Lost Track Of Time นิยาย & เรื่องราว

bati niya pabalik kaya dumagundong ang malamig na boses nito. Lumaki ng bahagya ang mata ko. Akala ko ay hindi niya ulit papansinin ang bati sa kaniya. Nagpaalam kaagad si Trist kaya nagpasalamat ulit ako bago siya umalis. Naiwan ulit kaming dalawa. Hindi siya umimik kaya hindi rin ako umimik. Is he waiting for something? Someone? Bakit ayaw niya pang magsimulang kumain?

Sinandal ko na lang ang ulo ko sa chest nya. Nagulat ako ng maramdaman kong dahan dahan kaming nagsu-sway at nagsimula na syang kumanta. 🎶 What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can't keep up and I can't back down I've been losing so much time 'Cause it's you and me and all of the people with nothing to do, nothing to lose And it's you and me and all of the people

"This time hindi mo na makakalimutan?" Natatawa naman ito dahilan para magtaka siya. "Papaano ko makakalimutan kung nandito na nga ako at sinusundo ka?" Napakunot ang noo niya. "My gosh, Maddy! Hindi mo ba alam na lunch time na?" Umiling siya dahilan para mapasapo ito sa noo. "Past twelve na po para alam niyo." Napatingin siya sa relong pambising at nakitang twelve fifteen na nga. Hindi niya namalayan ang oras dahil busy kasi siya lalo na't kararating lang ng ibang mga bulaklak ngayon.