Mabuting Mamamayan Mga Nobela at Kwento

May sapi ba ang matanda? "Pasensya ka na sa akin, hija. Ganito talaga ako. Minsan ay talagang kung ano ano lang ang nasasabi ko. Lalo na sa mga kagaya mong may maamong mukha, concern lang ako. Pero… seryoso ako, mag iingat ka palagi sa pagmamaneho. Salamat dito... ikaw pa lang ang una kong customer ngayong hapon kaya lubos ang pasasalamat ko sa iyo hija."

Tumingin siya sa amin nang may ngiti—ang ngiting puno ng kaluwagan na matagal na niyang hindi maibigay noong mga panahong puno ng kahirapan at pag-aalala ang aming buhay. “Masaya akong makita kayong ganito,” wika ni Mama habang umuupo sa kabilang panig. “Ang mga pangarap na itinago ko noon dahil sa takot na baka hindi matupad, ngayon ay nakikita kong naging katotohanan na. Ang tunay na yaman ay hindi ang pera o ari-arian, kundi ang makita ang iyong mga mahal sa buhay na masaya, malusog, at nagmamahalan nang walang kondisyon.”

I’m not the type to give up on someone like that. Napabuntonghininga si Iwatani sa tabi ko bago nagsalita. “Don’t waste your time with people like that. Sobrang daming tao sa mundo na willing maging kaibigan ka. Marami kang makikilala na gagamitin ka lang para sa sarili nilang kagustuhan. Kaysa masaktan ka sa huli, mas mainam nang maging mapili ka sa mga magiging kaibigan mo magmula ngayon.”

"Naku, maraming salamat po mam, ngayon pang po ako nakarating ng ibang bansa. Ang ganda po pala dito." "Mas pinili kong isama ka dito. Baka kasi pag umuwi ka sa inyo, malaman pa nila ang pinagdaanan mo. Buti mabilis kang nakarecover. Aattend ako ng ibang meeting kasama ang share holders, no need ng sumama ka pa. Magpahinga ka lang. Ipapasyal na lang kita sa sunod. Pero after two weeks uuwi muna ako ha? ikaw na lang ang aattend ng mga convention."

“ Ah ganun ba? Mamayang hapon among oras ka uuwi para masundo kita.” Naku Roy huwag na malapit lang naman ang mansiyon nila. At hindi ko rin alam kung makakauwi ba ako mamayang gabi kasi nga maraming bisita kinabukasan at kailangan ding pagsilbihan ang mga bisitang taga-lungsod. “Sige ganito nalang, ihahatid na kita sa kanila ngayon. Habang naglalakad magkukwentuhan tayo, na miss lang talaga kita eh.”

Nagmamahal, Humanimal University "Makakatulong ito sa suliranin ko. Ang HU, maaaring makatagpo rin ako ng kapwa humanimals ko roon na maaaring maging kaibigan ko at makakatanggap sa akin." "Wait for me, HU!"

seryoso niyang sabi at seryoso na rin ang kanyang mukha. Mahina akong bumuntonghininga at saka ngumiti, no'ng nakita niyang ganoon ang aking itsura ay lumuwag naman na ang kanyang mukha na lalo akong napangiti, dapat lang na umamo siya sa akin. "Don't be hard and harsh to your people, you can simply give them a guide" "I know, I know... but isn't their job to do what they know they should?"

sambit nito na parang nagtatampo. “Mom, alam niyo naman siguro ang ibig kong sabihin. Alam niyo naman na matagal siyang nawala. Kaya kung maaari, ayaw ko na muna ng may ibang tao na pumupunta o bumibisita rito. Para naman masulit namin ang bawat isa.”

Aba, marunong din pala si Papa'ng humugot. "Pa, saan mo naman nakuha 'yang sinabi mo? Galing n'on ah," ani Mama habang pangiti-ngiti. Totoo naman itong si Papa. Hindi naman talaga hinahanap ang pag-ibig, kusa itong dumarating. Kapag hinintay mo baka lalo pang maging mailap sa'yo ang pag-ibig na inaasam mo. Mas better kung mag-iintay ka na lang na dumating ang tamang oras at tamang tao para sa iyo.

Sambit niya nalang “Yes, madame! Thank you po!Mamimiss po kita!” Niyakap siya nito kaya ngumiti nalang siya tsaka ito niyakap pabalik “Always welcome. I will miss you too. Magpakabait ka. Mag-aral ka ng mabuti but don't stress yourself too much.” Paalala niya rito “Opo, madame! Kayo rin po. Alagaan niyo rin po ang sarili niyo.” Tumango siya sa sinabi nito