Love Me Harder Novels & Stories

I LOVE HIM SO MUCH. THEN END.

Bakit ganito ang isinukli mo sa pagmamahal ko sa'yo noon. I love you. I really do sweetheart. Please hear me. Please, magpalakas ka? Maghihintay lang ako hanggang sa paggising mo. Just please, huwag mo kaming takutin, huwag mo akong takutin. Please, I'm begging you to still hold on sweetheart. I know you'll survive all this. Sabay nating hilingin sa diyos ang paggaling mo ngayon. I Promise you, sa paggising mo hindi na ako hihiwalay pa sa tabi mo. Magpapakasal tayo, tutuparin natin ‘yong mga plano natin noon na bubuo tayo ng isa at masayang pamilya. You're not even my bedwarmer and mistress anymore. Bubuo pa tayo ng pamilya natin. You will be my wife, my treasure and my life. Please back to

Hindi siya nito nilingon kung kaya't hinubad niya ang suot niyang sapatos at agad niyang ibinato kay Bruce pero napangiwi rin ng mukhang malakas yata ang impact niyon dahil lumingon ito sa kanya gamit ang nakakamatay na tingin na parang gusto na siyang kainin nito ng buhay. Ang mga titig nito na parang tinatarak siya ng libo-libong kutsilyo. Hindi niya alam kung saan siya ngayon tutungo ngayong si Bruce ay napabalik sa dinaanan ng wala sa oras dahil sa napuruhang batok nito. "H-hey, I didn't mean to b-be that way..." Litse at talagang nag-stutter pa siya. "You did not mean that way, pero sapol na sapol mo ang batok ko. Ako ba ay pinagloloko mo?"

Para akong mababaliw lalo ng nag bago ang bilis at ang galaw nya Lately it was Hard and slow, now it's hard and fast. Damn, maaga akong mauubusan ng katas sa ginagawa nya saakin. "Dave, that's it! AHHH!" he cover his hand on my mouth to minimize the sounds, i can clearly hear the sounds of two bodies. Fucking hard, namamanhid na ang pang upo ko at nakakaramdam ng antok "I love you" Dave keep saying it over and over again. I smile sweetly and he remove his hand on my mouth at nilipat sa balakang ko pareho

Napapikit ako. Nang marinig ko ang mga salitang ‘yon, parang may kung anong pumunit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung matagal ko na ba ‘yong hinihintay, o sana hindi ko na lang talaga narinig. “I love you,” ulit niya. “And I know it doesn’t fix anything. But I need you to know it.” “Don’t,” halos pabulong ko na lang sabi. “Don’t make this harder than it already is.”

So you can keep me Inside the pocket of your ripped jeans Holding me closer 'til our eyes meet You won't ever be alone, wait for me to come home? Wahhhh mahal na mahal ko talaga ang lalakeng ito. Agad akong namula ng nginitian ako nito ng napakaganda ?Loving can heal, loving can mend your soul And it's the only thing that I know, know I swear it will get easier Remember that with every piece of ya Hmm, and it's the only thing we take with us when we die? ?Hmm, we keep this love in a photograph We made these memories for ourselves

Because eventhough he remained friends with her brothers, he couldn’t forget all sorts of things Lav made him do. Siguro iyon ang dahilan kung bakit hindi nagwork. Eversince bumalik silang dalawa dito sa San Diego ay nagiba narin ang pakikitungo nila sa isa't isa. It wasn’t for the lack of trying. He tried. God knows he did for one solid year. He just couldn't bring back his old feelings for her. He secretly hoped she would understand but Lav being Lav, she went berserk at him. Even went as far as breaking things in his apartment and hitting his car's windshield with a baseball bat.

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”

Sa akin na lang lahat 'to. "Grabe, pinagpalit talaga ako para sa pagkain pagkatapos akong tawaging 'Love'." Pagpaparinig ni Topher na hindi ko pinansin. Nagpatuloy lang ako sa pagkain at dahil medyo naawa ako ay nagtira ako ng dalawang takoyaki para sa kaniya. Itinulak ko 'yon palapit sa kaniya at inilapit sa akin ang nachos.

Hindi ako nagmakaawa. I just decided. From now on, no more love. No more waiting. No more begging. Kung gusto lang nila ng katawan, edi 'yon na lang din ang ibibigay ko. Walang puso, walang damdamin. Just skin on skin, no strings, no pain. Gusto nilang maglaro? Sige. Pero this time, ako ang maglalatag ng rules.