Light Skin Stare Novels & Stories

Nagulat pa ako nang ako ang kausapin kaya napatingin ako kay Stefan baka mamaya ay magalit siya pero tumango naman siya sa akin batid na sige sumagot ako. "A-Ano po... Peachee." Nahihiya pa akong humawak sa braso ni Stefan na parang batang nahihiya lalo pa nang mag-alis ito ng sunglasses para mas malinaw na makita ako at suriin. Nang sulyapan ko ito, nakita ko lalo ang kagandahang lalaki nito, grey ang mga mata, naghahalong itim pero mapungay.

Maraming mga tao sa labas at mukhang need rin nila ng init ng araw lalo na't sobrang lamig sa base at parang ilang aircon ang nasa loob. May napapatingin sa kaniya lalo na at kilalang-kilala siya. Of course, sinong hindi makakakilala sa kaniya kung lahat rito ay siya at ang pamilya niya ang target? Kaya ang mga tingin na natatanggap niya, mga galit at pagkamuhi. "I don't like the way they stare at me." I heard from Dark but I just smirked at him.

Kinusot ko ang mga mata ko at pinagmasdan ang kanyang mukha, habang siya ay seryosong nakatutok sa daan. Napaka-kinis, tinalo pa ako, seryoso. Ni hindi makita ang pores at walang bakas na tinubuan ng taghiyawat o anuman sa mukha. Dahil naka-side view siya mula sa puwesto ko, kitang-kita ko ang perpektong hugis ng kanyang matangos na ilong. "They say it's rude to stare. But if it's you, then go ahead and stare at me all day."

Glad that the rain didn't start. I don't want our mood to be gloomy just because of the weather. Nang mapatingin akong muli kay Charisse ay tsaka ko lang nahalata na hindi na normal ang kalagayan ng isang mata. The black of her right eye was now covered with a white strain. She must have seen me staring at it for a little longer so she smiled. "Hindi na 'to gagaling." "W-What do you mean?" I asked after I removed staring at it. I thought she was comfortable when people where staring at it. Sumandal na lang ulit ako nang maayos at tumingala sa kalangitan gaya ng ginagawa nila.

Nagkalaman ang katawan niya pero makikita mo parin ang tikas ng kaniyang katawan. Naalis lang ang tingin ko sa kaniya nang bigla siyang tumikhim. Tinaas ko ang kilay. Minasahe niya ang batok. "Don't stare at me. I know I'm not....looking good today" Natigilan ako sandali bago tumikhim rin. By the way, let's go to the topic.

Thaddeus noticed my stare and raised an eyebrow, a small smirk playing on his lips. “Cali, you're staring,” he teased gently, his voice pulling me out of my thoughts. Napaatras ako nang matauhan kong sobrang lapit na niya. Halos maramdaman ko na ang paghinga niya sa mukha ko. Damn.

Mariin akong napapikit ng maalala ko ang eksena kung saan muntikan na akong magahasa, nakakatawa dahil mas malinaw pa sa sikat ng araw ang mga muka ng mga lalaking pumalibot sa'kin kanina. "It's more like a curse," walang kurap-kurap kong sagot sa kan'ya, dahilan para mapangisi s'ya. "If I were you, I’d stop staring at me like that." "What?" Nakuyom ko ang kamao ko. "'Cause that look in your eyes makes me want to mess you up."

sabi ng isang singkit na lalaking hindi ko rin kilala. So instead of getting conscious about my looks after seeing pairs of eyes gawking at me, plus Amber's judging gaze towards Eli and me, I gave them a very sophisticated smile. I tilted my head and gave Amber a deep stare as I eyed her up and down before I released a scoff and turn my head in dismay. She looked offended and she deserved it. This bitch should know who she's dealing with. I won't give a two fuck if I'd be given a chance of pulling her hair out and beat the shit out of her right here in this fucking place.

Her brow moved upwards and ever her lip rose. "Yes, baby? You didn't expect me to be here, did you? Well, hindi mo naman kasi ako pinadalhan ng invitation." She giggled crazily. Can't deny that despite her condition Jane's still pretty yet, her eyes looks a little creepy with that healthy eye bags and the way she stares.

Ang tanging maririnig lang ay ‘yung faint na tunog ng music sa radyo. Sa bawat traffic light, I could feel his eyes on me, quick glances na parang aksidente, pero hindi naman talaga. “Stop staring,” sabi ko nang hindi siya tinitingnan. “I wasn’t,” sagot naman niya, deretsyo parin ang tingin sa kalsada. “Then stop almost staring.” irap ko sakaniya. I heard him chuckled, low, annoying, confident laugh na gusto kong ihampas nalang siya sa manebela