Light In The Darkness Novels & Stories

"She's still our remaining champion. Let us congrats our very own, Yanna, even though you end the battle in just 5 minutes quick." I smile and mounted on the crown, "Thank you, all." Yeah, tinapos ko sa kadahilanang malalim na ang gabi at magtataka na si Roman kung nasaan na naman ako! And of course, napatingin ako sa aking orasang pambisig. The time check, exactly —12 midnight. I sweetly smile. "It's my special day,"

He was so gentleman, paano ako nito matatakot sa kanya? Pero bakit parang na-disappoint ako nang mag-good night na siya sa akin? Eh ano pa bang inaasahan mo, na i-goo-good night kiss ka pa niya? Hay, nababaliw na ‘ata ako! “Liam, saglit lang. Okay lang ba sa’yo na... na huwag nating patayin ‘yong ilaw? T-Takot kasi ako sa dilim eh.” “I prefer without lights pero kung ‘yan ang gusto mo, then it’s fine with me. Don’t worry about me, I can still manage to sleep...” sabi niya nang nakapikit na ang mga mata.

Pumunta si Dark sa gitnang bahagi ng ground floor. “Light! Nandito na ako! Ilabas mo ang mag ina ko! Lumabas ka Light, harapin mo ako!” biglang bumukas ang mga ilaw at na balot ng liwanag ang loob ng abandonadong building. Doon tumambad ang mga kalaban na nakapaligid sa bawat sulok ng gusali, bawat palapag ay may mga tauhan ni Light na armado ng baril. Lahat ay may hawak na mahahabang baril na nakatutukok kay Dark. Tumunog ang mega phone at Umalingawgaw sa buong Building ang nakakabaliw na halakhak ni Light.

Nabigo ko ang mga lobong iyon na umaasa sa akin. Dahan-dahang pumikit ang mga mata ko kahit pinipigilan ko iyon. Pero bago pa man tuluyang pumikit iyon, bumungad sa mga mata ko ang matinding liwanag na nanggagaling sa buwan. Direkta iyong tumatama sa akin. Nakaksilaw pero ang hatid niyo'y kakaibang enerhiyang dumadaloy sa katawan ko. Pakiramdam kong lumulutang ako sa ere dahil sa liwanag na iyon. Ito ba ang senyales na mamatay na ako? Ito na ba ang kabilang buhay para sa mga lobo?

Inayos ko muna ulit ang kama na nagusot dahil sa paghiga ko. Nakapatay na ang ilaw sa kusina paglabas ko ng kwarto. Ang night light lang ang nakabukas kaya medyo hindi ganun kadilim. Kung sa ibang pagkakataon ako lumabas na ganitong kadilim ay magtititili talaga ako sa takot. Pero ngayon hindi ko magawa dahil inis na inis ako. Malakas kong kinatok ang pinto ng kwarto niya. The nerve of him! Hindi na naman ako nakakain. Masisiraan yata ako ng ulo kapag makasama ko pa nang matagal ang gurang na 'to.

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.

mariing utos ni Ama Clinthon, umalingawngaw ang kanyang boses na parang hatol ng kamatayan. Nang marinig iyon, tuluyan nang napaluhod si Dark sa malamig na sahig. Hindi na niya alintana ang bigat ng kahihiyan—tanging desperasyon na lamang ang nangingibabaw. Hinawakan niya ang sahig na para bang iyon na ang huling pag-asa niya.

Walang kaalam-alam sa mundong gusto siyang lamunin. Habang nag-aayos siya ng mga baso sa counter, napansin ko ang pagod sa kaniyang mga mata. Ngunit sa ilalim ng pagod na iyon, may liwanag—isang uri ng tapang na bihira kong makita. Hindi niya alam, pero sa mundong ito, ang ganoong liwanag ay mabilis pawiin ng dilim. Lumapit ako.

"Ano naman ang kinalaman ni Nyx dito?" "You remind me of her. Like her, you shroud yourself in darkness. You're living in a world filled with shadows and fear. I want to be the one to pull you out of that darkness, honey. Please, let me help you. I want to be the light that guides you back." His voice cracked as he looked at me, his desperation clear in his eyes. I closed my eyes again, feeling the weight of his words. Deep inside, I also wanted my fear to disappear. The fear I felt toward him—the trauma that had settled in my heart. But I didn’t think therapy would work for me.

LULAN sa sasakyan ng sumundo sa akin patungo sa charity's party, hindi ko maiwasang mamangha sa mga ilaw na galing sa naglalakihang gusali. It gives light in the darkness. Yet sometimes, light can be blinding too.