Liham Pasasalamat Sa Ina Mga Nobela at Kwento

sabi ko. Niyakap ko ang pinakamamahal kong ina. Siya ang naging inspirasyon ko sa pangarap ko. Siya ang naging lakas ko sa kabila ng mga pagsubok na dumating sa buhay ko. Hindi siya nagkulang sa pagbibigay ng pagmamahal sa akin. Ngayon ang araw ng kasal namin ni Amanda. Nauna na ako sa munisipyo kasama si Mama. Nag-message na sa akin si Amanda na papunta na sila ng pamilya niya.

Iyon ang mas lalo kong ikinahihiya. At mas lalo kong ipinagpapasalamat. Lalo na si Ma’am Celestine. Napa tingin ako kay Ma'am Celestine kung paano nya parin kausapin si Inay sa buong araw di parin maalis ang mga ngiti sa labi niya, ang natural na ngiti.

Hinaplos niya ang braso ko at marahang nagtanong, "Okay ka lang ba, my love?" Tumango ako, pero hindi agad nakasagot. Tiningnan ko lang siya—yung mga mata niyang laging puno ng tapang at lambing. “Masaya ako,” bulong ko. “Pero parang naiiyak ako… hindi dahil malungkot, kundi dahil sobra na ang binibigay sa atin ng Diyos. Parang… hindi na ako makahinga sa dami ng pasasalamat.”

Salita ni Iñigo; nasa tabi lang siya ni Marie. "Hello again everyone. Pwede ba magpasalamat sa lahat? Iñigo—I'm so blessed to had you—pamilya na sobrang napakabuti at totoo. Mama Isabela—Dad Alfonso; I owe you big time. To my brother-in-law na super mabait at mapagmalasakit; hindi pa ako nakakabawi sa iyo—pero pangako ko, nandito lang ako para suportahan ang mga bagay na alam kong nagpapasaya din sa iyo. To all peoples out there; hindi ko na kayo isa-isahan. Maraming salamat."

Hindi niya rin mapigilan ang pagkawala ng luha sa kaniyang mga mata. “Sshhh . . . Mas ako ang dapat na magpasalamat sa iyo. I am grateful dahil kahit na nasaktan kita noon, hindi naging mahirap sa iyo ang magpatawad at magbahagi ng nilalaman ng puso mo. Hindi naging mahirap sa iyo ang magmahal nang totoo— nang higit pa sa inaakala ko. And I am the proudest father on earth right now because of that. I love you, Chesca.”

Hinaplos ko ang bawat letra na nakaukit sa ibabaw ng puntod. I missed you... A small smile formed on my lips as my eyes welled up with tears, memories of you flooding back into my heart. "Thank you sa pagiging mabuting ina... alam mo kung gaano kita kamahal." Unti-unting nagtuluan ang luha sa aking mga pisngi habang nakatitig ako sa pangalan nya. "Hindi kita masisisi... at hindi rin kita pwedeng sisihin. Dahil kahit ano pa man ang nangyari, hindi mo pa rin naman ako pinabayaan."

Hindi iyon ngiti ng saya, kundi ng pasasalamat na may karamay siya. Inilapag niya ang baso at marahang hinila ako papalapit, iniyakap sa kanya na para bang doon lamang siya nakakatagpo ng kapayapaan. “Salamat, love. Kahit wala akong tiyak na sagot, ikaw ang dahilan kung bakit kaya kong harapin ang lahat.”

Minamahal, pinahahalagahan, at kasama habang panahon. "Maraming salamat po, Mama. Matutuwa po talaga ako kapag natuto ako. Para sa kanya naman po ang lahat ng ito," masayang sagot ni Leina habang nakatulala sa niluluto. Ang bawat galaw niya ay puno ng pagmamahal, na tila ba ang bawat patak ng tubig at bawat hiwa ng gulay ay iniaalay niya para sa lalaking tanging minamahal.

paliwanag ko. "Sinabi ko bang magpaliwanag ka!" Yumuko na lang ako. Nilagay ko na ang panghuling ulam niya sa lamesa. For sure ganadong kakain si mama dahil marami ang niluto ko para sa kanyang agahan. Kung may lakad naman siya mamaya at gusto niyang baunin kaya mabuti na lang na naparami ang inihain ko. Kahit kasal na kami ng amo ko ay may sahod pa naman daw ako sa kanya. Kaya malaking pasasalamat ko dahil kahit papano ay makapagbigay ako sa aking ina.

dagdag pa ni Elina, mahina ang boses pero puno ng pag-asa. Napayakap si Elorda sa ina, mahigpit at may halong emosyon. "Salamat, Inay. Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko rin malalampasan lahat ng pinagdaanan ko. At ngayon, gusto kong patunayan kay Jav na tama ang pinili niyang mahalin ako."