... August...." "Oh?" "August." "Ano?" "August.." "Ano nga, langya naman magtanong ka na nga!"

sabi ko Mahal mo parin ate? Nakita kong comment "Yes naman mahal na mahal." sabi ko at ngumiti "Sa mga hindi nakaintindi ng mga sinasabi ko okay lang yan haha alam kong may mga ibang viewers na taga ibang bansa na hindi nakakaintindi ng tagalog." sabi ko at nag thumbs up "So yon lang mabilisan lang." sabi ko at ngumiti "Byeeeeee." sabi ko at kumaway, agad kong ini end ang live

AGENT H Madaling mamatay pero mahirap mabuhay. My life is such a jumbled mess! There is nothing special about the life I need to work for; I have no one. No family. No friends. No beliefs… siguro kung mamamatay ako kahit anong oras ay balewala. Walang makakaalala, walang makakapuna.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

And it's now or never, I ain't gonna live forever I just want to live while I'm alive, My heart is like an open highway Like Frankie said, I did it my way I just want to live while I'm alive, It's my life Minsan di natin alam kung ano ba ang magandang gawin sa buhay natin. Di natin mahanap o makita kung ano ba talaga o para saan ba tayo sa mundong ito. Karamihan sa atin dumadaan sa tanong na…

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.