Lolo Tinira Ang Apo Novels & Stories

Ayaw niya daw muna akong magtravel patungo sa ibang bansa dahil hindi daw safe para sa akin iyun, "Ang ganda ng apo ko! Salamat sa Diyos dahil kahit na puro sakit sa ulo ang binibigay sa akin ng ama mo nabigyan niya naman ako na napakagandang apo! BAwing bawi na siya sa lahat ng kunsumisyon na ibinigay niya sa akin!" nakangiting bikgas ni Lolo. Hindi ko naman mapigilan ang matawa!

Hindi kinonfirm nina Kuya pero hindi rin naman nila dineny. Pero kung siya man yun, bakit niya hinayaang umabot sa ganun ang kalagayan niya? Pagtingin ko kay Lola nakangiti na ito sa akin. Yung tipo ng ngiti na may halong panunukso kaya napakunot ang noo ko. "Nakalimot na kang Hunter Apo? Si Hunter Sandoval gud katong imong pers love." [ Nakalimutan mo na si Hunter Apo? Si Hunter Sandoval ba, yung first love mo.]

Total hindi naman maka alala si Lolo Pedro ay mag papanggap nalang syang si Carmela. Tumango tango ang matanda, ang namuo nitong luha kanina ay ngayong patuloy na sa pag tulo, "I-ikaw lang ang A-apo ko... Carmela.... I-ikaw lang ang tunay kong Apo... Ang nag iisa at ang tunay na Ejercito."

And my heart feels free everytime she calls me apo. I can't explain how happy I am right now. The joy inside me is over the moon. "Jonnah, let her eat," natatawang pigil ni Lolo at napakamot sa batok nang simangutan siya ni Lola. "Fine! Kumain ka na muna, apo ko. Dahil mahaba-haba ang pagkukuwentuhan natin ng Lolo mo mamaya," masiglang sabi niya at humalik sa pisngi ko saka niya sinimulang kumain.

Tamad akong bumaba sa napakahabang hagdan at kumunot ang noo ko nang makita ko kung sino ang nasa sala na kasamang nakaupo nila Lolo. "Oh. Here's my beautiful, Apo!" Biglang deklara ni lolo kaya napasulyap sila sa'kin. At kung pwede lang umirap ay ginawa ko na. Wala pang nababanggit si lolo tungkol sa kasal kaya medyo maayos-ayos pa naman ang pakiramdam ko, pero kung sakaling sasabihin na niya sa'kin ang tungkol doon ay susubukan ko siyang kausapin na huwag ituloy. Ayokong magpakasal sa hindi ko naman gusto.

Dapat hindi niya 'yon nabanggit eh. "So nakalayo ka nga? pano ka nakakita kung si toto lang ang kalaro mo?" "Binilhan po siya ng lola niya." Pagsisinungaling niya. Ang kamay niya naman sa likod na hindi nakikita ng mama ay naka krus. Humihingi siya ng sorry sa god dahil sa pagsisinungaling. Sana talaga hindi magalit si god.

Hindi alitana kung basang-basa man iyon ng kaniyang mga luha. "Lalaban ako, para sa'yo. Malay mo maawa sa atin ang Diyos at bigyan Niya tayo ng himala," ang binatang ngumiti pa. "Huwag kang umiyak, kailangan kong makita ngayon iyong matapang na Ara na sumampal ng malakas sa akin kaya ko siya hinalikan," anitong lalong lumapad ang pagkakangiti dahil sa huling sinabi.

anitong tinungo ang pintuan ng sasakyan kung nasaan ang apo nito. “Magkikita pa tayo—” anito kay Clarissa saka na hinayaang kumawala ang mga luha nito. “Lolo—I love you, forever,” ani Clarissa sa matanda. “Forever I will love you, honey. Ikaw ang magiging pinakamagandang sirena sa buong karagatan,” anito sa bata saka masuyong hinalikan sa noo. “You will wait for me, Lolo?” anito sa kanya saka masuyong itinaas ang isang kamay at hinaplos ang luhaang mukha ng lolo nito.

Halos hindi ko na siya makilala! “A-Apo.. S-Salamat a-at p-pinag b-bigyan m-mo a-akong m-makasama k-ka.. H-hindi n-na a-ako m-mag t-tatagal a-apo.. S-salamat a-at k-kahit sa h-huling s-sandali k-ko ay m-makakasama k-kita..” nahihirapang usal ni Lolo. Hindi na niya halos maibuka ang kaniyang bibig ngunit pinilit pa rin akong kausapin.

Though pinakain n'ya kanina baka busog pa kaya nagpasya muna ako magtungo sa k'warto nila Lola Brenda at Lolo Mattheus. Pinapasok ako ng Lola Brenda. Nakangiti akong pinagmasdan sila sabay nanonood ng TV. Para pa rin silang mag-boyfriend kahit na may apo na sila sa tuhod. “Apo, halika, rito ka umupo,” sabi ng lola tinutukoy sa tabi nya pinagpagpag n'ya iyon. Mabilis akong lumapit. “Hindi pa rin umiyak si Apollo, sa daddy n'ya ano?” ani Lola Brenda, nakangiti pa.