Mahinang Tunog Novels & Stories

Tinutunaw pati ang katinuan niya at mga laman. Ang basag na tunog ay musikang hindi niya maikukumpara ang sining ng himig. Tinatangay siya paakyat sa hinahabol niyang sukdulan. Dinoble niya ang bilis nang pag-igkas ng balakang nang magbabala ang sistema niya para sa matinding pagputok.

Kabog. Kalabog. BLAG! Sunod-sunod ang tunog ng mga nababasag na bagay. “Putangina!” Bawat tunog ay nag-iiwan ng gulo. Basag na mga baso, sirang vase, at mga nabuwal na gamit ang nagkalat sa sahig. Ang mga bubog ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, nagbabantang humiwa sa sinumang mapadaan.

"Gusto ko nang umuwi." Walang sumagot. Tulo lang ng tubig at mga anino. Amoy lumang metal at parang may nasunog ang hangin. May narinig akong tunog at napahinto ako. Hindi tubig. May umiiyak. Mahina, na parang pilit na pilit niyang pinipigilan ang sarili niyang humikbi.

Nanatili siya roon, nakabaon nang malalim, pareho kaming hinihingal, pinawisan, nanginginig sa kinalabasan. Sa loob ng isang mahabang minuto, ang tanging maririnig ay ang tunog ng aming paghinga at ang malambot na hampas ng tubig ng lawa sa labas. Ang mundo ay lumitaw sa posteng ito, sa lalaking ito, sa pagkakaisang ito.

I paused as I pressed my lips into a thin smile, bago magpakawala nang isang mahinang tawa. Kumawala sa buong hall ang mahinang tawa na iyon dahil sa speaker na nakakabit sa mic na aking hawak-hawak. Naglakbay ang kakaibang tunog nang aking tawa sa buong paligid.

inis na turan ni Flamingo. Narinig n'yang napabuga ng hangin ang ibang kaibigan. Gusto n'yang sumigaw at magwala dahil sa sobrang galit. Kuyom ang mga kamaong sinuntok n'ya ang sahig. Narinig n'ya ang pag echo ng tunog sa parte na kan'yang sinuntok. Pinugpog n'ya ulit ang sahig kung saan s'ya nakasalampak at katulad ng pagsuntok n'ya umeecho ang tunog nito, palatandaan na hollow ang ilalim nito.

Mababa. Ang tunog ay parang nagsimula mula sa ilalim ng lalamunan niya, at sa sobrang tindi, hindi ko napigilang mapaungol din. Hindi ako tumigil. Hindi ako titigil. Patuloy akong gumiling sa ibabaw niya, dinadama ang paninigas niya sa bawat kilos ko. Pataas, pataas, pataas— Hanggang sa marinig ko ang tunog ng timer.

Bukod doon, may baho rin sa hangin. Slish slosh! Isang tunog ang maririnig habang sila ay humahakbang sa putik. Hindi lamang iyon, ngunit ang mamasa-masa na putik sa lupa ay naglalabas ng hindi mabata na baho.

Tahimik ang buong bahay, at tanging tik-tak ng orasan at mahinang ihip ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Nagpasya akong bumaba para uminom ng tubig. Habang tinatahak ko ang hagdan, napansin kong tila may kakaibang tunog mula sa labas. Hindi iyon kaluskos ng dahon o simpleng ihip ng hangin. Parang tunog ng isang bagay na nahulog, sinundan ng mahinang yabag. Nanindig ang balahibo ko. Saglit akong tumigil, pilit pinapakinggan kung totoo nga ang aking nadinig.

Ang sarili kong mahinang tunog ay pumupuno sa banyo at tumatalbog sa mga puting dingding papunta sa akin. Mali ang tunog, ang aking hininga na patuloy na kumakapit at ang kakaibang makinis na tunog na nagmumula sa paglalagay ko ng aking mga daliri doon. Sa buong labingwalong taon ko, hindi ko pa ito naramdaman na nabasa nang ganito at nabibighani ako.