Magkagulo In English の小説・ストーリー

inis na wika ni Chloe at mabilis na lumipat sa kabilang gilid ko. “Mabantot ka kasi.” It’s not true. Sinabi ko lang para mang-asar at binuhat siya para iangat at mailayo sa mga alaga kong magugulo. I put Chloe in the kitchen counter at nakangiti siya sa akin. I cocked* my brows while staring at her. Ano ba nginingiti-ngiti ng babae na ito? “Maban-towt? You mean maban-towt ako, right? What is the English translation of it?” She was smiling ear to ear when she asked me that. “I haven’t heard that before.”

Tinawag lang pangalan mo ang dami mo nang dinada! Ano walang preno pagsasalita ganun?? Wahhhh Misaki!! Lorenzo: "You are crazy!!" Sigaw na narinig ko kay Lorenzo. "Ul*l mas baliw ka! Huwag kang mag-ingles dito dahil nasa pilipinas ka kaya mag tagalog ka, huwag sadyang t*nga ul*l!" { Misaki POV }

Nanlaki ang mga mata ni Agnes na parang nakakita ng multo. "What the actual fck?! Seryoso ba siya?! Akala ba talaga ni Magnus nagpakasal ka sa isang kalbo, may beer belly at otsenta-anyos na sugar daddy?!" Napahawak si Agnes sa tiyan niya sa kakatawa. "Diyos ko! Saang dimensyon ba nakatira ang ex mo?! Kung marinig lang ni Mr. Arguijo ang salitang matanda, baka ipa-bulldozer niya ang buong building ng Valencia Group! Matanda?! Si Ezequiel?! 'Yung walking Greek God ng business world na pinagpapantasyahan ng buong Pilipinas?! Bulag ba si Magnus o sadyang may tama na sa utak?!"

Hindi naman siya ang may mali, kaya bakit kailangan nilang magtago? “Hindi 'yun pagtatago, pampalipas lang ng inis. Kapag nanggulo pa siya sa atin, ako na mismo ang magpapatalsik sa kanya. Hayaan mo muna siyang magmukmok doon nang mag-isa.”

Kumunot ang noo niya at taimtim na sinabi, "Ang Mirakuru ay talagang hango sa salitang Ingles, "miracle". Gusto ng mga Hapones na baguhin ang mga salitang Ingles sa isang mas Japanese na anyo. Ang pangalang ito ay unang lumitaw noong World War II. Noong panahon na iyon, ang mga Hapon ay lihim na nagsasaliksik ng isang gamot na lubos na makapagpapahusay sa pisikal na fitness ng isang tao. Hindi ko napagtanto na hindi pa rin sila sumusuko sa planong ito!"

Mag i-isang lingo na rin mula nang maka balik si Monique mula sa camping site at sa ancestral house ng kaibigang si Raquel sa Cavite, naging maayos naman ang pag papagaling ng kaniyang paa dahil ngayon ay maayos na siyang nakaka pag lakad

sabi niya. Mas kumunot naman ang noo ko sa narinig ko. Kanina pa siya children ng children. English pa kasi ng english. Matalino sana, eh. 'Di lang alam pinagkaiba ng plural sa singular. "Ate Kateryna," sabi ni Kaleigh bago tumakbo papunta sa akin at saka ako niyakap. "I miss you, Kaleigh. H-Hindi ka na ba galit?" tanong ko sa kan'ya. Tinignan niya naman ako bago siya umiling.

Ayoko pa mag mukhang kawawa dito. “Yung Teacher ko, may galit ata sa Papa ko. Pinepersonal ako. Kaya laging may follow up question.Unang tanong niya. Ano daw english ng aso, sagot ko Dog. Ang dali no? Uupo na sana ako, kaya lang may tanong pa si teacher.” Hold on my tears. I'm not yet ready.

Pinanlakihan ko sya ng mata para tumahimik pero nagpatuloy ito sa pagdaldal. "Wow! One time big time! Magiging mayaman na tayo. Matutupad na yung pangarap naming makapag-asawa ka ng hacien--" pero tinakpan ko na ang bibig ni Milagring. Kung ano-ano na kasi ang lumabas dito. Baka isipin pa ni Sir Gustavo na gold danger ako. Hello maganda lang ako pero hindi ako gold d-danger? Gold danger o gold dragger ba tawag dun? Ah basta yun, katunog nun.

"Good day too, Luna. I'm good. Done with my gym. How about you? How are you today?" Oh hindi pala how is you? How are you pala dapat. Pero diba nag-iisa lang si Kuya? Kapag singular o only one dapat is, hindi are. Kasi ang are ay pang plural o pangmaramihan. "How are you today? Kumain ka na ba?" Lumawak ang ngiti ko kay Kuya, ganyan sya kapag winawasto niya ako, binibigyan nya ang diin ang maling salita na nasabi ko.