Parang Tanga Mga Nobela at Kwento

��𝑏𝑎𝑠𝑎𝑛 𝑑𝑖𝑏𝑎?..𝑝𝑎𝑟𝑒ℎ𝑎𝑠 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑡𝑎𝑦𝑜𝑛𝑔 𝑤𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑝𝑎𝑙𝑎" 𝑁𝑎𝑝𝑎𝑚𝑢𝑙𝑎𝑡 𝑎𝑘𝑜.. "𝑆𝑖𝑛𝑎𝑠𝑎𝑏𝑖 𝑚𝑜 𝑏𝑎𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑠 𝑚𝑎𝑏𝑢𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑔ℎ𝑖𝑛𝑡� �𝑦 𝑛𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔?"

Naiwan s'yang igting ang mga panga at kuyom ang mga kamao habang nakasunod ang tingin sa pinto na dinaanan ni Tanya. "Fvck!"

Parang isang dasal na ang mga katagang lumalabas sa kanyang bibig, panalangin upang muling marating ang makamundong langit. Napalipat na lang siya ng hawak sa mga kamay nitong nakakapit sa kanyang dibdib upang panatilihin ang maiinit nitong palad doon, dahil tila iyon ang nagsisilbing dagdag sensasyon sa kanya. "Oh fuck!" garalgal nitong sambit habang pinapabilis ang kilos dahilan para tuluyan nang kumawala ang naipon na pakiramdam sa kanya.

sambit Naman nito “Hanggang ngayon Tatanga Tanga parin kayo, no wonder madali kayong naisahan e” natatawa namang wika nito samin. “Aba Loko ka pala, Hindi kami Tanga ah suntokin ko yang Mukha mo!” asik ko Naman habang nakatingin sakaniya ng masama.. “Paandarin mo na nga Ang van nababanas na ako sa Lugar na ito, bilisan mo!” utos Naman ni Vern sakaniya na nag painit lalo ng ulo niya.

Parang isang sakong patatas na karga karga ni Barielle ang kaniyang pinakamamahal na Andromeda pababa sa unang palapag ng barko. Sa mesa kung saan hinihiwa ang mga karne inihiga ni Barielle ang napakagandang nilalang para sa kaniyang mga mata. "Oh my dear. You are so perfect for my weapon." Pinadapa ni Barielle ang kaniyang prime minister. He aligned his weapon to the red swollen hole. "Let's do it again baby." Tuluyan ng pumasok sa lagusan ang sandata ni Barielle. "G*d. Ang sarap mo baby. Mas masarap ka pa kay Shen." Kasabay ng mga alon ay ang pagbayo ni Barielle.

Parang magic na napalitan iyon ng matinding pagnanasa, napalunok pa. Mabilis na umigting ang panga niya at tumigas ang hawak ko. Ganito lang siya kadaling makuha. Isang hawak, isang malanding salita, nakakalimutan niya agad ang galit niya.

Parang background music ng isang suspense movie ang tumutugtog. Naisip ko bigla, ano kaya ang tumatakbo sa utak ni Lionel ngayon? Siguro iniisip niya na huling araw na niyang makikita ako bilang single. Habang papalapit ako sa kanya, mas lalo kong nakikita ang panginginig ng kanyang mga labi at ang takot sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga luha ay parang gripo na walang patayan. 'Tiis ka lang, mahal.. gago ka kasi.. hindi tayo aabot sa ganitong kalokohan kung hindi dahil sayo..'

Parang may kung anong kuryente, isang mabilis, mainit, at hindi mapigilang boltahe na gumapang mula sa dulo ng aking mga daliri, dumaan sa aking mga ugat, at sumakop sa aking buong katawan nang marinig ko ang kaniyang huling tinuran. Sa isang iglap, tila nagliwanag ang aking mukha. Isang malawak, totoo, at hindi mapigilang ngiti ang unt-unting sumilay sa aking mga labi, sa kabila ng mga natuyong luha na gumuhit ng mapait na landas sa aking pisngi. Ang bigat sa aking dibdib, ang parang may dambuhalang batong nakadagan sa aking paghinga ay biglang napalitan ng isang pamilyar na alaala. Isang alaalang nagdala ng matamis na hapdi at nagpabilis sa abnormal na tibok ng aking puso.

“Hindi kita tatakbuhan.” Literal na nalaglag ang panga. “Holy cow!” Daig pa niya ang pinompyang nang maraming beses. Mas lalo tuloy sumakit ang kanyang ulo hindi na lang dahil sa hang-over, pati na rin sa mga sinabi nito. “Pa’no nangyari ito? Bakit nangyari? Bakit hindi mo pinigilan ang sarili mo? Bakit hinayaan mong may mangyari sa ‘tin? Alam mo naman na lasing ako ‘di ba? Oh my gosh!” Kaagad siyang nagpanic nang maisip niya kung ano ang mangyayari kung may mabuo nga sila? “Panindigan mo ‘talaga ‘to, Vergara! At huwag na huwag mo talaga akong subukang takbuhan, kung ayaw mong putulin ko ang kayaman mo!” banta niya at natulala naman ito.

Parang isang malaking palakol ang tumama sa kanyang kaluluwa. Maraming beses itong mas masakit kumpara sa atake sa katawan ni Fane. Mas mataas ang resistensya ni Fane sa sakit kumpara sa karaniwang tao, ngunit napasigaw pa rin siya sa sakit. Nahirapan rin siyang huminga. Ito ba ang kahulugan ng level two na difficulty?