Lucy Heartfilia นิยาย & เรื่องราว

Inabot niya ang kanyang kamay kay Lucy. Ngumiti naman si Lucy at nakipag kamayan. “Hello, Ms. Klentina. I'm Lucy, Lucy na lang ang itawag mo sa akin.” “Lucy,” ulit ni Klentina na may malawak na ngiti, nang walang pag-aalinlangan. Gaya ng sinabi ni Aeris, agad na nagustuhan ni Lucy ang dalaga. Medyo magkaiba ang personalidad nito kay Aeris, pero pareho silang nagbibigay ng komportableng pakiramdam sa kanya.

She told me that a boy named Tyron started asking her number on a random night in a club, they both exchanged texts and calls but Lucila is not taking him seriously. But Lucila is not a heartbreaker. She just wants to make sure that everything will go in what she desires before actually commiting something to the person she’s talking. I like her for that. Hindi niya pinapairal ‘yung kalandian niya, hindi tulad dati na kung sino-sino na lang ang pinapatulan. Mabuti nga at nagbago na rin siya kundi baka ngayon ay nagsasabunutan pa kami.

Mukhang excited na tanong ni Lucy sa dalaga sa halip na mangamba dahil hinanap pa siya nito. Matipid na ngumiti si Cynthia sa babae at mataman itong pinagmasdan kung maaring pagkatiwalaan at gawing kakampi. "Sabibin niyo lang po at lahat gagawin ko para sa inyo. Kapag may lalandi sa fiancee ninyo na taga rito ay asahan ninyo rin po ako sa ganiyang bagay." Makahulugan pang dugtong ni Lucy at nahuhulaan niya ang iniisip ng babae. Kailangan niyang maunang s******p dito upang tumaas ang posisyon sa kompanya. Nauna siya kay Charlene sa kompanyang ito pero ito ang unang na promote sa halip na siya.

Dinig ko mula sa hindi kalayuan ang hagulgol ng ina ng batang binawian ng buhay. It's unbearable. "Walang point kung maski ang mga iyak at hinaing nila ay pakikinggan mo, tandaan mo, ipinanganak tayo bilang mga nilalang ng kadiliman." Hinarap niya ako at saka ako tinitigan sa aking mga mata. Kita ko ang unti-unting pamumula ng kaniyang mga mata. "We are the children of the night, brother. Hindi parte ng pagkatao natin ang awa at simpatya. Huwag mong kalimutan kung sino ka talaga, Lucifer." Mataman niya akong tinitigan. Napayuko na lang ako dahil sa sinabi niya.

Pipilitin niyang maiabot ito kay Lucy, kahit hindi na siya magpakita dito maibigay niya lang ito sa dalaga. Ngayon lang siya nagkaroon ng lakas ng loob para makita ito sa muling pagkakataon at ayaw niyang masayang iyon. "Ano ang ginagawa mo rito? Ang lakas naman ng loob mo para magpakita pa sa akin pagkatapos ng lahat?!" galit na sambit ni Lucy sa harap niya. Hindi niya na nagawang umiwas nang una siyang makita nito habang papasok sa auditorium ang dalaga kasama ang ilan sa mga kaibigan at ang kaibigan nitong si April na may bitbit na isang cute na batang sa hinuha niya tatlong taong gulang na batang natutulog habang buhat-buhat nito, anak siguro ni April naisip niya.

Pero kahit nalilipasan ako ng gutom kapag nasa misyon ako ay Hindi ganito aking nararamdaman. "ma'am Lucy ayos ka lang ba?.tanong ni ate lera sa'kin. Tinaas ko aking kamay upang ipabatid rito na ayos lang ako. Dahil pakiramdam ko nanghihina aking katawan. Naghintay pa ako ng ilang minuto ng alam Kong medyo maayos na aking pakiramdam ay sinubukan Kong tumayo upang magmumug. Nagtagumpay naman ako. Pero ramdam ko pa rin Ang pagkahilo at panghihina.

sabi ko while sipping my drink. “No. It’s fine. Hindi nga kita halos makilala. You had changed, Lucy” mahinahong saad niya habang iniinom rin ang inorder na inumin. “It’s Lucienne.” I corrected. “And yeah, I changed. A lot,” dagdag ko nang may diin sa dalawang huling kataga. I’m trying so hard to compose myself para di niya lang mahalata na nanginginig na ako. I am not supposed to feel this way but I can’t help myself either.

“He likes seafood? Favorite rin ni Lucy ang seafood.” “About your daughter, sa tingin ko nakita ko siya sa publishing house noong nakaraan… Hindi lang ako sigurado kung siya nga ba ‘yon, may suot kasi siyang facemask at iba ang kulay ng mga mata niya. Lucy got your ash-grey eyes, pero iyong dalagang nakita ko ay green ang kulay ng mata, katulad ng mata ni Apocalipsis at Chii.” “Baka nagkamali ka lang… Hindi lumalabas ng bahay si Lucy ng hindi kasama ang mommy niya.”

Kung makikilala si Felicia sa buong mundo na ito talaga ang nawawalang apo na si Lucas Moretti ay paniguradong mapapasakanya ang lahat ng nakikita niya ngayon. Dahil si Lucia lamang ang nag-iisang apo na pinalaki ni Lucas at naging malapit sa kanya. Pero nakikita ng matanda na walang ibang intensyon ang batang nasa harapan niya sa yaman na meron siya. Nakikita rin niya na gusto lang nitong matuto ng mga ibang bagay na hindi pa nito nalalaman sa buong buhay nito. Napabuntong hininga na lang siya at napatingin kay Felicia dahil kahit matured na itong mag-isip ay bata pa rin ito na gustong malaman ang buong mundo.

Lumingon siya sa upuan at diretsong tumingin sa kanya. Dapat sabihin na ang pigura ni Lucy ay hindi kapani-paniwalang kaakit-akit. Lahat ng bagay sa kanyang katawan ay mapang-akit, kabilang ang kanyang mga earlobe, ang kanyang sapat na mga taluktok, at ang kanyang puting-niyebe na mga braso. Natuyo ang bibig ni Alex, at namula at nag-iinit ang mukha nito sa pagtingin sa kanya.