Luntiang Paraiso の小説・ストーリー

Sobrang tahimik ng lugar na ito at tanging huni ng ibon at ang paghampas ng mga alon papunta sa baybahin. Hindi pa rin ako makapaniwalang makakatapak ako sa islang ito. Parang dati lang ay pangarap ko lang makatutungtong sa islang ito. Tanaw kasi ang El Paraiso sa Sambawa Island kung saan kami nanirahan ng mga kapatid ko. El Paraiso. Ang alam kong ang islang ito ay exklusibo lamang para sa hindi ko kilalang magkakaibigan.

Kung anu-ano pa ang naging paksa nila. At nakarating na nga sila sa bagong bukas na Pearl Paradise Resort. Napahanga siya sa ganda ng lugar at maging sa pagiging luxurious nito. Masasabing na para sa mayayaman at kilalang tao ang target market noon. Napakaganda rin kasi ng location, nakaharap sa Honda Bay at may natatanaw na mga maliliit na isla o islet. Apat na gusali iyon na pawang modern ang arkitektura.

Pagdating namin sa SANTIAGO RESORT, sinalubong kami nina Lance at Keira. "Welcome sa paraiso namin!" masayang bati ni Lance. Niyakap ako ni Keira. "Ate, deserve niyo ‘to. Kaya enjoy lang kayo. Kami na ang bahala dito." Pagkapasok namin sa resort, napanganga ang lahat. Malinis ang paligid, presko ang hangin, may infinity pool, at tanaw ang mala-kristal na dagat. Niyakap ako ni Chris mula sa likod. "Thank you, mahal, sa lahat. Ito na siguro ang isa sa pinakamagandang chapter ng buhay natin."

Hindi alam nang lalaki kung bakit sa isang araw lang ay dalawang beses na niya ito naabutan sa dalampasigan at hindi pa rin nawawala ang malungkot nitong mga mata, sa tuwing natitigan niya ito. Nasa tapat si Ensley nang kanilang resto at nakatingin siya sa signage nila na may nakalagay na "Welcome to Paraiso" which is para sa kaniya ang cringe non. Napatanong na lang siya kung sino ba nag isip ng paraiso at nang maalala niya kung sino ay napatawa na lang siya sa sarili niya. Siya pala yung batang nag sabi sa magulang niya na Paraiso na lang ang ipangalan sa restaurant nila dahil mukha itong paraiso para sa kaniya nung bata siya. Tuwing gabi nag kakaroon ng maliit na ilaw sa paligid ng kanila

Ngunit hindi makikita ang mga iyon sa tapat ng Paraiso dahil napakadaming halaman sa harapan, matataas na puno't lanscape sa hardin. Sa malayo, ang napakalaki at napakataas na gusali lamang ng Paraiso De Pendilton ang nakikita. Natigilan sa pag-aayos ng kama kama nang may marinig na umiiyak mula sa hardin. Agad na lumapit si Amary sa bintana upang tanawin si Zarchx Junior. Ngunit hindi natatanaw sa bahaging ‘yon ang pool dahil masyado na itong nasa likod at nagtataasan ang mga landscape.

"Fresh air!" Lumanghap ako ng sariwang hangin habang naglalakad sa labas. Hindi sasapat ang salitang malaki at malawak para ilarawan ang Hacienda Altagrasia. Bukod roon ay napakaganda rin ng paligid. Maraming puno, street lights at water fountain.

Pangiti lamang itong tumango bilang pagtugon. S loob ng pintong iyon ay may isang hagdanan. Bumaba ako sa makitid na hagdanang iyon patungo sa dulo. Nagliliwanag naman ang isang lagusan sa dulo nito. Nasa ilalim kasi ng Casa Lamia ang lugar na tinatawag naming lahat sa Sinag Araw na Piedra del Sol.

Papunta sila sa Isabela kung saan nakatayo ang sanktwaryo. Tatlong oras din ang iginugol nila sa biyahe mula Villapureza hanggang Isabela. Pagbaba, sinalubong sila ni Ate Mira, ang tagapamahala ng sanctuary. Nag-mano si Ate Mira kay Father Tonyo at ipinakilala naman ng pari si Lila at Minggay kay Mira.

Mayroong isang maliit na upuan na nasa gitna ng tuktok, at isang tanda na may nakasulat na “LUGAR NG PANGARAP.” “Tara, umupo tayo,” sabi ni Zeus, humihila sa aking kamay. Umupo kami sa upuan at tinitingnan ang tanawin. Tahimik lang ang paligid—ang tanging ingay na naririnig namin ay ang hangin na humahampas sa aming mukha. “Zeus, ito ay napakaganda,” sabi ko, hawak ang kanyang kamay. “Hindi ko malilimutan ang lahat ng nangyari dito sa Baguio. Ang mga alitaptap, ang Mines View Park, ang palengke—lahat ng ito ay espesyal para sa akin. Dahil kasama kita.”

Alam n'ya ang plano nito kaya nito hinayaan ang resort na malugi. Ang Hotel De Paraiso ay isang sikat na beach resort noong panahon ng kanyang ama. Ang lungsod ng Santa Luciana ay sagana sa mga tourist spots kaya malabong mawalan ng turistang dadayo sa lugar. Bago nag-resign ang kanyang ama at iniwan sa kanyang mga kamay ang buong VM Group, itinalaga nito si Ariston sa Luciana upang pangasiwaan ang resort. Ngunit hindi nagtagal ay unti-unting bumaba ang rate ng hotel at maraming hotel guest na nag-complain sa kanilang social media websites. Napag-alaman n'ya na laging nasa casino ang kanyang tiyuhin instead na pangasiwaan ang resort. Ayon sa kanyang ama, sinadya umano ng kanyang tiyuhin na p