Light Skin Stare の小説・ストーリー

Inilipat ko ang isang page, sa pangalawang page naman ay nabasa ko ang pamagat nito. Cold Stare: Let me tell you my story.

I find him cute when he smiled everytime na mag aasaran kami. Ngayon ko lang sya natitigan habang nag uusap kami, before kasi di ko sya tinitignan ng mata sa mata. Ang ganda pala ng mga mata nyang light brown. Ang kinis pa ng mukha wala ka talagang makikitang pores. Hindi ko namalayan na kanina pa pala ako nakatitig sakanya. “Staring is rude Ms. Fortaleza.” napa kurap nalang ako at napa iwas ng tingin.

Sa halip, mas lalo pa siyang naging relax, isang braso ang nakatukod habang nakatagilid pa rin sa kama. “Staring like what?” tanong nito, inosenteng-ino­sente ang tono pero may halong pang-aasar ang mga mata. Bahagya pa niyang ikiniling ang ulo, na para bang talagang naghihintay ng malinaw na sagot. “Staring like a lustful manyak!” she said sabay smirk, akala niya mapapahiya ito o kaya’y maiinis. Tinaasan pa niya ito ng kilay, trying to look unaffected.

Nilingon ko si Zeri ng hindi siya sumagot at nakita ko naman siyang nakapikit. Sakto namang nag-pula ang traffic light kaya napagmasdan ko pa siya ng matagal. Hindi maitatanggi na maganda talaga siya kahit na para siyang lalaki kung umasta. Walang pakialam sa kanyang paligid pero hindi maitatanggi na mabuti rin siya at malakas. Sa madaling salita, ang ASTIG niya. "Don't you know that staring is rude?" Bigla niyang sabi tsaka idinilat ang isa niyang mata

Naglagay ako ng light makeup para itago ang pamamaga ng mga mata ko at pinulahan ang mga labi ko. Pagbaba ko ng hagdan, agad na sumalubong sa akin ang amoy ng nilulutong pagkain. Dumiretso ako sa kusina at nakita ko si Darken. Nakatalikod siya sa akin, abala sa paghihiwa ng kung ano sa counter. Nakasuot pa rin siya ng itim na sando at sweatpants. He stayed. Kahapon, pagkatapos ng halik na 'yon, umiwas agad ako. Kinausap ko siya nang seryoso at malamig. Nilinaw ko sa kaniya ang boundary namin.

“Thank you for dinner, Vanessa. It was nice—even with Sebastian glaring at me the whole time.” “I wasn’t glaring.” “You were giving me what I call the ‘Sebastian stare.’ ‘Yung tingin mo sa mga business partners na hindi mo pinagkakatiwalaan.” “That’s just my face.” “No. Iba ang normal face mo. That was your suspicious face.” Natawa ulit si Vanessa. “May suspicious face siya?” “Meron. Very distinctive. Medyo singkit ang mata, tight ang panga, tapos isang kilay medyo nakaangat.”

Mas gusto niya ang light colors sa photoshoot—beige, white, pastel. Bawat tala ay parang sugat at lunas sa parehong oras. Sugat dahil alam niyang wala siya roon para makita iyon ng personal. Lunas dahil kahit sa malayo, unti-unti siyang muling nakakakilala sa babaeng minahal niya.

Hindi makikita ang mukha nito dahil sa suot na maskara ngunit ang katawan nito ay parang iskultora na perpektong inukit ng isang sikat na iskultor. Nabaling ang tingin nito sa kan'yang kinaroroonan at nagtama ang kanilang mga mata. Naramdaman n'ya ang malakas na kalabog ng kan'yang dibdib at parang nanayo ang kan'yang mga balahibo sa buong katawan ng magtama ang mga mata nilang dalawa ng babaeng stripper.

Muli nanaman nitong nahuli ang titig niya rito nang bigla itong sumulyap sakaniya. Napakurap-kurap siya nang sulyapan ni Jeffrey ang sarili nitong suot at muling bumalik sa mata niya ang tingin nito. Hindi na niyang naikubli ang hiya at namula ang pisngi niyang napaiwas ng tingin. "Are you that shameless to stare at men?" Kunot-noong tanong nito nang bumalik na ang tingin sa daan.