Lightning Scars Novels & Stories

Napapikit ako nang muling bumilis ang kaniyang pag-ulos sa loob ko hanggang sa muling maabot ang r***k. Agad siyang yumuko at muling hinalikan ang aking tiyan. Napabangon ako kahit na napapagod dahil sa pag-iisang katawan. He was always kissing the scars on my abdomen that he truly treasured. And this external scar may look disgusting to other people but for me, for us, it's a fortune that symbolizes our unconditional love for each other. Saglit siyang tumayo ay wari'y may hinahagilap sa kaniyang pantalon. Maya-maya lang ay...

Aniya, para na siyang maiiyak. Gulong gulo ko naman siyang tinignan. Hindi ko pa rin mahinuha kung bakit siya nagkaganito. Napatitig ako sa mukha niya, lalong lalo na sa malaking scar na sa kanyang pisngi at sa kabila naman ay sa kanyang mata. Mukha itong masakit. Hindi ko alam pero parang piniga ang puso ko sa scar niya, para kasing may nakaraan ito... masakit na nakaraan na gusto kong malaman.

Nanlaki ang mata ni Zarah dahil ngayon lamang siya nakakita ng lightning ball sa totoong buhay. "Surprise!" sambit ni Magnus sabay hagis ng lightning ball. Hindi na nagawang umiwas ni Zarah kaya pinangharang na lang niya ang braso niya. "Aaaaahhhh!" sigaw niya nang maramdaman niya ang init nito at ang pagpasok ng kuryente sa katawan niya. Napaupo siya dahil sa lakas ng kuryente at nang tignan niya ang braso niya, sunog ang itaas na bahagi ng balat niya.

Zap! Biglang umikot ang blue lightning sa kanyang katawan. ‘P*ta! Kailangan ko nang umalis!' Nag-aalala si Gerald sa oras na ito. Sa sandaling umalis siya, hindi na makalapit si Gerald dahil sa malakas na kapangyarihan ng Mackusion. Boom! Isang kidlat ang biglang tumama. Ang buong katawan ni Gerald ay naging asul na liwanag at mabilis itong nawala.

“ARGH!!!” Ang Chaos Lightning ay isang nakakatakot na parusa. Sa ilalim ng normal na mga pangyayari, imposibleng makuha at pinuhin ang kapangyarihan nito. Gayunpaman, si James ay may karanasan sa pagdadalisay ng mga kidlat na kapighatian. Ang kapangyarihan ng Chaos Lightning ay tumagos sa kanyang mga buto, umabot sa bahagi ng kanyang katawan. Ang lakas ay nagdulot ng matinding sakit na kumalat sa buong katawan niya.

Tatlong ulo ang lumingon, nanlaki ang mga mata ni Mara na may parehong galit at takot. Mabagal na ngumiti si Scar. “Aba. Naging interesante ito.” Nauna si Mara, sumugod siya, itinusok ang siko sa lalamunan ni Scar, nabulunan ito, natauhan, hinawakan niya ang pulso nito, umikot, at pinilit itong ihulog ang pistolang nakabunot na niya. Nag-react ang dalawa pang kalaban sa mga baril.

malamig at matalim ang boses niyang umalingawngaw sa pandinig ko, dahilan para bigla kong bawiin ang kamay ko. Mabilis siyang gumalaw at narating ang lamesa kung nasaan ang kanyang damit. But instead of grabbing her shirt, she grabbed mine. Sobrang laki iyon sa kanya kaya umabot iyon sa hita niya.“A-anong nangyari d’yan?” I asked, and to my surprise, ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. Hindi ito simpleng hiwa lang. That scar… it wasn’t something you get from a fight or an accident. Mahaba, diretsong peklat mula upper back hanggang lower back. About three inches. Deliberate. Almost cruel.

Ang pagtatanggal ng nunal ay parang laro lang para sa kanya. Matapos niyang personal na alisin ang nunal ni Elara, upang maiwasang mag-iwan ito ng peklat, gumawa si Sweety ng isang espesyal na scar-removing ointment na hiyang sa balat ni Elara. Kaya naman, isang napakalabong marka na lamang ang naiwan sa bahaging iyon. Ang kulay nito ay halos kapareho na ng normal niyang balat, kaya hindi talaga ito mapapansin ng karaniwang tao.

To be taken good care of, na sa dami ng taong nakapalibot sa akin ay may isang tao na nagpakita ng concern sa kanya. "Looked around you, there are still beautiful things that can make you smile. Don't let sadness rule you." dumako ang tingin nito sa braso ko. Wala sa sarili na sinundan ko ang paningin niya. Dali dali naman na inayos ko ang tela na pinangtatakip ko sa mga sugat ko sa pulso at umiwas ng tingin dito. The scars are very visible dahil minsan ay napapalalim ang mga sugat na inilalagay ko. Usually ay bangles ang palamuting ipinangtatakip ko but at times ay tela.

“I will always take care of you, and I will never be late again, no matter what happens.” The water running over their faces. “But the wound will leave an ugly scar.” Sebastian shook his head. “Alexa, not all scars are ugly.” His fingers traced her wound, a feather-light touch. “Also, this scar of yours can undergo plastic surgery, but you know what? Some scars . . . no matter how much you want to erase them, they can’t be erased.” He paused; his gaze deepened. “Sometimes, the scars that can’t be seen with eyes are uglier.”