Liham Pasasalamat Sa Ina Novels & Stories

Wala na akong masabi pa sa lahat ng effort na ipinapakita niya sa akin. "Salamat! Salamat Elijah! Hindi mo lang alam kung paano ko inasama na mapasaakin ang nag-iisang alaala na meron ang aking Ina. Maraming salamat dahil kung hindi dahil sa iyo, baka hangang pangarap ko na lang na mapasakamay ko ang lupaing ito." kaagad ko ding sagot habang patuloy sa paglandas ang luha sa aking mga mata.

Napapikit ako ng mariin at napadasal ng pasasalamat sa diyos. Akala ko talaga wala na siya. Wala na ang babaeng pinakamamahal ko. Isiniksik ko ang mukha ko sa dibdib ng fiance ko. Her scents assaulted my nose. Her warmth made me feel alive..This is my home. She is my home.

dagdag pa niya habang malambing na nakatingin sa akin. "Salamat… salamat at hindi mo ako iniwan," bulong ko habang pilit kong pinipigilan ang luhang namumuo sa mga mata ko. "Hindi mo na kailangan akong pasalamatan. Asawa kita. Responsibilidad ko na ipadama sayo na ligtas ka at may masasandalan ka. Ako nga ang dapat magpasalamat sayo dahil tinanggap mo ako. Salamat, Wifey."

Pag pasensyahan muna . Hindi ko alam kung sino ang tunay mong ama pero ang ina mo ay taga Isla alap na siyang nangungulila parin sayo hanggang ngaun .Pag nabasa mo to please lang ihingi mo ako ng tawad sa kanya .Nakalagay diyan sa likod ang tunay na pangalan ng ina mo .Naway maintindihan mo ako at mapatawad mo ako dahil hindi ako ang ama na siyang pinagpapasalamat ko dahil hindi ako karapat dapat na maging ama mo! " nanginginig siyang napaupo sa upuan na bakal hindi niya akalain na may ganon ang nangyari sa kanya. Pinagkait nilang mamuhay siya ng payapa. ***

Pagmulat niya, agad niyang hinila si Harlyz sa yakap. “Thank you, Babe.” Hinalikan niya ang noo nito. “Thank you.” Nanginginig ang boses niya. “I love you so much.” Marahan niyang hinaplos ang tiyan nito. “Our baby.” Napangiti siya habang umiiyak. “This is the greatest gift.” Humigpit ang yakap niya. Sa sandaling iyon, parang bumalik ang lahat sa tamang lugar.

My heart lied while you cried, hindi ko pa rin matanggap na wala ka na talaga. But I was too blind to see... Everything we've been through before Now it means so much more. Only you... So, come back to me, but I know imposibble... I'm down on my knees. Niyakap ko ulit si daddy sa likod niya. How could I ever let you go Is it too late to let you know You, you It only reminds me of you... Humagulgol na siya nang iyak bumalik ang alaala na masaya at okay pa buong pamilya namin.

“Nay… paano ko ba kayo mapapasalamatan? Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko alam kung magiging ganito ako ngayon. Lahat ng tapang ko, galing sa inyo. Lahat ng dasal ko, sinamahan niyo.” Hinaplos ni Letisha ang buhok niya, pinapawi ang luhang hindi na mapigil. “Anak, hindi mo kailangang magpasalamat. Ang gusto ko lang… maging masaya ka. Ang gusto ko lang… sa tuwing mahihirapan ka, sa tuwing may gabi na hindi mo alam ang gagawin, alalahanin mo ang yakap ko ngayon. At alalahanin mong may ina kang laging nagdarasal sa’yo, kahit saang sulok ng mundo ka naroroon.”

Nagkatinginan ang mag ina at ang ibang kasama sa mansion na para bang naiirata kay Yesha. Nang makita ni Mrs. Moon si Yesha, nakakunot ang noo niya. Pakiramdam niya ay sobrang pangit ng bata at mukhang basurera. Hindi niya kayang lapitan ito mula sa kanyang puso, kaya mabilis siyang lumingon at malamig na sinabing, "Nandito ka na pala." Hindi natuwa si Andi Moon sa reaksyon ng kanyang asawa, pero itinulak pa rin niya si Yesha.

sabi ko. Niyakap ko ang pinakamamahal kong ina. Siya ang naging inspirasyon ko sa pangarap ko. Siya ang naging lakas ko sa kabila ng mga pagsubok na dumating sa buhay ko. Hindi siya nagkulang sa pagbibigay ng pagmamahal sa akin. Ngayon ang araw ng kasal namin ni Amanda. Nauna na ako sa munisipyo kasama si Mama. Nag-message na sa akin si Amanda na papunta na sila ng pamilya niya.