Life Goes On In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

sambit ko habang nalulungkot. " That is life astra, Wala tayong magagawa. It's life cycle,ganiyan din Ang mangyayari saatin mawawala din tayo. So be happy, yan lang Ang magagawa natin dito, move forward, forget and forgive yourself para kahit na mawala ka ay Wala Kang regrets sa Buhay" sambit Naman Niya.

Nang nakaalis na ito ay umupo naman kami sa iisang tabi, "Kumusta ka na?" "Not good. You see, pars, sobrang hirap na iiwan ko ang buhay ko sa Davao. Lalong-lalo na, sobrang hirap iiwan ang mga taong mahal ko. All my life, sa Davao na ako tumira, but I don't have a choice."

Nagsimula kaming mamuhay subalit doon namin ipinagpatuloy ang aming pamumuhay sa General Santos kung saan pareho namin pinalago ang aking Restaurant na ngayon ay may apat na branches na sa ibat-ibang lugar ng Pilipinas. Naging maganda at payapa ang pamumuhay namin ni Troy. Hanggang sa mabinayaan kami dalawang anak na babae. Tunay nga naman talaga na kung para kayo sa isat-ia ay gagawa talaga ng paraan ang tadhana upang kayo ang magkatuluyan sa huli. Nang dahil sa isang one night stand lang ay naging panghabang buhay na na pagmamahalan.

Tanong Niya naman sakin. " Kaya ko " wika ko at dinala na Ang mga gamit na gagamitin ko. Ayuko ng madamay pa sila sa sinimulan kung gulo mahirap na pag nalagasan pa kami ng Isang buhay. Okay lang na Ang buhay ko Ang nasa peligro wag lang Sila.

Pain was there but it's okay, I'm fine. May mga taong mas malaki ang problema sa akin pero nabuhay. May mga pipi, bingi, bulag at matatandang inabanduna ng mga pamilya pero nagpatuloy pa rin sa buhay. Ako na kompleto at malakas ay dapat gawin din iyon. "Can I stay in Laguna with you?"

Nalulungkot siya sa mga nangyari sa buhay nito. "That's it! Sometimes, we think we can't believe these impossible things will happen, but they really do. In life, there's a gamble; either you win or lose. Basta ituloy mo pa rin ang buhay. We should remember that there will be a rainbow after the storm. The storm won't stay; there is a time for it to go." madamdaming mga pahayag ng kaibigan sa kanya. "Tama ka, at bilib na ako sayo. Hindi ko akalain na ganon ka pala katapang. Samantalang dati ay---"

Tangina talaga, ang malas malas kong tao! "Putangina naman eh! Wala na ba talagang magandang mangyayari sa buhay ko? Puro kamalasan at paghihirap nalang ba?!" Sigaw ko sa sarili ko. Sobrang bigat ng loob ko. Sobrang sakit. "Everything's gonna be fine.." Nang i-angat ko ang ulo ko ay nakita ko siya. Nakaluhod at kitang kita s amga mata niya ang pag-aalala.

Itong payatot na 'to lang ang magpapatigil sa kanila? Napalingon sila sa payatot. “Attorney Salvacheera...” sabay-sabay nilang saad sabay takbo. Ano bang mayroon sa mga taong 'to? Kung makatakbo sila akala mo kakainin ng buhay. "Psh. Laos na nga ugali mo, laos pa linya mong pamatay."

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”