Light In The Darkness Novels & Stories

Para akong patay na bata. Sariwa pa sa akin ang lahat. Hindi ganun kadali mag move on. Napahiga na lang ako sa sahig na puro bubog. ( nakatagilid na higa ) ♩♪Never fade in the dark, just remember you will always burn as bright. You will always burn as bright. The Light behind your eyes The Light behind your ... Sometimes we must grow stronger And you can't be stronger in the dark When I'm here, no longer, you must be stronger, and....♩♬

Nag-iwas agad ako ng tingin sa kanya at tahimik na nilalaro ang mga daliri kong malamig na pinagpapawisan. “‘Wag…” mahina, pero alam kong rinig niya. Napabuntong-hininga naman si Iko at hinayaan na lang sarado ang kurtina. “Makakatulog ka ba kung nakasara? You hate darkness, Lex,” mahinahon pero puno ng pag-aalalang wika ni Iko. Napangiti ako sa kanya. He still knows me. But lately, nagiging mundo ko na ang kadiliman. Will I ever see light again? I don’t think so…

Hanggang sa isang ilaw na lang ang natitira and I’m trying my best not to hit it but he’s just good enough to completely destroy the light! Madilim. Sobrang dilim. Shit! I am now on my disadvantage! He’s good in the darkness! Especially when concealing his presence. Inilagay ko ang baril sa gun holster habang pinapakiramdaman ang paligid. Wala akong marinig. Nakakabinging katahimikan!

Sinalubong ko ang madilim na bahagi ng field kahit ramdam ko pa rin ang mga nag babadyang mga luha sa aking mata. How ironic. Dapat sana'y sa maliwag ako mag punta at hindi sa dilim dahil mas ligtas iyon pero ewan ko ba. I feel like I'm safer here. I feel like the darkness can save me... at least from the judgment of people's eyes when they see how puffy my eyes are, right now. I don't exactly get it, but the darkness kind of comforts me. Like it can shield me from anything. From anyone.

Medyo mabigat pa naman ang mga yabag niya at bahagya ring umiingit ang hagdan. Patay ang ilaw sa buong kabahayan, at maliit lamang ang liwanag na nagmumula sa ilang bukas na mga antigong nordic-style lamp sa dingding. Kaya naman nagre-rely lamang siya sa linaw ng kaniyang mga mata upang makita ang paligid. He could almost feel his pupils dilating to see better in the darkness.

"Buhay kami at handa kayong tulongan upang makaalis sa impyernong buhay na binuo ni Lucas!" Napalingon si Dark sa nagsalita at pilit na inaaninag ang mukha nito upang kilalanin. "Siya si Lights," ani Mae upang ipakilala sa kasama. "Dark!" muling sigaw ni Lucas na ikinasakit ng ulo ng huli. Maging ang mga kasama ay napatakip ng taenga dahil koniktado sa kanila ang headset. "Patayin silang lahat!"

Kung ikukumpara sa real life horror niya kasama si Nikolaj, yung takot na baka saktan siya nito, wala lang ang ito sa mga nangyayari ngayon. Dahil sa dami ng tao, nagtutulakan na ang iba. "Minna! Asan ka?!" "Kyla!" Nagkahiwalay silang tatlo, si Minna ay mag isang na iwan sa Dark Room. Ang tanging ilaw lang ay isang green light sa pader. Paunti ng paunti ang mga tao habang palalim ng palalim naman ang nilalakaran niya.

"Go on, fool yourself! Believe what you want to believe. But in the end, you will have no choice but to embrace the darkness in you. Because the more you resist darkness, the more it will bring harm and devour the ones you value and love." "N-No." Tinakpan ko ang tainga ko at pilit na kinumbinsi na hindi totoo ang nangyayaring ito. "I will not let that happen!" "You can't change things that have already been set, my daughter. You will be everyone's pain. They will shoo you away, but me, my dear, will be always here for you. You don't need them. All you need is me and darkness." Bumuo ako ng bola ng itim na kidlat at itinapon sa kinaroroonan niya, dahilan para maglaho ang usok.

Napaatras si Jyla sa takot at pagkalito. The fucking darkness just reminded her of that night. And Zion’s deep and haunting voice… Bakit parang may pagkakapareho? Ang masakit lang ay hindi niya man lang namukhaan ang lalaking nakauna sa kanya. Umiling-iling siya at iwinaksi ang iniisip. The moment her eyes adjusted to the darkness, she calmed herself down and switched on the dim lights.

Inilagay ko kasi kanina sa desk ko muna para "tingnan kung bagay ba talaga bilang decor." Akala ko kasi maganda 'yung lighting doon, at mukhang artistic talaga kapag nakatingin ka mula sa malayo. Nanlaki ang mga mata ng maid. Literal na nanlaki. Tapos, bigla siyang gumawa ng sign of the cross—mabilis, parang reflex—habang nakatingin doon na parang nakakita ng multo.