Light In The Darkness Novels & Stories

bigkas niya rin ng kaniyang spell matapos kong pakawalan ang akin. Gumapang ang puting ilaw sa kinaroroonan namin, ngunit hindi nito nagawang sakupin ang buong lugar. Tumigil ito sa bandang gitna ng silid, at tila nagsalubong ang dilim at liwanag, ang araw at ang gabi. Kung gano'n, nagawa niyang tapatan ang aking Lights of Heaven ng kaniyang Dark Light. “Bakit mo na naman ako dinala rito? Ibalik mo ako sa aking mga kasama,” matigas kong saad sa kaniya, pero alam kong malabong gawin niya ang aking pinapagawa.

When they knew it, they labeled it as a big scandal to our family. That struck me the most. That no matter how hard I tried to escape into darkness, it will always find its way of embracing me. It is telling me that darkness is my life. That I am no longer have the chance to witness the light again. The light that once saves me now turned into a ray of beautiful sunshine—a ray of sunshine that made to shine for others and not for me. Those eyes that once sparked for me now spark for others. Those eyes that made me found peace and comfort were now the peace and comfort of others.

"Ano, ahm.." "Ano?" "Saka ko lang ata napahalaghan ang sarili ko simula nang makilala kita, Adrienne." Wala akong natanggap na sagot. Tumingala ako sakanya pero walang emosyon ang mukha niya. "Ha?" Tanging sagot nito. "Eh? Dimo gets? Hayst. You see without dark, Light is very Unuseful. But when The dark came that's when the light shines." Diretso ko itong sabi habang naka pikit.

namamaos niyang utos ngunit hindi naman ito nakinig. Lalo siyang namaluktot sa init. Nasisilaw na nga siya sa liwanag ng ilaw, namawis pa ang buong katawan niya. Idagdag pa ang kaba na baka pumasok na lang bigla sa loob ng maliwanag na kusina si Yaya Lilit at makita ang ayos nilang dalawa. "Sh*t! Bilisan mo at baka mahuli pa tayo dito," may gigil niyang paalala dito.

Sabi ko. May nasilayan akong liwanag sa di kalayuan at nagpatuloy ako sa paglalakad. Narating ko ang nasabing liwanag. Yun pala ay nanggaling sa isang napalaking puno na ngayon ko pa lang nakita. "Wow.., Ang ganda at ngayon lang ako nakakita ng ganito kalaking puno na nababalot ng liwanag dito sa madilim na gubat na ito!" Napamangha ako sa aking nakita.

“I LOVE YOU.” Umupo si Nadine sa couch sa tapat ni James. Inabot ni James ang slice ng cake at kape na in-order niya bago pa dumating si Nadine. “Almond sans rival and hot caramel macchiato. Your favorite.” Ngumiti si James. “Thanks.” Pilit na ngumiti si Nadine. “Love, about last night—” “Please, don’t. Don’t ruin my mood. Ayaw mo naman sigurong makita ng mga paparazzi na nakasimangot ako.”

madamdamin niyang saad. "Mahal ko rin po kayo ni daddy." natatawang nagpunas ako ng luha ng ngumiti siya sakin ng matamis. It was the moon that pushes us to see the light in the darkness. The moon always let us realize that even how dark it was, we should always need to seek the light because the moon itself is the light. Sometimes our problem is what makes us strong. We should never forget that in the midst of difficulties, there is always hope awaits us.

Bumaling siya ng tingin sa amin at ngumisi sa amin ng nakakaloko. "Am I right, peasants? Each one of you possess darkness. Killing is a crime and crime belongs to darkness. Our shades are black with the highlights of white. Life is boring without a touch of darkness." Nakagat ko ang ibaba kong labi bago napa-yuko. Sumulyap ako sa kanila na mga naka-iwas ng tingin sa isa't isa.

ngising sambit ng nasa gitna nila na siyang ikinailing ko na lang. Nilibot ko ang mga mata ko sa paligid at napansing maespasiyo ang comfort room na'to. At napaka-timing naman na sa pagkapasok ko, bumalik ang mga ilaw. It was Dark who told them about me not liking the darkness. He knew that I hated the dark. And yeah, I couldn't help but to feel entertained because all of these schemes were perfectly played and planned well. I stared at them again and then cocked my head, smirking at them and then crossed my arms, "So you're not Silva's men?" I clarified. They just all laughed until someone stepped forward, the person in the middle.

Masakit man sa akin manggaling mismo pero may kagaya siya ng kapangyarihan. “Pinuntahan lang kita rito, dahil gaya mo nais ko rin ng katahimikan.” Ngunit ibang katahimikan ang nais ko. Nais ko ng panghabang buhay na kaayusan, kahit kaguluhan ang pinili ko. Untold stories always holds mysteries never solved, nor a prophecy they’ve never encountered. How can they possibly defeat the darkness if the light doesn’t shines like how it shines before? The dead arises from their grave and the moment they summon the never-ending darkness the question will be? what will happened with us?