Lost Track Of Time Novels & Stories

bulong ko sa sarili ko. Ilang araw lang akong nawala pero pakiramdam ko ang tagal kong hindi nakabalik. Hindi ko naman gaanong napapansin ang oras nung nagtatrabaho ako dun pero lagi ko pa rin siyang naaalala bago matulog o kahit sa anong bagay na nakakapagpaala sakin sakanya. Napangisi nalang ako. Nakakatawa lang na naisipan ko talagang layuan muna siya though I know myself that I can't.

Malalim na bumuntong-hininga si Rosa. Hindi niya maintindihan kung paano nagkakaroon ng oras ang isang tulad ni Trojack—na may negosyo na kumikita ng daan-daang milyon kada minuto—para intindihin ang mga bagay na may kinalaman sa kanya. Ayaw niyang aksayahin ang mahalagang oras nito.

"Miles, may dala ka bang kahit anong device?" Napatingin si Miles, medyo nag-alinlangan. "They confiscated everything... pero—" pinasok niya ang gilid ng medyas niya gamit ang talampakan, at may maliit siyang nahulog sa sahig—isang sobrang liit na tracker-slash-timer. "I hid this. Hindi ito basta-basta nade-detect. It's basic, pero enough para mag-track ng oras at makakuha ng weak signal sa loob."

walang emosyon niyang tanong. I let out a humorous chuckle. “I already remember everything that happened, and I’m pretty sure that you did something, so I can forget about it.” Marahas akong napabuga ng hangin. “But I won’t allow you to do it again. Wala kang karapatan na tanggalan ako ng alaala ng walang pahintulot ko.” “It’s because you’re frightened that time. Kaya wala akong pinagsisisihan sa nangyari. Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama ng mga panahon na ’yon,” paliwanag niya.

hindi ko alam kung kakayanin ko pa ang sakit na ito. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatayo lang sa harap ni Morgan, nanlalambot, hindi makapaniwala sa narinig ko. Marco lost his memory. Hindi niya ako naaalala. Hindi niya alam ang tungkol kay Frost.

Wala na akong time para magmukmok sa loob ng kuwarto at magsayang ng rolyo-rolyong tissue. Time is gold. Hindi ko dapat pinag-aaksayahan ng luha at energy 'yong maling tao. He's not worth it. Makakalimutan ko rin siya not now but I'm not sure when. I have to erased him from my memory. If only I had a reset button. Nadatnan ko si Jack na nasa gate ng apartment ko. Ano kayang sadya niya? Sana naman good news 'yong maririnig ko mula sa kaniya. Quota na ako sa bad news ngayong araw na 'to e.

Nanlaki lalo ang mata nila ng silaban ko na ang papel na hawak ko at unti-unti na itong tinupok ng apoy. “Sa oras na may hindi mangyaring maganda ay sunugin mo ang mga papel na ito. Tandaan mo Anastsaia, wala dapat ibang maka-alam kung paano ko ginawa ang time machine. Sa oras na malaman niya ang tungkol dito ay baka lahat tayo’y mawawala sa mundo. Mapa-present man ‘yan, past o future.”

Panay ang sulyap niya sa akin pero hindi ko siya tinapunan ng tingin. Nakatingin lang ako sa bintana ng sasakyan habang tanaw ang city lights. What day is it And in what month? This clock never seemed so alive I can't keep up, and I can't back down I've been losing so much time 'Cause it's you and me And all of the people with nothing to do Nothing to lose And it's you and me And all of the people And I don't know why I can't keep my eyes off of you

Wala akong nagawa, isang gabi habang kasama ko siyang kumakain sa paborito niyang fastfood chain ay nakita ko ang nagdadalamhating si Constantine. Sa labas ng malawak na salaming humahati sa kinaroroonan namin ay nakilala ko siya. Siya ang tinatawag na 'keeper of time', ang angkan niya ang may hawak sa orasan na kayang magtigil at magpabalik ng oras. Sagrado ang bagay na 'yon kaya naman pinangangalagaan nila. Kaakibat pa no'n, ang pagpapanatili nila na sarado ang mga lagusan patungo sa nakaraan at hinaharap. At ngayon na binuksan niya 'yon, tiyak na may malaking binabalak siya.

Allysa Chloe Hernandez After three months. Mabilis na lumipas ang panahon. Tatlong buwan na agad ang lumipas. Parang kailan lang nakikipagmatigasan talaga ako sa magulang ako para sa magaganap na engagement party pero hindi ko alam na aabot pa rin talaga kami ni Dave Arkiel dito. Marami akong ginawang paraan para lang hindi matuloy ang engagement party pero sa huli ay wala pa rin akong nagawa. Dumating pa nga sa punto na naglayas ako sa sarili naming tahanan huwag lang matuloy ang pinag usapang kasal pero sa huli'y wala pa ding nangyari. Tama nga si Mommy at Daddy hindi ko pa kaya ang sarili ko. Hindi ko kaya na wala sila sa tabi ko.