Novel & Cerita Liham Pasasalamat Sa Ina

Na wari'y may hinihintay pang sasabihin ko. For the last moment, buong tapang kong sinalubong ang titig niya ng walang pag-aalinlangan at pangamba. I then smiled painfully as another hot fresh tear fell from my eyes. "Minahal kita, Liam. Mahal kita. Pero kahit anong gawin natin hindi pabor ang tadhana dahil sa mali nating nagawa..." I said honestly even I don't feel that it is still valued him.

madamdaming pasasalamat ni Brook. "Brook you are with us all the time at alam ko yon. Hindi ako nahirapan dahil sayo, dahil hindi mo kami pinabayaan. Hindi ka man namin kasama ngunit nagpadala ka naman ng mga tao na tutulong sa amin. Thank you so much tatay, thank you for loving us unconditionally and for being the best tatay in the world," maluha-luhang pasasalamat n'ya rito.

Lintik! Napailing-iling na lang ako sa kanilang dalawa. Lalo na kay mama, siya ang mama ko, sa buong buhay ko. Hindi ako nakikinig sa mga sabi-sabi. Sa buong buhay ko! Walang araw na hindi ko siya ipinaglaban sa mga taong nakakasalubong ko. Dahil akala ko. Dahil sa pagkakaalam ko! Matino siyang ina! Pero ano na ngayon? Isa palang-

"Hayaan mo akong tumulong, pwede ba namang pabayaan ko kayo ng mga inaanak ko?" Tumulo ulit ang luha ni Leina at yumakap sa kaibigan "Salamat, wala na rin akong balita sa ama nila, mula nang dinala niya ako sa ospital at pinaalis siya ni Mama hindi na siya nagpakita sa akin, baka masaya na silang nagsasama ni Ria, siya naman talaga ang mahal ni Matt, ang malas ko noh?"

Saka ngumiti ng walang kasing tamis. "Sa hirap at ginhawa nagtulungan tayo upang maitaguyod ang mga anak natin. Inabot na tayo ng ilang dekada bilang mag-asawa. At laking pasasalamat ko sa Amang Lumikha dahil kahit nakilala kita sa napipinto mong pagpakamatay noon at minahal mo ako sa kabila ng kasumgitan ko. I love you so much, my beloved Maria Conception Herrera Mondragon. The love of my life." Malambing at masuyo niyang pinagdikit ang kanilang labi.

Kaya, bakit pa niya kailangang magreklamo tungkol sa mga nangyari sa nakaraan kung sa totoo lang ay may mas nagdurusa pa kaysa sa kanila ni Damien? Ngumiti sa huli ang Ina ni Damien at hinaplos ang ulo ng kanyang manugang at sinabi, "Huwag ka nang magpasalamat sa akin. Ginagawa ko lang ang dapat kong gawin bilang isang biyenan at isang lola. Kaya, ang salamat na iyon ay sana ang huling salita na marinig ko mula sa iyo, sa susunod sabihin mo na lang iyan sa iyong puso at huwag mong iparinig sa akin."

Hindi niya alam kung halong kalandian na itong ginagawa ni Liam sa kanya pero kaunti na lang at baka lunukin niya ang pagiging pakipot at sunggaban ito dahil aminado siya sa kanyang sarili na gusto niyang maulit ang mga sandaling iyon. “You made me realize that I can be happier with love, money is not all the answer in this world. Gusto kitang alagaan, gusto kita pahalagahan, gusto kong malaman mo na isa kang importante sa mundong ito. You’re an incredible woman, Xia.”

Ngunit hindi niya alam, ang pasasalamat ni Ysa ay hindi lamang dahil sa mga damit. Nagpapasalamat siya dahil sa wakas ay naramdaman niya ang isang bagay na matagal nang nawawala sa kanyang buhay. Ang pagmamahal ng isang ina. Mula nang lakasan niya ang loob na yakapin si Luciana, tila unti-unting natunaw ang mga pader na matagal niyang itinayo sa paligid ng kanyang puso.

“Crystal told me that she wanted to sleep in-” “Enough!” Itinaas ng kanyang ina ang dalawang kamay habang nakaharap ang palad sa magkabilang mukha namin. “Huwag mo akong inisin, Liam. Now, take a step back at papasukin mo kami.” Kung ano man ang ginagawa ng ina ni Liam ay talagang nakakatakot at pakiramdam ko unti unti niya akong nawawalan ng hininga.

“I’m so sorry, my love pero matagal nang alam ni Inay.” “Sa tingin mo ba Isla ay makakapaglihim ka ng matagal sa akin?” istriktong tanong ni Inay. Nakagat ko ang pang-ibaba kong labi para pigilan ang sarili na maiyak pero hindi epektibo dahil umagos na kusa ang luha sa aking mga mata. “Hindi ko naman po gustong mag-sikreto sa inyo pero–”