Lightning Scars Novels & Stories

Napansin niya na ang dalawang lightning ay tatama sa kanya kaya kaagad siyang nagpalabas ng internal energy at nagpakalat ng black mist para makabuo ng protective shield sa harap niya. Chuck! Ang protective shield ay nabasag ng lightning at nagkapira-piraso ito ng may crackling na sound. Nag groan si Jack at napaatras ng ilang steps. Pero kaagad siyang nakabangon. Isang itim na mark ang nagform sa katawan niya kung saan tumama ang lightning, pero hindi ito masyado nagdulot ng damage sa kanya.

Hihi nakakatawa yun Scar pramis itapon kita maya palabas ng Earth. Andun pa rin yung awra nyang malamig at titig nyang parang naninisid sa kailaliman ganun. Pero syempre medyo malantod ang kaluluwa ko kaya naman nakipagtitigan na lang ako sa gwapong nilalang na nasa kaliwa ko huhu oh my holy mother of dark chocolates. Ayan na naman yung deep dark chocolatey brown tantalizing eyes nya tapos ewan ko kung namamalikmata lang ba ako pero nakita ko syang ngumiti?? Haha ewan basta parang ganon ehh..

Pakiramdam ko sasabog na ako kaya mas binilisan ko pa. “Marcus!! Marcus!! Ahh!!” hiyaw din ni Scarlet kaya alam kong malapit na siya. “Damn it!! F**k!!” sunod-sunod na mura ko ng labasan ako. I was panting pero bakit ganun? Parang hindi man lang nabawasan ang init na kanina ko pa nararamdaman. Nakapagkit parin sa isip ko ang mukha ng babaeng iyon kaya lalo akong nakaramdam ng inis.

At mabilis na lumabas ng silid. Hindi tumigil si Kyline. Tahimik ang mukha, walang bakas ng pag-aalinlangan habang hinuhubad ang pang-itaas. Nang tuluyang bumaba ang tela hanggang beywang, lumantad sa harap ni Shawn ang likod niyang mahaba, balingkinitan, at punô ng magagaspang na peklat. Suminghap si Shawn. “These scars,” paliwanag ni Kyline, “galing ‘yan sa mga debris ng pagsabog. The day I saved you.”

sa seryosong tono na saad to kay Scarlet dahil hindi na mabuti itong ginagawa niya. Bukod sa nasa pampubliko kaming lugar ay may kaakibat na takot ang nanalaytay sa aking puso at isipan. May trauma na ako sa lahat ng trahedya at sakunang nangyari sa buhay ko mula bata pa ako at hanggang sa tumanda ay hindi na ako tinantanan ng masasakit na karanasan. “Konti na lang mommy… malapit na tayo!,” masayang sabi pa ni Scarlet sa akin kaya’t napapalatak na lang ako.

Ganoon din, para bang may sumabog sa harap ng mga mata ni Charlie. Sa isang malakas na ugong, isang lightning bolt ang nagpakita mula sa ere. Subalit, tanging kulog at kaunting ulan lamang ang napansin ni Charlie sa pangyayari. Isang metro lang rin ang haba ng lightning bolt na lumitaw sa kanyang harap. Hindi man lang ito katumbas ng 1% ng enerhiya ng Thunder Order na mayroon si Charlie. Kaya, hindi kumilos si Charlie at hinayaan niya lamang na tumama ang isang metrong ng lightning bolt sa kanyang katawan.

Mabilis n'ya itong pinunit. Patuloy akong naglakad. Ramdam ko na ang sobrang panghihina at pagod. Alam kong ilang segundo mula ngayon ay mahihimatay na ako at bago pa mangyari 'yon dapat nasa loob na ako ng silid ko. Walang dapat makakaalam. Walang dapat manghinala. Ngunit bago pa ako makarating ay may biglang humigit sa braso ko. Dahil sa pagkabigla ay nasagi ko ang sugat at bigla akong nakaramdam ng kuryente. The lightning pain causes me to lost my consciousness. But before that happens. I saw both Drystan and Acheros' face, worried.

At batid kong sa oras na ipagpatuloy niya ito ay tuluyan na siyang mababasag. Then I noticed the right wrist. Thin, deliberate scars crisscrossing like a map of small betrayals. I recognized the pattern; the motion, the angles. Not accidental. Not from a fight. Deliberate. An old, private punishment. I knew the language of those marks because I’d read it once before in places you bury people’s mistakes.

Bakit nae-excite siyang makatabi ito habang magkayakap sila sa pagtulog. As he shrugged off his inner long sleeve, the soft fabric slipped down his arms, revealing the chiseled expanse of his back. The warm glow of the lamp danced across his skin, accentuating the ridges of muscle and the intricate patterns of the tattoo that wrapped around his shoulder blade. Scars, etched like whispers of a storied past, marred the smooth skin, but instead of detracting from his appeal, they seemed to add depth to his rugged allure, a testament to battles fought and endured. His very presence seemed to fill the room, his raw masculinity drawing her in with an almost palpable force, making her breath catch

Pero halatang nagulat ito at napahinto sa pagtakbo nang umugong ang napakalakas na pagsabog ng isang gray lightning strike na pinakawalan sa mismong bayan nayun. Umilaw ito ng napalakas kaya't halatang nagulat din pati si Hazel at si Trei dahil do'n nadin nakatutok ang mata niya. Hindi ba talaga maubos ubos ang mga Tested-user nayan?