Life Goes On In Tagalog Novels & Stories

"Fix everything in the office, talk to some people." Parang nagkaroon ng pagasa si Mama at nabuhayan ng loob. "Okay, Laura. Aasahan ko yan." Bigla nya akong niyakap. "Sa amerika makakapagbagong buhay tayong lahat, wala ng panganib, wala ng banta ang buhay nating lahat." "Yes mom." Ang tangi kong nasambit.

“Ingat ka palagi, ate. Proud ako sa’yo.” Napaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang cellphone sa dibdib. Unti-unting tumulo ang luha ko, hindi dahil sa lungkot, kun’di dahil sa katotohanang ramdam ko na ito na ang simula ng bagong buhay ko. Hindi man sa Pilipinas, hindi man kasama ang lahat ng mahal ko, pero sa lugar na ito, handa akong buuin ang sarili ko muli.

Gusto ko maging ordinaryo ang buhay ko. "Yes, baby. Simula ngayon, kalimutan mo na ang buhay mo dito. Magsisimula ka ulit. Uuwi na tayo sa Pilipinas. Doon ka na magsisimula ng panibagong buhay," umiiyak na saad ni Mommy.

"Baliw" My isa pa kaming kaibigan si Maya, kalog at tagos sa buto kung maka sermon palibahasa mommy na si Maya at my cute na anak at shempre inaanak namin yon. My kaya din ito sa buhay at mayaman ang napangasawa nya. Samin tatlo ako lang ang mahirap sa buhay at walang lovelife okay lang, basta masaya sila masaya narin ako.

“Mali na sisihin mo ang sarili mo sa nangyari, ading.” “Ading?” “Sorry hindi ka nga pala Ilocano. Ading ang tawag naming mga Ilocano sa mga mas bata sa amin.’ Tumango ako. “Basta huwag na huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari, ha? Isipin mo na lang na nangyari iyon dahil may malalim na dahilan. Tama ka, paghandaan mo ang buhay mo. Mga bata pa naman kayo ng girlfriend mo, marami pang magagandang mangyayari sa buhay ninyo. Gusto ko yung desisyon mong lumayo na muna at ipagpatuloy ang buhay. Gawin mo ang gusto at pangarap ng Mama mo sa’yo. Alam kong binabantayan ka niya at masaya siya na nakikitang sa ngayon at determinado kang magtagumpay.”

Kaya kahit imposible ay lalabanan ko ang sakit na ito. I will live! I have to live! Longer... TO BE CONTINUED...

May pintig pa. Buhay pa ito.

sagot ni Romero habang umuupo sa tabi nila, "ang buhay ay tulad ng dagat – may mga alon na humahampas, may mga panahon ng katahimikan. Pero sa huli, ang mahalaga ay kung paano tayo lumalangoy sa gitna ng mga pagsubok." Isang kakaibang ingay ang narinig mula sa labas – mga yapak ng maraming tao. Maya-maya pa ay may kumatok sa kanilang pinto. Nang buksan ito ni Romero, tatlong binata ang nakatayo sa labas, may dalang mga bulaklak at prutas. "Magandang gabi po," bati ng unang binata. "Para po kay Sara ang mga ito."

Sagot nito " Wala tayong pakialamanan ng personal life at basta lahat ng sinabihin ko sasang-ayonan mo, yon lang wala tayong magiging problema hanggang sa manganak ka" Paliwanag pa nito na ikinatango ko

KAALAMAN TIME! Llamado - mas malaki ang pusta. Dejado - mas maliit ang pusta. -------- -buhay ay uunlad kung bisyo'y iiwasan.