Lost Track Of Time Novels & Stories

Kanina nang tumawag si Joshua sa kaniya ay sinenyasan niya ang mga ito upang gumawa ng paraan upang ma-track ang lokasyon ng dating kaibigan. Subalit dahil nga biglaan ang mga pangyayari at wala sila sa tamang lugar, walang tamang equipments, maging ng tao na specialized ang tracking kung kaya walang magawa ang mga ito kung hindi ang makinig lamang kay Joshua. Maging ang binata kanina ay tila alam din na hindi nila ito mata-trackdown kung kaya panatag ang loob na makipag-usap sa kaniya na labis niyang ipinagngangalit ng kalooban.

maikli ngunit nakapanlalamig niyang sagot. "What do you mean reset?" tanong ko habang lumalapit sa kaniya. "Paano magre-reset ang system nang walang pahintulot ni Timothy?" "Iyon nga ang problema" seryosong saad ni Trevor, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang bulong. "Walang kahit anong footage na natira sa pagitan ng alas-dos hanggang alas-kwatro ng madaling araw. Deleted. Clean wipe. Maging ang mga backup servers natin sa main office, hindi ma-access ang oras na 'yan."

STELLA LUNA The strange thing about happiness—when people are genuinely happy, they rarely notice how quickly time passes because their hearts are too busy living in the moment instead of counting the seconds. But when someone starts caring too much, overthinking too much, or fearing the possibility of losing what they have, time suddenly feels painfully slow. Every minute becomes noticeable, every silence feels longer, and every passing second carries the weight of uncertainty. It is as if happiness allows people to forget time exists, while fear and attachment force them to become aware of every moment slipping away.

Tch. Nagpaiba iba ako ng posisyon at pumikit ng mariin habang pinipilit kong matulog. I also lost track of the time because I simply don't have any gadgets in me! Maging orasan sa kwarto na iyon ay wala rin.

Kabanata 21 Kinabukasan ay napagdesisyonan kong maglakad papasok. Actually, masama pa rin ang loob sa akin ng parents ko dahil hindi raw ako nagpaalam no’ng umalis ako. Kaya hindi ko na naabutan si Mom nang magising ako. *Flashback*

Kinawayan niya ang Time Capsule at binilisan ang takbo. Sa simula, nararamdaman pa rin ni James ang presensya ng oras. Gayunpaman, dahan dahan at unti unti, nagsimula siyang mawalan ng pakiramdam ng oras. Hindi na niya alam kung gaano na siya katagal sa River of Time. Marahil ay lumipas na ang mahabang panahon, o marahil ay saglit lang. Lumalabo ang Time Capsule sa kamay niya.

Bumalik ang mga alaala nang parang baha. Flashback: Tatlong taon na ang nakalipas. “Love, gising na. May meeting ka pa,” mahinang bulong ni Venice habang hinahalikan ang kanyang noo. Nasa kusina siya, nagsasalang ng kape, suot ang isa niyang lumang t-shirt. Walang make-up. Walang pretensyon. Pero sa mga mata ni Romer noon, siya ang pinakamaganda sa buong mundo.

5:30 AM – Tatanggap ng death glare galing kay Duke dahil late ng 5 minutes. 6:00 AM – Maghahanda ng tsaa na walang peppermint (baka lumipad na naman ang vase). 6:30 AM – Tatanggap ulit ng death glare kahit wala akong ginagawang masama. 7:00 AM – Magpa-practice ng paghinga kasi baka makalimutan ko dahil sa stress. Bumuntong-hininga ako habang naglalakad sa hallway ng kastilyo, bitbit ang isang tray na puno ng pagkain.

Pero kapag hindi mo hinahanap, kusa itong lumilitaw. Kinabukasan, ginising si Celestine ng alarm clock niya. Pagkatapos mag-ayos, agad niyang hinanap ang kanyang ID. Palapit na nang palapit ang alas otso, kaya unti-unti na siyang kinakabahan. Mukhang nawala na talaga ang ID niya.

Kahit ngayon lang ay sana mailigtas ako. Pero aasa pa ba ako? Alam ko na walang nakakita ng dinukot ako ni Dani. Hindi ko rin alam kung alam na ba nila na nawawala ako. I already lost track of time. Pakiramdam ko ay ang tagal ko na dito. Pakiramdam ko ay ilang araw na ako dito sa impyernong ito.