Lightning Scars Novels & Stories

"Don't look at me., Lexus I'm ugly because of my scars --" But Lexus hold her both wrists at tinanggal sa pagkakatakip sa dibdib niya. And he leaned forward and kissed her every scars. "Your scars are beautiful like you,, and it symbolizes how strong you are as a woman, and I love this scars" Lexus kiss her scars habang matiim na nakatitig sakanya. Dahan dahan nitong binitawan ang kamay niya at malayang naglakbay ang kamay nito sa katawan niya, touching every part of her.

The bumpy and rough surface of his chest because of the scars and marks heightened the anger that I was feeling for Zach's violator. "Zach... It's okay... You don't have to really—" I lost words and bit my bottom lip when Zach guided my hand to every prominent scar on his chest. Those were untouchable zones for me but now Zach was trying so hard to let me in— to let me see his soul. "She burned me with a cigarette butt on this spot. Ginawa niya 'yon hanggang sa wala nang sindi iyong sigarilyo."

“Iwasan mo, dali!” In-activate ni Alex ang Lightning Sprint. Habang tinatapakan ng mga paa niya ang mga bulaklak ng kidlat, binuhat niya si Luna at mabilis na naiwasan ito. Ang latigo ay tumama nang husto sa lupa at agad na lumikha ng malaking lamat. Napuruhan ang isang bahagi ng bundok at nagliparan ang mga bato sa kung saan-saan, parang gumuguho na ang mundo.

It was like a defense shield broken into a million peices. It feels like my soul was sucked from somewhere. My body trembled. Biglang kumidlat ng malakas. Nakakabulag ang liwanag ng kidlat. After the lightning, the pain inside my head is slowly disappearing. I feel the soreness in my brain but it's becoming bearable. Malakas na tumibok ang puso ko at unti-unting naging malinaw ang aking paningin. Nagiging mas malinaw na rin ang aking pandinig. I can hear Elijah's heavy breathing as he pulled away from me when he felt I already calmed down.

Ang balbas nitong hanggang dibdib ang haba ay kulay puti narin, isa itong palatandaan kung gaano na ito katanda. "You carried a Lightning Mark. A special technique created by a certain genius from the Light Society." Mahinang sabi ng matanda sabay dilat ng kanyang dalawang mata. Bigla namang nagliyab ang isang furnace na nasa kanang bahagi ng upuan ng matanda kasabay ng ginawang pagdilat nito.

Nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin sa likod niya. The scars on his back looked scary. Sobrang dami at parang gawa ng mga matutulis na bagay. Mayroon din maliliit na bilog na paso, mas maliit pa sa tama ng baril na nasa tiyan at braso niya. "Anong nangyari sa likod mo?" Nanginginig ang mga kamay ko na itinuro ang likuran niya. I didn’t notice it when I almost fell on the stairs. It was probably because the light there was dim while the sunlight could get here from the window.

pilit kong sagot, sabay pilit ngiti. Hindi ko alam, pero parang biglang naubos ang energy ko. Yung pagod na pilit kong tinatago—yung pagod, kilig, at guilt matapos ang nangyari sa amin ni Sebastian—unti-unting sumisingit. Siguro epekto ng alak, o baka dahil ayokong harapin ang sariling takot. “Lasing na ata si Scarlett,” narinig kong pabulong ni Clyde sa mga kaibigan ko.

Mukhang nakatahi na ang senaryong ito ng tadhana dahil ang kidlat at kulog na mismo ang nagsilbing tulay upang siya’y humarap at sumagot sa akin nang may paninindigan. “Oh my goodness, Raze! I’m terrified of the sound of the lightning!” Kidlat sa bilis niya akong nilapitan at ikinulong sa kaniyang mga bisig. Bagama’t mahigpit ang kaniyang pagkakayakap ay hinayaan ko na lang ito dahil matagal ko na itong hinihintay na pagkakataon.

Nakita n'ya ang mga marka sa likod ng binata at ang malaking tattoo na s'yang pagkakilanlan n'ya rito na ito ang lalaking nakasama n'ya noong gabing iyon. Hanggang ngayon ay hindi n'ya pa rin alam kung saan galing ang mga scars sa likod ng lalaki. Halos mapuno ng scars ang buong likod ni Howald at nasasaktan s'ya sa tuwing nakikita n'ya ito. Parang gusto n'ya itong lapitan at haplusin ngunit pinigilan n'ya ng ilang beses ang kan'yang sarili.

Bahagya nang naging malumanay ang boses niya. Tatalikuran na niya ito nang magsalita si Gavin. "I dreamed of Clara. In my dream, she kept on asking me for help. She's crying in that dark forest, alone. She's running. . .running from the people who hurt her. She was running with all her might. She kept on calling my name. And after a second, I heard a loud bang. It was coming from a gun. . .and I woke up breathing heavily. Wala akong nagawa sa pagkawala niya. Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang umiyak habang hawak-hawak ang walang buhay na katawan niya. Nabuhay muli ang sakit, Jacobe. Bumalik ulit ang lahat. Bumalik ang sugat na akala ko ay nagamot na. . .pero hindi pa pala."