Little Einsteins Leo Novels & Stories

Napanguso naman si Isaac sa sinabi sa kanya ni Hari tsaka ito sinikuhan sa tyan. “Ang daya naman! Nakikipagkaibigan lang e!” Pagmamaktol ni Isaac. Inakbayan naman siya ni Baste. Napabasa ako ng labi nang makitang medyo maliit pala ng kaunti si Isaac, dahil feel ko nasa 5’8 or 5’9 lang ito. “Kaibigan o kakaibiganin?” Pagsulpot na tanong ni Leo sa kanila. And now I’m surrounded by tall men. Kasama narin naman kasi nila si Leo at Finn.

sagot naman ng Leo, yun kasi ang dinig kong tawag sa kanya ni Lesther. Nagulat naman ako na sa huling sentence na sinabi niya sakin siya tumingin at may halo itong pagdududa. Kumunot naman ang noo ko dahil sa way ng pagtingin niya sakin, natigil naman ang tingin niya sakin ng magsalita si Seina, hindi na ata napigilan ang tuwa na makaharap ang sinasabing itinakda. Tsk. Piling ko maattitude tong Leo nato. "Grabe, diba ikaw si Leo? ang may taglay ng kakayahan ng apat na elemento, ang nakatakdang susunod na hari?" sunod sunod na tanong ni Seina na halatang tuwang tuwa.

Lumapit ito at humalik sa pisngi niya. Dahil hindi naman biological na magkakapatid ay halos magkaka-edad lang sina Lee Benedict at Leonne. At kasing edad din halos nila ni Gene. Lee Benedict was the richest yet most humble of the twelve siblings. Oh well, lahat naman ay humble, pero si Lee ang pinaka. Hindi halatang malapit nang maging bilyonaryo. O baka bilyonaryo na, hindi lang siya informed...

Dumating din ang katahimikan, nang isang lalaking may taas na mga limang talampakan ang lumabas mula sa dilim at huminto sa pintuan. Siya ay maliit at mataba, at nagsusuot siya ng amerikana na hindi bagay sa kanya… "Ikaw!" Nakilala siya ni Frank—iyon ang matabang lalaki na nag-udyok sa mga taga-nayon na magnakaw ng mga artepakto ngunit pinukpok ng husto nina Sylvie Wal at Lara! "Payagan mo akong magpakilala," sabi niya. "Ako si Leo Lang." Wala talaga akong halaga, kaya't normal lang kung nakalimutan mo ako.

"Promise. I won't forget Caleb either. Please tell me your e-mail ad." "Leo Martin Bustamante." Tinandaan iyon ni Zion. Pagkatapos ay may dinukot sa bulsa at iniabot kay Leo. Tinitigan nito ang nasa palad niya. "A-ano iyan?" "Isang munting teddy bear sa key chain." Iniabot niya iyon kay Leo. "Ingatan mo sana." Tinitigan ni Leo ang teddy bear. Brown hard plastic. Kapagkuwa'y nabaling ang tingin nito sa key chain.

"Please, sis? He's an important person. At kapag narinig ni dad na nandito si Leo ay tiyak kahit si dad makikiusap na ipagluto mo ito." Leo--Leonariz. Ganoon 'yon kaimportante? And wait, kilala ni dad? "Umorder ka na lang nga, kuya! Mas okay 'yon. Kung mahalagang tao pala ay sa kilala at mamahaling restaurant ka magpadala ng pagkain. Nakakahiya kung--"

singit naman ni Apollo at sumubo ng pagkain. “Dating hindi niya ako binabati pabalik, ngayon ay binabati niya na ako.” Ngiti ni Leo, na isa sa takot kay Mr. Fonteverde. Tila ba isang malaking accomplishment iyon sa kaniya. Habang nagpapalitan sila ng kani-kaniyang opinyon ay tahimik lamang akong kumakain.

Dahil sa kaba niya ng humarurot iyon ay napahawak ang nanginginig na kamay niya sa balikat nito. "Regina nga pala! Pero pwede mo ako tawaging Gina!" Malakas na sabi niya. Bahagya niyang inilapit ang bibig sa tainga nito para marinig ang sinasabi niya dahil kinakain ng malakas na hangin ang boses niya. Lumingon ito sa kaniya. "I'm Leonardo Perez. You can call me Leo." NAPAKALAKAS nang tibok ng puso niya.

sagot ni Leo habang makikita sa kanyang mukha na hindi pa siya kuntento sa kanyang mga atake. Base sa obserbasyon ni Gerald, napansin niya na si Leo ay mahilig manira ng mga bagay pagkatapos ng kanyang transformation. Regardless, mabilis na sumagot si Gerald sa sandaling iyon, “Basta huwag mo pa siyang patayin! Siya ang pinakamatandang young master ng pamilya Gunter! Narinig ko rin na talagang mahal na mahal siya ni Lord Gunter!"

Ang pananabik ni Edison na makita si Leo ay kitang-kita; tila ba ang bata ay isang magnet na humihila sa lahat ng negatibong enerhiya at pag-aalinlangan palayo sa kaniya. ​"Napaka-espesyal ng batang ito," sabi ni Edison habang tinitingnan si Leo na tumatawa at inaabot ang kaniyang daliri. "Tuwing nakikita ko siya, pakiramdam ko ay nakakahanap ako ng kapayapaan na hindi ko matagpuan sa kahit saan sa Maynila. At ikaw... Arah, hindi ko alam kung bakit, pero masaya ako kapag nandito ako sa harap mo. Para bang gumaan ang dala-dala kong pasanin."