Lost Track Of Time の小説・ストーリー

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.

Kumain kami at nag-usap-usap, pero hindi ako makapag-focus. Nang matapos, napatingin ako sa orasan-4:15 na! Dapat kasi nakauwi na ako ng 4:30. Tumayo agad ako. "A-aalis na ako... salamat, Hendrix, Mika" paalam ko sa kanila, na tila nagulat sa mabilis kong galaw. Patakbo akong lumabas ng canteen. "Sandali, Zamara...!" narinig kong humahabol sina Mika at Hendrix, pero hindi ko na sila pinansin. Bukas na lang ako magpapaliwanag..

kaso napatigil din ng masulyapan ang malaking wall clock sa sala nila. "My goodness! Ganoon na ako katagal na nawala sa HTB?" Nasapo niya ang ulo dahi sa gulat n Aba'y mag-aalauna pa lang sa tanghali nang umalis siya sa HTB. Kaya nga nag-order siya ng lunch nila sana ni Imelda kaso nawalan siya ng ganang kakain sana dahil sa wala siyang napala rito. Kung ganoon siya katagal na nawala sa HTB, saan siya nagpunta? Tatlong oras siyang nakatitig sa kawalan o dinadaya lang siya ng orasan? Sa pagkakaalam niya ay tumigil siya ng nakalayo siya kaunti sa restaurant, nagwala sa mismong loob ng ng sasakyan. Pero alam naman niyang pinausad niya ito at nagtungo sa hindi kalayuan sa bahay ng nobyo niya.

End of flashback. I'm sweating bullets here as I'm trying to ignore the time. Nasa opisina ako ngayon. Fully occupied ang schedule ko for today. Ang dami kong investors and meetings na kakaharapin pero hindi nakikisama ang isip ko. Blangko ito at kahit na anong gawin kong paghamig sa sarili, I'm still not my real self. Muli kong sinulyapan ang relo. The time is running faster than its usual function.

Ang panahon ay palaging hindi mahulaan, tulad ni Mark Tremont. Bumubuhos ang ulan at hindi nagpapakita ng mga palatandaan ng pagtila sa lalong madaling panahon. Sa pagdaan ng panahon, nalamang niyang stranded na siya dito. Kahit na ang kanyang opisina ay hindi masyadong malayo, hindi niya pa rin ito maoupuntahan.

sabi ko. Lumipat si Charm sa ibang log. Walang entry. Walang biometric record. Walang camera confirmation. “Imposible,” bulong ni Charm. “Hindi siya pwedeng mawala sa system.” “Unless…” sabi ni Rafael. “Unless manually tinanggal ang tracking,” dugtong ko. Tahimik ang lahat. “Hanapin ninyo ang gap,” sabi ko. “May timestamp na nawawala.”

utos ko kay Zero na agad namang sinunod nito. Tiningnan ko ang oras, 11:35 a.m nang bigla itong tumigil at nang nag play ulit ay naging 12:35 p.m na kung saan makikitang nagmamadaling lumabas sa room si Doctora Trishia, kitang-kita ang panic sa mukha nito at parang takot na takot. What the hell! Ano ang nangyari sa isang oras ng deleted footage?

Puros naka itim ito ngayon, bigla ko tuloy naalala nung una ko siyang nakita sa bar, na kahit na sobrang dilim at naka itim ay nakuha parin niya ang atensyon ko tulad ngayon The band started, so I avoided my gaze at him. Sumulyap ako sa kaibigan at doon nakita ang pag kunot ng noo niya ng marinig na iba ang kakantahin ko. Sinamaan niya ako ng tingin ng malaman kung ano ito. "What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can't keep up And I can't back down I've been losing so much time,"

dagdag ko pa. Mahabang taon na rin ang lumipas,sa loob ng mahabang panahon na iyon umaasa akong magigising pa ang aking anak. Sa muling pagsapit ng dilubyo malaki ang magiging papel niya. Ngunit,bakit parang may pumipigil sa paglapit ng lunas sa aking anak. Alam kong papalapit na siya ngunit bakit parang malayo parin? Nawa'y tulungan siya ng liwanag ng buwan na tumungo sa tamang landas. Konting panahon at oras na lamang ang natitira, Sana ay hindi pa huli ang lahat.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.