Novel & Cerita Little Einsteins Leo

Nakuha ng kanyang boses ang atensyon ng lahat. "Una, gusto kong ipakilala sa inyo ang isang tao." Habang nagsasalita, tumingin siya kay Leo, na nagulat, at naglakad siya papunta sa kanila. "Siya si Leo Harris, presidente ng Oayne Jewelry Group sa London." Nagkaroon ng gulo at maraming pag-uusap sa kanyang mga salita. Inaasahan nilang isa siyang senior. Sa kanilang gulat, siya ay isang batang lalaki sa kanyang twenties, at napaka-astig niya.

May hawak siyang screwdriver at medyo may dumi ng grasa ang pisngi. “Medyo i-paling mo pa nang limang degrees pakanan, Leo. Gusto ko kasi, ang tatamaan lang ay ‘yung magiging signage ng kooperatiba nina Nanay Elena, hindi ‘yung mismong daanan ng mga tao,” sagot ko habang sinesenyasan siya gamit ang kaliwang kamay. “Sige po, Architect. Ayusin ko muna sandali,” sabi ni Leo sabay akyat uli.

"You're not that type of guy." "Yeah. That was the reason why I am stating the fact." Efraim answered with serious face. Tumigil sa pagtawa si Leo at seryoso ring napatingin sa kaniya. "Paano ba yan, Relleise? May asawa na pala itong si Elton." sabi ng isang lalaking nakaupo sa kung saan nakaupo kanina si Leo. Mukhang model rin ang isang iyon.

“Hindi ka man lang magpaka-gentleman.” Napakamot ito sa batok. “Sorry. Tumayo agad ako. Ang daming nakapila sa’yo.” Natawa na lang si Zein at nakipagsayaw sa binata. Tiningnan niya ang ilang nagsasayaw. Napangiti siya nang makitang naiilang sina Eula at Leo habang nagsasayaw rin. Alam niyang crush ni Eula si Leo. Kaya nga nag-aalala siya kapag nagpapalipad-hangin sa kaniya ang binata. Natatakot siyang baka magselos ang dalaga sa kaniya.

First week ko pa lang, kaya wala pa masyadong tiwala sa sarili. Lumapit ang isa pa at umupo sa tabi ko. "Ako nga pala si Lelein," sabay abot ng kamay. "Ikaw ang pinakabatang yaya ni Princess na nakita namin. Usually mga medyo may edad na ang kinukuha ni Sir Levi." "Talaga? Baka wala lang silang choice," biro ko habang nakangisi. "Siguro nakita lang nila 'yung resume kong kinulayan ko ng krayola."

Marami sa mga inobasyon at likha ng Shalom Technology ang kanyang binuo. Si Leo, ang ikalimang Zodiac, ay isang tao na may "bilis ng liwanag". Sa lahat ng miyembro, siya ang pinakamabilis. Kung inaway mo siya, papatayin ka bago mo makitang malinaw ang mga galaw niya. Maging si Thomas ay nahirapang abutin siya.

"Oo! Pero sabagay... mas ahead ka nga lang ng ilang taon kaya malabo talagang magkita noon. Gusto mo ba siyang makilala?" "Huh? Ah... sige, po," sagot na lang ni Leo. "Naku, mabuti! Dahil kahit mas bata iyon sa iyo, paniguradong hindi ka mabuburyo doon dahil mataas ang IQ at may double degree na agad kahit sixteen palang siya noon!" excited pang ani Prof. Tiamzon.

Bitbit ang maliit na bag kung saan nakalagay ang lantern na may drawing ng pusa at elepante na ginawa ng mommy nita, tumakbo siya papasok ng school. Pagkakita kay Leo, agad niya itong iniabot. “Para sa ‘yo,” sabi niya, abot hanggang tenga ang ngiti. Medyo matamlay si Leo nung una, pero nang makita niya ang lantern, nagliwanag ang mukha niya. Isang napakagandang pusa at elepante. Ang cute, ang linis, at parang totoo! Sabay tanong si Owen, medyo proud, “Like mo ba? Mommy ko nag-drawing niyan.”

Leo sa isang upuan, nakababa ang mga mata, at tila ba malalim ang iniisip habang nakahawak sa kaniyang noo. Nag-atubili si Prof. Jiya sandali bago lumapit sa kaniya at mahinang nagsabi, "Sorry na, Leo. Nalinlang lang talaga ako ng aking estudyante. Huwag ka namang magalit sa akin." Tumingala si Prof. Leo para tingnan siya. Ang kaniyang paningin ay kalmado ngunit napakalamig, na tila ba tumitingin siya sa isang estranghero.

tanong ni Adrian, ang matalik niyang kaibigan, na nakasandal na tila pagod na pagod sa mahabang biyahe. “Hinding-hindi puwede,” sagot ni Leo, na mas lalong hinigpitan ang hawak sa manibela. “Dapat ngayong gabi mismo ay linisin ko ang utak niya. Kung kailangan ko siyang palaklakin ng holy water para matauhan siya, gagawin ko!”